Τα τελευταία χρόνια έχω ξεχάσει τι πάει να πει Σαββατοκύριακο.. Ιδιαίτερα το καλοκαίρι.
Κάποια χρόνια πριν, περίμενα πως και πως να ρθει το διήμερο για να ξεκουραστώ, να διασκεδάσω, να σχεδιάσω, να χαλαρώσω... Μέσα σε 2 μέρες γίνονταν τόσα πολλα.
Τα προβλήματα της δουλειάς έμεναν πίσω και σειρά είχε ο εαυτός μου και μόνο.
Αγαπούσα πολύ να φεύγω μακριά από την φασαρία της πόλης, να πάω ένα διήμερο στο χωριό, είτε μόνη είτε με την οικογένεια μου..
Εκεί όπου θα ανταμώναμε συγγενείς αλλα και παιδικοί φίλοι.
Είχα περάσει αξέχαστα καλοκαίρια στο χωριο..
Αγαπούσα επίσης να πηγαίνω διήμερες εκδρομούλες με αγαπημένους φίλους..
παρασκευή βράδυ να ετοιμάζουμε τις βαλίτσες και να ετοιμαζόμαστε για τρελλά πράγματα.
Να τρυπώνουμε όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο και να περνάμε στιγμές χαράς αλλα και ηρεμίας.
Αλήθεια, δεν θυμάμαι πόσο καιρό έχω να το κάνω αυτό.
Είναι αρκετές οι στιγμες που αναπολώ το παρελθόν, κάποιες απο αυτές πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάει παλιές φωτογραφίες και να νοσταλγεί ενα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου..
Τώρα πια δεν είναι το ίδιο.. Η δουλειά έχει γίνει εξαήμερη και κάποιες φορές εφταήμερη.
Έχουμε θυσιάσει τις προσωπικές μας χαρές για να ένα καλύτερο μέλλον.
Τώρα που κοντεύουν οι διακοπές και ακούω τα σχέδια του καθενός, όσο και να λέω πως δεν με ενοχλεί που θα δουλεύω, μέσα μου με τρώει..Ναι..
Τέτοιες μέρες , πριν κάποια χρόνια, η γιαγιά με έπαιρνε τηλέφωνο να με ρωτήσει πότε θα πάω να μείνω μαζί της.. Ήμουν πιστή στο ραντεβού μας.
Πόσο θα ήθελα να έχω για μένα λίγες μέρες χαλάρωσης. Έχω πραγματικά ανάγκη να ηρεμήσω απο όλη αυτη την κούραση των τελευταίων εβδομάδων.
Πόσο θα ήθελα να κάνω μια βόλτα στο βουνό και να νιώσω ελεύθερη αναπνέοντας τον καθαρό αέρα της φύσης.
Πόσο θα ήθελα να θαυμάσω τα ψηλούς πεύκους, τα κυπαρίσσια, τα λουλούδια, τα ρυάκια.
Πόσο θα ήθελα να καθίσω στην αυλή του σπιτιού της γιαγιάς και να χαζέψω τους χωριανούς που περνάνε, τον μανάβη, τον γαλατά...
... Τα Σαββατοκύριακα δεν είναι πια τα ίδια ...
...Καλημέρα σας...
