Χωριό μου, χωριουδάκι μου!

Γεια σαςςςςςς! Καλως σας βρίσκω.

Είναι κανείς ακόμη εδώ?! 

Η επιστροφή μου για λίγο στην αγαπημένη μου blogoγειτονιά είναι γεγονός.

Με τόσο κρύο που κάνει έξω το να μείνεις μέσα με ζεστό καφεδάκι, μουσικούλα, κουβέρτα και υπολογιστή είναι το καλύτερο. Οπότε, αυτό έκανα και παρασύρθηκα στο να γράψω κάτι μετά από τόσο καιρο.

Μου έλειψε τόσο πολύ να ασχοληθώ με το blogging. 

Με αφορμή λοιπόν το καταχείμωνο που έχουμε εδώ στην Κύπρο αποφάσισα να σας  γνωρίσω ένα πολύ αγαπημένο μέρος με έντονες αναμνήσεις. Το χωριό μου,που αυτή την στιγμή είναι ντυμένο στα λευκά.

Αφού λοιπόν  οι δρόμοι είναι λίγο επικύνδινοι για την ώρα λόγω βαριάς χιονόπτωσης η φωτογραφική μας βόλτα θα γίνει μέσω ανθρώπων που κατοικούν εκεί πάνω ή και κάποιων που κατάφεραν να πάνε με την βοήθεια ειδικού αυτοκινήτου.

Δανείζομαι λοιπόν κάποιες από τις φωτογραφίες τους για να δέσω το κείμενο και ξεκινάμε με κάποιες πληροφορίες που ίσως σας φανούν χρήσιμες για μελλοντικές επισκέψεις.

Το χωριό μου απ όπου κατάγονται και οι 2  γονείς μου ονομάζεται Πεδουλάς και θεωρείται ένα από το ομορφότερα ορεινά χωριά της Κύπρου.

Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς του Τροόδους. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από τη λέξη «πέδιλο» επειδή το χωριό είχε μεγάλη ποσότητα δερμάτων και πολλούς σκαρπάρηδες οι οποίοι κατασκεύαζαν παπούτσια και πέδιλα και έτσι πήρε το όνομα του.  

Η ιστορία του Πεδουλά χρονολογείται πίσω στους Βυζαντινούς χρόνους και επί Φραγκοκρατίας και Ενετοκρατίας ήταν βασιλική ιδιοκτησία. Η εκπαίδευση στο χωριό ξεκίνησε επίσημα το 1853 μ.Χ. ενώ ιδιωτικά σχολεία λειτουργούσαν κιόλας από το 1700 μ.Χ. Οι Πεδουλιώτες φοιτούσαν στα τοπικά σχολεία Δημοτικής και Μέσης εκπαίδευσης του χωριού.

Η γεωργία ήταν από την αρχή ο στυλοβάτης της οικονομίας του χωριού και ο Πεδουλάς ήταν πάντα ιδανικός τόπος για την καλλιέργεια κερασιών, μήλων και άλλων οπωροφόρων δέντρων. Η γεωργία από μόνη της όμως, δεν παρήγαγε αρκετό εισόδημα, έτσι ακόμα και σε δύσκολες εποχές της ιστορίας του Πεδουλά, ο τουρισμός, το εμπόριο και οι οικοτεχνίες προωθούνταν ως συμπληρωματικές πηγές εισοδήματος. Η ύφανση ήταν η αποκλειστική ενασχόληση των γυναικών κατά τις χειμερινές μέρες. Τα περισσότερα νοικοκυριά διέθεταν αργαλειούς με τους οποίους έφτιαχναν βαμβακερά και μάλλινα υφάσματα, χαλιά και κουβέρτες. Η εμπειρία ακόμα πολλών βυρσοδεψείων στο χωριό επέτρεπε μέχρι πρόσφατα στους κατοίκους του Πεδουλά να ασχολούνται με την επεξεργασία δερμάτων από τα οποία φτιάχνονταν παπούτσια και μπότες.

Πριν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στα χρόνια που ακολούθησαν, η οικονομία του χωριού άνθισε. Υπάρχουν ακόμα ενδείξεις από την ευμάρεια εκείνων των προηγούμενων γενιών. Τα σχολεία, οι εκκλησίες, τα δημόσια κτίρια, τα ξενοδοχεία και τα βυρσοδεψεία διασώζονται μέχρι σήμερα. Ο Πεδουλάς υπήρξε ένα πρωτοποριακό κέντρο τουρισμού και παραγωγής κερασιών κι εκείνη την εποχή ήτο το πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο των δεκατεσσάρων χωριών της περιοχής Μαραθάσας.

