Κυριακάτικο πρωινο στο σπίτι....

Μια από τις δύο Κυριακές του μήνα που έχω ρεπό.
Σήμερα ξύπνησα με χαλαρή διάθεση. Μιας που οι πονόδοντοι και οι πονοκεφάλοι που με ταλαιπωρούσαν επι δύο εβδομάδες έχουν περάσει, είχα πει από προχθές οτι πρέπει σήμερα να κάνω μια γενική καθαριότητα στο δωμάτιο μου και κάποιες μικρές αλλαγές.  Όλο αυτό λέω...Έλα ομως που τελικά δεν έχω καμία όρεξη . Κάθομαι στο κρεββάτι με τον υπολογιστή και σκέφτομαι τα όσα με απασχολούν τον τελευταίο καιρό.

Δεν θα παραπονεθώ οτι δεν είμαι καλά πάλι. Γιατί σε γενικές γραμμές είμαι καλά. Με απασχολούν πολλά όμως και κυρίως σε θέματα δουλειάς.
Είχα αναφέρει σε προηγούμενη ανάρτηση μου ''πήρα προαγωγή'' στην δουλεια, από βοηθός (το παιδί για όλες τις δουλειές) έγινα ταμίας. Ανακουφίστηκα καθώς η αύξηση στον μισθό (θα) ήταν αρκετά καλή και θα μπορούσα να βοηθήσω στα οικονομικά προβλήματα του σπιτιού.
Εδώ να πω ότι, είμαι πολύ ικανοποιημένη απο την συγκεκριμένη θέση όπως επίσης και οι ανώτεροι μου από την πορεία μου.

Πριν μια εβδομάδα, έρχεται ειδοποίηση για μείωση των ωρών στους part time, κάτι που επιβεβαιώθηκε και αργότερα σε γενική σύσκεψη. 20 ολόκληρες ώρες τον μήνα μείον λοιπόν και 5νθήμερη εργασία.

Ναι, ένιωσα να μου ρίχνουν στο κεφάλι μια πέτρα. Ακριβώς αυτό. Γιατι εγώ έκανα όνειρα ότι με τα 250 ευρώ αύξηση θα ξαλαφρώναμε σιγά σιγά.
Και έμειναν τελικά τα όνειρα εκεί αφού η Κυρία Υπουργός Εργασίας πήρε την απόφαση αυτή για να ανοίξουν νέες θέσεις εργασίας..
Και ναι ξέρω ότι από την μια είναι θετικό για πολλές οικογένειες, αλλά τι γίνεται και με μας που ελπίζαμε στο κάτι καλύτερο ? Κάνω λοιπόν υπομονή και αναμένω σε καλύτερες ευκαιρίες...

      Καλή σας μέρα και καλή εβδομάδα. 

Όλα αλλάζουνε....

Ολα λοιπόν αλλάζουνε...

Η καθημερινότητα αλλάζει...

Ο καιρός αλλάζει...

Η μέρα αλλάζει...

Η ώρα αλλάζει...

Η διάθεση αλλάζει...

Οι υποχρεώσεις αλλάζουν...

Οι επιθυμίες αλλάζουν...

Τα αισθήματα αλλάζουν...

Τα όνειρα αλλάζουν...

Οι άνθρωποι αλλάζουν...

Μα... η πίστη και η ελπίδα πάντα μένουν

Και αναρωτιέμαι...

Αν λέω...αν αλλάξουν και αυτές, τότε τι έμεινε ? 

Καλο Σαββατοκυρίακο..

Νέος μήνας, νέα αρχή, νέοι στόχοι...

Καταρχήν να ευχηθώ αν και αργοπορημένα Καλό Μήνα σε όλους σας.

Σήμερα ξεκινώ αυτή την ανάρτηση με έναν τίτλο που έχει μεγάλη σημασία.

Ο Αύγουστος λοιπόν αν και είναι για  μένα ο χειρότερος μήνας του καλοκαιριού λόγω της αφόρητης ζέστης, μου επιφύλασσε όμορφες όμορφες και σημαντικές εξελίξεις στον επαγγελματικό τομέα και με έκανε να τον δω απο μια αλλιώτικη ματιά.

