Σήμερα θέλησα να σας καλημερίσω
με ένα αγαπημένο τραγούδι που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό...
Χωρίς ιδιαίτερο λόγο..πιστεύω.
Καλη σας μέρα και καλή εβδομάδα...
....
Οι αναμνήσεις είναι σαν την θάλασσα,
και βρίσκονται καλά κρυμμένες
στην ψυχή κάθε ανθρώπου.
Τις στιγμές που το επιζητούμε, το ποθούμε,
το έχουμε ανάγκη,
βουτάμε μέσα στον βυθό της και εκεί μέσα
αναγνωρίζουμε χιλιάδες χρώματα,
που ποτέ ως τότε δεν είχαμε
συνειδητοποιήσει πως βρίσκονται εκείε μέσα...
Μπαίνουμε σε ένα παράλληλο σύμπαν
που η καρδιά πλέον
δεν αγγίζει, δεν πληγώνεται, δεν πονάει...
Μονάχα κρατά, ότι την ωθεί, στα μακρινά της ταξίδια....
-------
-------
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει
Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει
Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας...
... το πιο μακρυ ταξίδι μου εσυ...