Ο Πεδουλάς ειναι διδυμοποιημένος/αδελφοποιημένος με το Δημο Παιανίας και με τον πρώην Δημο Τρικολώνων νύν Γορτυνίας. Και οι δύο διδυμοποιήσεις εγιναν με πρωτοβουλία και κάτω από την φροντίδα του μακαριστού Ανδρέα Λ. Ελληνα.

Τι να δεις

Το σημαντικότερο και πιο γνωστό αξιοθέατο του Πεδουλά είναι η εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που βρίσκεται σε κεντρικό σημείο του χωριού και περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Δέχεται κάθε χρόνο χιλιάδες επίσκέπτες, ντόπιους και ξένους με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις τοιχογραφίες που κοσμούν το μεγαλύτερο μέρος της εκκλησίας. Επιγραφή πάνω από τη βόρεια είσοδο της εκκλησίας, δίνει πληροφορίες για την ηλικία της: Κτίστηκε και τοιχογραφήθηκε το 1474 με δαπάνη του ιερέα Βασίλειου Χάμαδου. Ο ναός συμπεριλαμβάνεται στις ξυλόστεγες μονόχωρες εκκλησίες που συναντά κανείς κυρίως στην οροσειρά του Τροόδους. Από τα αξιοσημείωτα του εσωτερικού της εκκλησίας είναι το ξύλινο τέμπλο που είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα του είδους του που διασώζονται στο νησί. Στο επιστύλιο του τέμπλου αυτού υπάρχει ζωγραφισμένο το οικόσημο του μεσαιωνικού Βασιλείου της Κύπρου και δίπλα ο δικέφαλος αετός, σύμβολο των Παλαιολόγων, των τελευταίων βασιλέων του Βυζαντίου.

Εντυπωσιακό οικοδόμημα, ορατό από όλα σχεδόν τα σημεία του χωριού είναι ο ογκώδης ναός του Τιμίου Σταυρού με τον πελώριο θόλο και τα δύο πανύψηλα καμπαναριά του. Η κατασκευή του χρονολογείται από το 1935 και ήταν σίγουρα μια από τις μεγαλύτερες εκκλησίες της εποχής, πράγμα που καταδεικνύει και το βαθμό οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της κοινότητας. Στο ναό φυλάσσεται Σταυρός, του οποίου η μια πλευρά είναι επίχρυση και παριστάνει τη Γέννηση του Χριστού και η άλλη τη Σταύρωση. Εντός του Σταυρού υπάρχει τεμάχιο από το Τίμιο Ξύλο που μεταφέρθηκε από το Βυζάντιο.

Που να πας

Το Βυζαντινό Μουσείο Πεδουλά δημιουργήθηκε επί αρχιερατείας του Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου για να στεγάσει εικόνες και ιερά κειμήλια (13ος – 20ος αιώνας), που σώθηκαν από τις εκκλησίες του Πεδουλά. Το Βυζαντινό Μουσείο βρίσκεται πλησίον του ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Ιδρυτής και γενναιόδωρος χορηγός του Βυζαντινού Μουσείου υπήρξε ο αείμνηστος Ανδρέας Έλληνας.

Ένα καλοδουλεμένο κόσμημα του χωριού είναι το Λαογραφικό Μουσείο που στεγάζει την ιστορία όχι μόνο του Πεδουλά αλλά του τόπου γενικότερα. Μέσα από τα διάφορα εκθέματά του, ο επισκέπτης παίρνει μια δυνατή γεύση από τις συνθήκες διαβίωσης των παλιών Κυπρίων. Το όλο δημιούργημα είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη του πρόσφατου παρελθόντος, ώστε τόσο οι μελλοντικές γενιές, όσο και οι ξένοι επισκέπτες, να γνωρίσουν από κοντά το πολιτισμικό παρελθόν του τόπου. Σε ένα πολύ ενδιαφέρον, επιμορφωτικό δωμάτιο στεγάζονται τα αντικείμενα διαφόρων επαγγελματιών του Πεδουλά, μιας ξεχασμένης εποχής. Παρουσιάζονται με λεπτομέρεια το «κωμοδρομιό», το καζάνι της ζιβανίας, τα αμπελουργικά σκεύη, τα εργαλεία και τα κατασκευάσματα της βυρσοδεψίας, τα σύνεργα του καρεκλά, του παπουτσή, του κουρέα και του χασάπη.