Μετά από μια δύσκολη προσωπική και οικογενειακή περίοδο αλλά με πίστη και αφοσίωση στην δουλειά μου, κατάφερα να ανέβω ένα σκαλοπάτι πιο πάνω. Έτσι λοιπόν όλα άλλαξαν και πάλι, αφου μέρες και ώρες έγιναν άνω κάτω.

Η αλήθεια είναι ότι πρόσμενα αυτή την εξέλιξη και το πίστευα πάρα πολυ. Σαν κύριο στόχο είχε την οικογενειακή μου ευημερία αλλά  και την προσωπική μου ανάπαυση τόσο σώματος όσο και ψυχής.

Νέα καθήκοντα λοιπόν και εύχομαι να μπορέσω να αντεπεξέλθω με σύνεση και επιμονή και να αποδείξω τις ικανότητες μου. Θέλω να πιστεύω πως όλα θα πάνε κατ ευχήν μιας και σε μια δουλειά σκοπός μου είναι πάντα το καλύτερο αποτέλεσμα.

Χαίρομαι που η παρούσα φάση στην οποία βρίσκομαι δεν θυμίζει σε τίποτα εκείνο το κορίτσι που πριν ένα χρόνο ζούσε μέσα στον φόβο, το άγχος και την απαισιοδοξία.

Χαίρομαι που επιτέλους μπορώ να πω ότι είμαι καλα και ότι νιώθω έτοιμη να αντιμετωπίσω την ζωή με όλα όσα περιλαμβάνει.

Αισθάνομαι σαν να  μου έδωσε ο Θεός μια ευκαιρία, μια πολύ σημαντική ευκαιρία την οποία και σκοπεύω να εκμεταλλευτώ στο έπακρον.

Σε αυτό όμως συνέβαλαν και κάποια σημαντικά πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στην ζωή μου και πιστεύουν σε μενα.

Προχωράμε λοιπόν για νέους στόχους και ένα καλύτερο μέλλον.

Με πίστη, χαμόγελο, υπομονή και επιμονή. 

Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω τους blogoφιλους που ακόμα και μετά την μεγάλη μου απουσία απο δω, με σκέφτονται και επισκέπτονται που και που το σπιτάκι μου αν και δεν έχει πάντα ένα νέο να σας πει...

Να είστε όλοι καλα και να περνάτε όμορφα..

Φιλια πολλά

Μαρία

Βγάλε τους μολυσματικούς ανθρώπους από τη ζωή σου...

Ο πιο πάνω είναι ένας τίτλος ενός άρθρου που βρήκα καθώς σέρφαρα στο ιντερνετ. Και είπα να  το μοιραστώ μαζί σας μέσα απο δω.. Είναι αυτό που αντιπροσωπεύει ακριβώς τα όσα σκέφτομαι αυτό τον καιρό. Μιλάει για...ανθρώπους..

Γύρω μας άνθρωποι πολλοί, μα κοντά μας τόσο λίγοι.

Άτομα που έχουν γυρίσει από το παρελθόν ψάχνουν ξανά μια θέση κοντά σου, μια θέση σε όλα όσα αποφάσισες να ζήσεις μετά απο αυτούς. Τι να πεις ? Και τι να κάνεις.?Δίνεις αλλη μια ευκαιρία η απλά κάνεις πίσω..?

Έχω διώξει μακριά αρκετά άτομα που ένιωθα πως δεν ταίριαζαν με την ιδιοσυγκρασία μου.

Έχω διώξει άτομα που με έκριναν, με κατέκριναν, με μείωναν, με υποτιμούσαν.

Και τώρα μετά απο πολύ καιρό μπορώ να πω πως έχω γύρω μου άτομα που πιστεύουν σε μένα, στις δυνατότητες που εχω, στην σκέψη μου, στις αποφάσεις μου...Και μέσα σε αυτούς βλέπω εμένα , βλέπω την χαρά, την ηρεμία...

Αντιγράφοντας λοιπόν από το: http://www.pillowfights.gr/

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που θα έπρεπε να μην είχαν υπάρξει ποτέ στη ζωή σου. Ποτέ και για κανένα λόγο.