Το χωριό προσελκύει σημαντικό αριθμό ντόπιων και ξένων επισκεπτών ιδιαίτερα τούς καλοκαιρινούς μήνες. Μπορεί ο ταξιδιώτης να ξεκουραστεί χωρίς οχληρία αυτοκινήτων και άλλων μέσων μεταφοράς, να απολαύσει το όμορφο κλίμα και το εξαιρετικό φυσικό και δροσερό νερό. Επίσης θα απολαύσει την πατροπαράδοτη χωριάτικη φιλοξενία. Προσφέρεται για αγροτουρισμό όλες τις εποχές αφού διαθέτει πληθώρα καταλυμάτων και πάμπολλες επιλογές όσον αφορά στο φαγητό. 

Τα Elyssia hotel (22953737), Two Flowers hotel (22 952372), Mountain Rose hotel (22 952727), Πλάτανος hotel Apartments (22952518), Christys Palace Hotel (99 635584), Health Habitat Hotel (22952283), το Αριστοτέλειο Boutique Hotel (22 953334) και τους καλοκαιρινούς μήνες το Central Hotel (22 952457) παρέχουν άριστες υπηρεσίες διαμονής, με τα περισσότερα να διατηρούν τα δικά τους εστιατόρια, που προσφέρουν κυπριακά πιάτα και μεζέδες. Τα περισσότερα ξενοδοχεία είναι οικογενειακές επιχειρήσεις με φιλόξενους ιδιοκτήτες και υπαλλήλους.

ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΠΕΔΟΥΛΑΣ

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στην  ιστοσελίδα του χωριού εδώ

*Πληροφορίες και φωτο κειμένου από το Ιντερνετ

Πολλα φιλια και....τα λέμε :) 

Άσπρο - Μαύρο !

Άσπρο μαύρο (όνειρα κάνω) που λέει και το γνωστό άσμα της Αλέξιας .

Το αγαπημένο αυτό τραγούδι που είχε πάει και το 1987 στην Eurovision, μου ρθε στο μυαλό όταν η φίλη blogger Μαρία Νι ανακοίνωσε το νέο θέμα στον  διαγωνισμό '' Φωτογραφίζειν '' του blog Μια ματιά στον ήλιο....... . 

Και σιγά μην έχανα την ευκαιρία να συμμετάσχω σε ένα τόσο αγαπημένο θέμα.

Μια φωτογραφία λοιπόν που ήταν κάπως έτσι...

 μετατράπηκε σε ... έτσι για τον σκοπό του διαγωνισμού.... και ταξίδεψε μαζί με άλλες αξιόλογες φωτογραφίες.

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από εμένα με το κινητό μου, σε μια βόλτα μου στον Μόλο Λεμεσού και απεικονίζει μια από τις πολλές καινούριες αποβάθρες που έχουν χτιστεί πρόσφατα στα πλαίσια αναβάθμισης της επίχωσης. Όσοι είστε από Κύπρο πραγματικά συνιστώ να περάσετε μια βόλτα απο εκεί. Είναι απίστευτα τα όσα έχουν δημιουργηθεί.

Ευχαριστώ πολυ την Μαρία για την ευκαιρία στον διαγωνισμό και όσους ψήφισαν την δική μου φώτο ασχέτως αποτελέσματος.

Δεν σας κρύβω πως αγαπώ πολύ τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες.

Έχουν κάτι το αλλιώτικο. Μια διαφορετική μαγεία που σε ταξιδεύει σε άλλο κόσμο, σε άλλη εποχή.. γι αυτο και η συλλογή απο δικές μου ασπρόμαυρες φωτογραφίες είναι μεγάλη. 

Σε κάποιο άλλο ποστ θα μοιραστώ μερικές μαζί σας..Για την ώρα, μοιράζομαι κάποιες άλλες αγαπημένες από το διαδύκτιο που έχω στην συλλογή μου.

Καλή εβδομάδα!

Φιλιά!

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ: Ξενοδοχείο Βερεγγάρια (και οι θρύλοι του)

Πηγή φωτογραφίας το διαδίκτυο ( Επεξεργασία δική μου )

Το Ξενοδοχείο Βερεγγάρια βρίσκεται κτισμένο στο ορεινό χωριό Πρόδρομος, στο Τροόδος της Κύπρου, με Αρχιτέκτονα τον βρετανό Walter Henry Clarke, ο οποίος για κάποιο διάστημα της ζωής του ζούσε στην Κύπρο. Η ανοικοδόμηση του φαίνεται ότι δρομολογήθηκε το 1927 και ολοκληρώθηκε το 1931 και σε αυτό το εγχείρημα βοήθησαν σύσσωμα οι κάτοικοι του Προδρόμου. 