Άνθρωποι που συναναστρεφόσουν μαζί τους καθημερινά, που τους θεωρούσες κομμάτι της ζωής σου και μια ωραία πρωία ανακάλυψες πόσο μεγάλο λάθος έκανες.

Το μεγαλύτερο κακό σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι χάνεται χρόνος, πολύς και πολύτιμος.

Στις ερωτικές σχέσεις το γεγονός αυτό είναι λίγο πολύ αναπόφευκτο μέχρι να κάνει είσοδο ο κατάλληλος άνθρωπος.

Στα υπόλοιπα είδη σχέσεων όμως; Οι εσωτερικές απορίες, έχουν την τιμητική τους.

«Γιατί δεν τον πήρα χαμπάρι από την αρχή;»

«Πόσο χαζή νιώθω που της έδωσα τόσα;»

«Τι μαλάκας ήμουν!»

Όλοι μας έχουμε νιώσει έτσι σε κάποια χρονική περίοδο της ζωής μας. Έχουμε βάλει ανθρώπους στη ζωή μας που τελικά αποδείχτηκαν ανάξιοι να μείνουν σ’ αυτή.

Οι μολυσματικοί άνθρωποι έχουν ένα κοινό γνώρισμα. Είναι αχάριστοι. Έχουν, δηλαδή, το μεγαλύτερο ελάττωμα του σύμπαντος κόσμου. Όποιος είπε ότι η αχαριστία δεν πληρώνεται με κανένα νόμισμα είχε όλο το δίκιο με το μέρος του.

Έχουν κι άλλα ελαττώματα.

Γλείφουν εκεί που παλιότερα έφτυναν, κατηγορούν ανθρώπους που πριν λίγο καιρό είχαν ψηλά, χαρακτηρίζουν κάποιον «παρτάκια» ενώ στην ουσία δεν υπάρχει μεγαλύτερο από τους ίδιους.

Η λίστα δεν τελειώνει, φυσικά, έτσι εύκολα.

Κατεβάζουν μούτρα στις χαρές και δεν απαλύνουν τον πόνο στις λύπες, σχεδόν ηδονίζονται με την καταστροφή του άλλου.

Άλλες φορές γίνονται πιεστικοί κι άλλες κτητικοί.

Δίνουν σημάδια για το ποιόν τους. Σημάδια που παραβλέπονται, όμως. Ένας Θεός ξέρει το γιατί.

Όπως είπε και η κυρία Ερμιόνη για μια δική της περίπτωση: «Πεινάει, της βάζεις δίπλα της τον κουβά με το γάλα, δίνει μια, τον κλωτσάει και το χύνει».

Ώσπου το ποτήρι ξεχειλίζει. Πόσο ν’ αντέξει κάποιος να συναναστρέφεται με τέτοιους ανθρώπους;

Γίνεται ο απολογισμός και επιδίδονται οι ευθύνες και ξέρετε πολύ καλά ποιος έχει τις μεγαλύτερες. Εμείς οι ίδιοι, βέβαια, που κατά βάθος ξέραμε, αλλά κάναμε τα στραβά μάτια.

Ενώνονται τα κομματάκια του puzzle και το στόμα ανοίγει διάπλατα στη συνειδητοποίηση των γεγονότων.

Κι έρχεται η ανακούφιση κι η αγαλλίαση σε συσκευασία δώρου.

Η αναπνοή λειτουργεί άριστα χωρίς αυτούς. Ξαφνικά τα πάντα λύνονται πιο εύκολα γιατί πολύ απλά με τις δικές τους συμβουλές παίρνονταν οι λάθος αποφάσεις.

Όταν έδιωξα εγώ αυτούς τους ανθρώπους, η ζωή μου πήρε άλλη πορεία. Κι ας θεώρησαν σε κάποιες περιπτώσεις πως το να απομακρυνθούν ήταν επιλογή δική τους.

Ησύχασα εγώ; Ναι. Άρα, το λιγότερο και το τελευταίο που με απασχολεί είναι το ποιος έδιωξε ποιον. Ηρέμησα εγώ; Ναι.