Τα εγκαίνια του έγιναν στις 10 Ιουνίου του 1931.

Οραματιστής και αρχικός ιδιοκτήτης του Ξενοδοχείου Βερεγγάρια ήταν ο Ιωάννης Κόκκαλος, ο οποίος γεννήθηκε κοντά στο 1900 στον Πρόδρομο.

Η οικογένεια Κόκκαλου ήταν ενεργά αναμειγμένη στο ξενοδοχειακό γίγνεσθαι του τόπου και ήταν μέλος του Παγκύπριου Συνδέσμου Ξενοδόχων για πολλά χρόνια.

Το όνομα του, το Ξενοδοχείο το πήρε από την ομώνυμη Πριγκίπισσα της Ναβάρας και αργότερα Βασίλισσα της Αγγλίας, Βερεγγάρια. Βέβαια, πριν αποφασιστεί αυτό το όνομα, υπήρχαν άλλα δύο, με τα οποία ήταν γνωστό το ξενοδοχείο πριν ολοκληρωθεί το κτίσιμο του.

Το έμβλημα που είχε το Βερεγγάρια και το οποίο εμφανιζόταν σχεδόν παντού μέσα στο ξενοδοχείο (φάκελοι αλληλογραφίας, κόλες αναφοράς, menu, έπιπλα, πιάτα κτλ), απεικόνιζε στο κέντρο του ένα οβάλ σχήμα σε μορφή ασπίδας, ενώ στα πλάγια είχε ένα λιοντάρι και ένα μονόκερο. 

Στο κάτω μέρος του υπήρχε μέσα σε κορδέλα η αναγραφή του ονόματος του ξενοδοχείου με κεφαλαία αγγλικά γράμματα. Άξιο αναφοράς είναι ότι το έμβλημα παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα με το έμβλημα που υπάρχει πάνω από την κεντρική είσοδο του Προεδρικού Μεγάρου και αυτό μας φανερώνει το πόσο εντυπωσιακό ήταν το ξενοδοχείο από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, που οι αποικιοκράτες επέτρεψαν τη χρήση παρόμοιου εμβλήματος με το Προεδρικό Μέγαρο, που τότε ήταν το Κυβερνείο της Κύπρου.

Οι λόγοι που το Ξενοδοχείο Βερεγγάρια ήταν τόσο προσφιλές στην κυπριακή υψηλή κοινωνία αλλά και στους πλούσιους ευρωπαίους, τους ευγενείς Αιγυπτίους, τους πάμπλουτους Άραβες και τους διάφορους άλλους ξένους ήταν αρκετοί! Η προσοχή και η πολυτέλεια που υπήρχε σε κάθε λεπτομέρεια και σε κάθε γωνιά μέσα στο ξενοδοχείο, οι υπηρεσίες, οι ανέσεις και οι διάφορες άλλες παροχές που ήταν σε θέση να προσφέρει και η όλη. βασιλική ατμόσφαιρα που επικρατούσε εντός και εκτός του, το καθιστούσαν ποθητό και περιζήτητο, ιδιαίτερα κατά τις πρώτες δεκαετίες της λειτουργίας του.

Μονοπάτια της φύσης, γήπεδα ποδοσφαίρου και αντισφαίρισης, πλαισιωμένα από πεύκα, δυνατότητα για Ιππασία, παιδότοπος… Για τη ψυχαγωγία των θαμώνων διοργανώνονταν αρκετά συχνά διάφορες εκδηλώσεις όπως Χοροί και Χοροεσπερίδες, Επετειακές Εκδηλώσεις, Κονσέρτα, Θεατρικές Παραστάσεις, Διαγωνισμοί Ομορφιάς και Χορού και διάφορες άλλες. Όλα αυτά καθιστούσαν το Ξενοδοχείο Βερεγγάρια ως ένα μεγάλο και σημαντικό πολιτιστικό κέντρο που όμοια του ελάχιστα υπήρχαν. Υπήρχε βεβαίως και το μπαρ μέσα στο ξενοδοχείο όπως και το μπιλιάρδο, χώροι που μπορούσαν να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους κυρίως οι άντρες!

Το βιβλίο επισκεπτών του ξενοδοχείου είναι αδιαμφισβήτητα ένα από τα πιο σημαντικά ντοκουμέντα που υπάρχουν για να αποδείξουν την λαμπρότητα του ξενοδοχείου ανά τις δεκαετίες.

Τη δόξα και επιτυχία που γνώρισε το Βερεγγάρια από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας του και συνέχισε να έχει για πολλές δεκαετίες, δυστυχώς με το πέρασμα των χρόνων δεν κατάφερε να την διατηρήσει – στην αρχική της μορφή τουλάχιστον – αφού το ξενοδοχείο άρχισε να παρακμάζει και σιγά-σιγά έκλεισε. Το 1984 ο ΚΟΤ ανέστειλε την άδεια λειτουργίας του και έκτοτε δεν λειτούργησε ξανά. Το άλλοτε στολίδι των βουνών της Κύπρου, το καμάρι των ξενοδόχων, το κά-στρο των Προδρομιτών, το «ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ», όπως το οραματιζόταν και το έφτιαξε με τόσο κόπο και δυσκολίες ο Ιωάννης Κόκκαλος, άρχισε να χαράζει φθίνουσα πορεία χρόνο με το χρόνο.

Πηγή πληροφοριών

Σήμερα, το ξενοδοχείο έχει μέινει στην ιστορία σαν το στοιχειωμένο ξενοδοχείο της Κύπρου αφήνοντας το μυαλο του καθενός να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα.

Πιο κάτω σας παρουσιάζω τους πιο γνωστούς θρύλους γύρω από αυτό.

ΘΡΥΛΟΣ 1ος

Λέγεται ότι στο ξενοδοχείο έμενε ένα πλούσιο και ερωτευμένο ζευγάρι. Όμως η γυναίκα πέθανε κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες και ο άντρας από την απελπισία του αυτοκτόνησε, πέφτοντας από το παράθυρο του 2ου οροφου ξενοδοχείου.

Ένας άλλος παρόμοιος μύθος λέει πως ο σύζυγος έθαψε τη γυναίκα του σε ένα από τα δωμάτια του ξενοδοχείου και πως η πόρτα του δωματίου σφραγίστηκε και δεν άνοιξε ποτέ. Στη συνέχεια ο ίδιος αυτοκτονεί.

Και στους δύο αυτούς μύθους ο θάνατος του ιδιοκτήτη προκάλεσε τον τρόμο στους θαμώνες του ξενοδοχείου που το εγκατέλειψαν τρέχοντας αφήνοντας όλα τα πράγματά τους εκεί. Ο κορμός δύο δένδρων στο χώρο του ξενοδοχείου, που παριστάνει δύο φιγούρες αγκαλιασμένες, ενός άνδρα και μίας γυναίκας, θέλει να υποστηρίξει τον μύθο του συζύγου. Πάντως όσοι πιστεύουν τον μύθο αυτό ισχυρίζονται πως άκουγαν γυναικείους λυγμούς στο συγκεκριμένο δωμάτιο.

Ένας άλλος μύθος θέλει μια νεαρή κοπέλα να έχει πνιγεί στην πισίνα του ξενοδοχείου. Από τότε αρκετοί ήταν που έχουν ισχυριστεί ότι είδαν τη σιλουέτα της μέσα στο καθάριο νερό της πισίνας.

ΘΡΥΛΟΣ 2ος 

Λέγεται ότι στην πισίνα του ξενοδοχείου πνίγηκε μια νεαρή κοπέλα. Από τότε φαινόταν κάθε βράδυ η σιλουέτα της μέσα στο καθάριο νερό της πισίνας. 

ΘΡΥΛΟΣ 3ος

Λέγεται ότι υπάρχει μια περίεργη τοιχογραφία στο εσωτερικό του ξενοδοχείου, που απεικονίζει το χορό της κόλασης. Πολλοί ισχυρίζονται ότι την είδαν και δεν άντεξαν το θέαμα που προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, προκαλώντας μόνο δάκρυα.

Όποιος έβλεπε την τοιχογραφία θα συναντούσε το κακό στη ζωή του. Πολλοί πάλι στηρίζουν τους μύθους για ύπαρξη βρικολάκων στο ξενοδοχείο, που εμφανίζονται τη νύκτα.