Ανακούφιση, χαρά και ηρεμία. Το τρίπτυχο της ευτυχίας για όποιον καταφέρνει να ζει και να προχωράει χωρίς τους λάθος ανθρώπους. Όχι άλλους συμβιβασμούς, όχι άλλες λάθος σχέσεις. Έτσι για να δώσω κι έναν πιο επαναστατικό τόνο.

Κλισέ και χιλιοειπωμένο αλλά σε κάθε περίπτωση η μοναξιά είναι χειρότερη όταν τη ζεις με κάποιον άλλο.

Πόσο μάλλον όταν καταλαβαίνεις πως αυτός ο άλλος δε σε έχει νιώσει ποτέ και για κανένα λόγο.

Ο Καναδός συγγραφέας και εκπαιδευτικός, Laurence J. Peter, είπε πως «Το πιο δύσκολο στη ζωή, είναι να μάθεις ποιες γέφυρες να περάσεις και ποιες να κάψεις».

Ο (χρόνος φεύγει σε μερικές μέρες) γι’ αυτό προτείνω να κάψουμε όποια γέφυρα μας οδηγεί σε λάθος ανθρώπους και να προχωράμε μόνο στις γέφυρες που μας ενώνουν με ανθρώπους που έχουν να μας δώσουν, να μας εξελίξουν και να μας πάνε παρακάτω.

Ας μείνουν οι λάθος με τους λάθος. Κάνουν καλή παρέα.

Ποση αρνητικοτητα πια... ?

Εχω μπουχτίσει..

Εχω αγανακτήσει...

Έχω κουραστεί..

Το τελευταίο διάστημα όλο αρνητικά και άσχημα ακούω, για θανάτους, δυστυχήματα, χωρισμούς, αρρώστιες,άνεργου και ένα σωρό άλλες δυσάρεστες καταστάσεις.

Που παμε ?

Τι γίνεται πια ?

Μέχρι και η Άνοιξη έχει κρυφτεί και την θέση της πήρε ένας γκρίζος μουντός καιρός..

Δεν αντέχω πια αυτή την κατάσταση...

Θέλω χρώμα, θέλω ήλιο, θέλω λουλούδια, 

μυρωδιές , θέλω θετικές εικόνες, 

θετικές σκέψεις, θετικούς ανθρώπους.. Θέλω χαρά και ξεγνοιασιά, θέλω χαμόγελα και αγκαλιές..

Θα ρθουν λέτε η ζητάω πολλα? 

Καλή μας εβδομάδα 

Μεταμεσονύχτιες σκέψεις...

Είναι μια απο εκείνες τις νύχτες που δεν με παίρνει ο ύπνος... 

Προσπαθώ να το δικαιολογήσω ρίχνοντας το βάρος στο κρύωμα που με βασανίζει εδώ και 2-3 μέρες..

Ο χειμώνας τελικά είναι βαρύς, οι βροχές χτυπάνε στο παράθυρο, ούτε έξω δεν μπορείς να βγεις με τόσο κρύο.

Κανονικά σε 7 ώρες θα πρέπει να βρίσκομαι στην δουλειά..

Μα, νιώθω τόσο κουρασμένη, το εξουθενωμένη που το μόνο που θέλω είναι να βρίσκομαι στο κρεββάτι ξαπλωμένη χωρίς να κάνω τίποτα.

Φτιάχνω καφεδάκι, φοράω τις ζεστές πυτζάμες και γλιστράω με τρόπο ανάμεσα στην κουβέρτα.

Βάζω και στην παρέα το αγαπημένο youtube και αρχίζω να σερφάρω. 

Ναι, πόσο μου λείπει αυτή η ξεγνοιασιά του να μην έχω να κάνω τίποτα.

Πόσο μου λείπει η στιγμή που ανοίγω στον υπολογιστή μια άδεια σελίδα σκεπτόμενη τι να γράψω..Που πήγε όλος αυτός ο χρόνος που κάποτε είχα στην διάθεση μου?

Πππφφφφ...υποχρεώσεις, υποχρεώσεις, υποχρεώσεις...

Καλή εβδομάδα, καλή Σαρακοστή.

Και μην ξεχνάτε να χαμογελάτε,  το χαμόγελο κάνει την διαφορά. 