ΘΡΥΛΟΣ 4ος

Λέγεται ότι κατά την δεκαετία του 80’ λίγο πριν το κλείσιμο του ξενοδοχείου ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά και εκείνη την μέρα διέμενα παιδιά δημοτικού σχολειού που πραγματοποιούσαν θερινές διακοπές στο ξενοδοχείο και κάηκαν ζωντανά στον δεύτερο όροφο του κτηρίου. Μάλιστα υπάρχουν ισχυρισμοί ότι κατά την διάρκεια της νύχτας ακούγονται παιδικά κλάματα και εμφανίζεται στην πισινά του ξενοδοχείου ένα παιδικό καροτσάκι. Να σημειωθεί ωστόσο ότι ποτέ δεν ξέσπασε πυρκαγιά στο ξενοδοχείο και ότι μέχρι σήμερα μπορεί να συμπεράνει κάποιος ότι το ξενοδοχείο δεν κάηκε ποτέ!

ΘΡΥΛΟΣ 5ος

Λέγεται ότι ένας από του γιους του Ι. Κόκκαλου πήδηξε και πνίγηκε στην πισινά του ξενοδοχείου, από απελπισία λόγο των χρεών που δημιουργήθηκαν και οδήγησαν στο κλείσιμο του ξενοδοχείου. Ωστόσο συμφώνα με κατοίκους την περιοχή το συγκεκριμένο άτομο αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και ούτε αυτή η ιστορία ισχύει. Όπως μας διαβεβαίωσαν οι χωριανοί πρόκειται απλώς για μύθους. Το ξενοδοχείο έκλεισε λόγω διαφωνιών και οικονομικών δυσκολιών, ενώ τα φαντάσματα που ακούγονταν ήταν απλώς φάρσες. 

Ωστόσο αυτές και άλλες πολλές ιστορίες, που ψιθυρίζονται από στόμα σε στόμα και προκαλούν δέος, αποτέλεσαν λόγο συνεχούς προσέλευσης του κοινού, που -από το μοναδικό κίνητρο της περιέργειας να συναντήσουν κάτι το ανεξήγητο, το σίγουρο είναι ότι δεν άφησαν να νεκρώσει εντελώς η περιοχή!

20 Ιουλίου 1974 .... Η μέρα που...

Η πιο χαρακτηριστική ημερομηνία στην μνήμη μας..

Σαν σήμερα είναι η μέρα που πριν 40 χρόνια η Κύπρος μας έχασε ένα κομμάτι της.

Σαν σήμερα το μικρό μας νησί μοιράστηκε στα 2 από τους βάναυσους τούρκους. 

Σαν σήμερα χιλιάδες άνθρωποι έχασαν την ζωή τους, άλλοι εκδιώχθηκαν απο τα σπίτια τους και έγιναν πρόσφυγες και άλλοι ακόμα αγνοούνται.

Αυτή την στιγμή που σας γράφω (η ανάρτηση ρυθμίστηκε να δημοσιευθεί αργότερα ) 

ακούγονται οι σειρήνες της αστυνομίας.

Η ανατριχίλα δεδομένη... 

Οι στιγμές εκείνες ξυπνούν τις αναμνήσεις εκείνης της μέρας σε όσους το έζησαν. 

Κάποιοι βασανίζονται με την σκέψη αυτη..Κάποιοι άλλοι φάνηκαν πιο τυχεροί.. 

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ (περιληπτικά από την Wikipaidia )

Στις 20 Ιουλίου 1974, σαράντα περίπου χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες, υπό την υποστήριξη της Τουρκικής Αεροπορίας και του ναυτικού εισέβαλαν παράνομα και κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στις βόρειες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Τετρακόσια τέσσερα χρόνια μετά την οθωμανική εισβολή, η σύγχρονη ιστορία της Κύπρου βρίσκεται μπροστά σε μία νέα εισβολή. 

Η απόβαση των Τουρκικών στρατευμάτων που ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις, με ένα μήνα σχεδόν διαφορά η πρώτη από τη δεύτερη, είχε ως αποτέλεσμα την παράνομη κατοχή του 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Περίπου 200.000 εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, περίπου 4.000 νεκροί, και 1.619 δηλώθηκαν αγνοούμενοι. Οι Τούρκοι κατακτούν το 65% της καλλιεργήσιμης έκτασης, το 70% του ορυκτού πλούτου, το 70% της βιομηχανίας, το 80% των τουριστικών εγκαταστάσεων .

Η αφορμή ήρθε στις 15 Ιουλίου 1974, όταν εκδηλώθηκε πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου από την ΕΟΚΑ Β΄. Την πρώτη μέρα του πραξικοπήματος, η Αθήνα αποδοκιμάστηκε σκληρά.

Η κάθοδος του Αττίλα ξεκίνησε το πρωί της 20ης Ιουλίου του 1974 στην περιοχή Πενταμίλι της Κερύνειας. Το έδαφος πρόσφορο, καθώς οι μονάδες της Εθνικής Φρουράς ήταν απασχολημένες με το πραξικόπημα, οι Τούρκοι στρατιώτες δεν συνάντησαν καμία ουσιαστική άμυνα και με ευκολία κατέλαβαν αρχικά την παραλία και στη συνέχεια προχώρησαν προς την Κερύνεια. Η πρώτη φάση λοιπόν, με την επωνυμία Αττίλας 1, ήταν πλέον γεγονός και στις 22 Ιουλίου ολοκληρώθηκε με την οριστική κατάληψη της Κερύνειας.

Η δεύτερη φάση του Αττίλα ξεκίνησε το πρωί της 14ης Αυγούστου, μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων μεταξύ των Εγγυητριών Δυνάμεων, Ελλάδας και Τουρκίας, στη Γενεύη. 

Τα τουρκικά στρατεύματα στις 17 Αυγούστου κατέλαβαν και την Αμμόχωστο. 

Με το τέλος της δεύτερης φάσης της εισβολής, η μεν Κύπρος βρέθηκε στη δεινή θέση να μετράει για άλλη μία φορά τις πληγές της από έναν εισβολέα και η δε Τουρκία να παρελαύνει ξεδιάντροπα για τον όλεθρο που έσπειρε στη νήσο.

Κάθε τέτοια μέρα η Κύπρος μας πενθεί... 

Οχι μόνο για το χώμα της, αλλα και για τα παιδιά της.

Για τους συζύγους, τους αδελφούς, τα παιδιά, τους γονείς, που χάθηκαν τόσο άδικα εκείνη την γ.....η μέρα.

Κάθε τέτοια μέρα ένα σκοτεινό πέπλο καλύπτει τις ψυχές των συγγενών 

αλλά και των ανθρώπων που έζησαν ολο αυτό τον πόνο και την απανθρωπιά...

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ....!!!!!!

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΛΗΓΗ 

ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΟΙΞΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ. 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΙΣ ΘΥΣΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΛΛΙΚΑΡΙΩΝ ΜΑΣ. 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΑ ΜΕΡΗ ΜΑΣ, ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ, ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΜΑΣ.

ΚΥΠΡΟΣ ΜΟΥ !

ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ !

+++++++

Επέλεξα να αναρτησω μερικά απο τα τραγούδια 

που αυτη την μερα ακούγονται απο πολλούς  ραδιοφωνικους σταθμούς του νησιού μας. 

Τραγούδια γεμάτα συγκίνηση ,πόνο, θυμό αλλα και παράπονο. 

Προσωπικα...ακούγοντας τα δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυα μου...

... Λογαριάσατε λάθος με το νου σας εμπόροι

δε μτριέται πατρίδα λευτεριά με τον πήχη

κι αν μικρός είναι ο τόπος και το θέλει και μπορεί

τον ασήκωτο βράχο να τον φάει με το νύχι

Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει

χίλια χρόνια αν περάσουν δεν πεθαίνουμε σκλάβοι ...

Λένε πως ο άνθρωπος πρέπει την πατρίδα ν’ αγαπά

λένε πως ο άνθρωπος πρέπει την πατρίδα ν’ αγαπά

έτσι λέει κι ο πατέρας μου συχνά

έτσι λέει κι ο πατέρας μου συχνά

Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο

η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο

ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν’ αγαπώ;

ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν’ αγαπώ;

... Χρυσοπράσινο φύλλο

ριγμένο στο πέλαγο ...

.... Κύπρος της αγάπης ..

και του ονείρου....

... Καλη σας μέρα ...

15 Ιουλίου 1974... Το Πραξικόπημα στην Κύπρο

Άλλη μια αξέχαστη ημερομηνία στην ιστορία της Κύπρου μας.

40 χρόνια μετά

Με τον ήχο των σειρήνων στις 8.20 το πρωί, ώρα που εκδηλώθηκε το προδοτικό πραξικόπημα, η Κυπριακή Δημοκρατία θυμάται και καταδικάζει τη μαύρη επέτειο του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, 1974, που οδήγησε στη βάρβαρη τουρκική εισβολή, τις συνέπειες της οποίας βιώνει ακόμη η Κύπρος.

Χρονικό

Το πρωινό της 15ης Ιουλίου του 1974, ο Χρόνος στη Λευκωσία σταμάτησε. Τέθηκε σε κίνηση ο μηχανισμός υλοποίησης ενός ειδεχθέστατου εγκλήματα σε βάρος του Ελληνισμού. 

Η Εθνική Φρουρά, με επικεφαλής Ελλαδίτες αξιωματικούς και κατ’ εντολήν της Ιωαννιδικής χούντας των Αθηνών, εκδήλωσε στρατιωτικό πραξικόπημα με σκοπό την ανατροπή και – πιθανότατα – τη φυσική εξόντωση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Στις 8.15 πμ, τα πρώτα τεθωρακισμένα άρχισαν να βγαίνουν από τη βάση τους, με κατεύθυνση το Προεδρικό Μέγαρο. Παράλληλα, μία μοίρα καταδρομών διατάχθηκε να καταλάβει όλα τα επίκαιρα σημεία και τα δημόσια κτίρια.

Την ώρα εκδήλωσης του πραξικοπήματος, ο Μακάριος δεχόταν μια ομάδα ελληνοπαίδων από την Αίγυπτο. Κάποιο από τα παιδιά άκουσε τους πυροβολισμούς, αλλά ο Μακάριος τα καθησύχασε. Όταν τα πυρά πύκνωσαν και το Προεδρικό Μέγαρο άρχισε να κανονιοβολείται από τα τεθωρακισμένα της Εθνικής Φρουράς, ο Μακάριος, αφού προστάτευσε πρώτα τους μικρούς του επισκέπτες, στη συνέχεια διέφυγε από τη μοναδική αφύλακτη δίοδο, που υπήρχε στα δυτικά του Προεδρικού Μεγάρου.

Το έγκλημα αυτό είχε βαρύτατες συνέπειες. 

Η κυριότερη και καθοριστικότερη – και σίγουρα ο μόνος, πραγματικά, λόγος για τον οποίο σχεδιάσθηκε και εκδηλώθηκε το Πραξικόπημα – δεν άργησε παρά λίγες μόνο ημέρες. Στις 20 Ιουλίου του 1974, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο και μετά από δύο φάσεις στρατιωτικών επιχειρήσεων, κατέλαβε το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Οι υπόλοιπες θλιβερές συνέπειες του πραξικοπήματος είχαν στόχο απλά να ετοιμάσουν το έδαφος για την επερχόμενη κύρια συνέπειά του, την εισβολή των Τούρκων και τη διαίρεση του νησιού. 

Ωστόσο, είναι σοβαρότατες και πρέπει να αναφερθούν. 

Η παρανοϊκή ενέργεια της 15ης Ιουλίου καταρράκωσε κυριολεκτικά το ηθικό και τη συνοχή μίας βαθιά διαιρεμένης κοινωνίας, διχασμένης ήδη από την αρχή του δεκατετραετούς ανεξάρτητου βίου της και ταλαιπωρημένης το τελευταίο διάστημα από τη δράση διάφορων οργανώσεων όπως το «Εθνικό Μέτωπο» και η «ΕΟΚΑ Β», των οποίων ο ρόλος και η διαδρομή παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. 

Διέλυσε ουσιαστικά τον – ήδη προβληματικό, μετά την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας – αμυντικό ιστό του νησιού, ενώ αποδεκάτισε και αποδιοργάνωσε τις πλέον αξιόμαχες μονάδες της Κυπριακής Εθνικής Φρουράς. 

Δημιούργησε απίστευτες εικόνες εμφύλιου σπαραγμού, προκάλεσε άγριες αδελφοκτόνες μάχες στο κέντρο μίας ζωντανής πρωτεύουσας, γέμισε τα νοσοκομεία από νεκρούς και τραυματίες, άδειασε την ψυχή της Κύπρου από την ελπίδα.

Πολιτεία και λαός με μνημόσυνα, συγκεντρώσεις και άλλες εκδηλώσεις καταδικάζουν το πραξικόπημα και αποτίουν φόρο τιμής σε όλους όσους έδωσαν τη ζωή τους, προασπιζόμενοι τη δημοκρατία και τη συνταγματική νομιμότητα.

Απεικόνιση της επίθεσης στο Προεδρικό στη ταινία του 1975 "Δολοφονήστε τον Μακάριο". 
Το ραδιοφωνικό διάγγελμα είναι αυθεντικό..

Πηγή πληροφοριών και φωτογραφιών το διαδίκτυο