Γραμμα σε σενα....

Δεν ξερω πως να αρχισω για να σου πω τα οσα σκεφτομαι.. Ξερω πως αυτο το γραμμα δεν θα διαβαστει ποτε απο σενα.

Τετοια εποχη πριν 4 χρονια εζησα τις πιο υπεροχες και μοναδικες στιγμες μαζι σου, χωρις να με νοιαξει που ηξερα πως δεν θα κρατουσε για πολυ. Ηξερα πως ηταν γραφτο να ζησω κατι μαζι σου.. 

Σε ερωτευτηκα απο την πρωτη στιγμη που σε ειδα. Πραγμα σπανιο για μενα. Αρχικα με κερδισε η ομορφια και η αρρενωποτητα σου, αλλα με τον καιρο ανακαλυψα πως μαγευτικα απο την ευγενεια και την απλοτητα σου. 

Τις τελευταιες μερες σε βλεπω στα ονειρα μου. Καποτε ευχαριστα, καποτε δυσαρεστα. Μαλλον συνειδητοποιω το ποσο μου λειπεις. Ποσο μου λειπει η αγκαλια σου, τα φιλια σου , η τρυφεροτητα σου και ολα οσα δεν καταφερε κανεις αλλος να μου προσφερει οπως εσυ. Για σενα υψος, βαρος, χρωμα, θρησκεια δεν επαιζαν κανενα ρολο. Μου ελεγες πως αγαπουσες την καρδια μου. Ολα αυτα με εκαναν καθε μερα να σε αγαπαω ολο και περισσοτερο. Ειχαμε και τις κακες μας στιγμες αλλα ειχες παντα τον τροπο να τις κανεις να φαινονται ασημαντες.

Δεν ξερω που εισαι και τι κανεις, σε ποια πολη, σε ποια χωρα. Κοιταζοντας ομως τις φωτογραφιες μας σε αισθανομαι τοσο κοντα μου. Μου ερχεται στο μυαλο το τραγουδι μας το οποιο ακουγαμε με τις ωρες στο αυτοκινητο, αλλα και αυτο το οποιο μου σιγοτραγουδουσες εχοντας με στην αγκαλια σου. Θυμασαι που εκλαιγα και μου φιλουσες τα ματια για να σταματησω?? Εγω ολα τα θυμαμαι.... Καθε στιγμη, καθε λεπτο.

Ηξερα πως καποια στιγμη θα επρεπε να φυγεις. Ραγισε η καρδια μου στο τελευταιο μας αντιο. Με ρωτησες αν θα σε περιμενα σε περιπτωση που θα καταφερνες να γυρισεις πισω. Και σου απαντησα "ΝΑΙ" και ας φοβομουνα την απαντηση αυτη. 

Τελικα δεν ειχα αδικο. Πηγες μακρια και εμεινα μονη, η επικοινωνια μας σιγα σιγα χαθηκε, η επιστροφη σου φαινοταν τοσο μακρινη και δυσκολη. Και τελικα ..μειναμε στην μεση.

Δεν μας κατηγορω.. η μοιρα ειχε αποφασισει πως αυτη η αγαπη δεν θα καρποφορουσε. 

Δεν μετανοιωνω καμια στιγμη για τα οσα εζησα μαζι σου. 4 χρονια μετα δεν εχω παψει να σε σκεφτομαι, να αναρωτιεμαι αν εισαι ζωντανος και αν εισαι καλα...

Σε ονειρευομαι ξανα και ξανα.. και εκει ειμαστε μαζι... για παντα..

Χριστουγεννιάτικες σκέψεις και ευχές !!!

Αγαπημένα μου bloggoφιλαρακια.

''ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ & ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!''

Η γέννηση του Θεανθρώπου να φέρει στον κάθε ενα απο σας αυτό που επιθυμεί.
Εύχομαι να έχετε πάντα υγεία και να χαμογελάτε αληθινά.
Χρόνια πολλα και στον μπαμπάκα μου που σήμερα έχει την ονομαστική του γιορτή καθώς και σε όσους απο σας και τους δικούς σας γιορτάζουν την σημερινή μέρα.



Επιτέλους λίγος χρόνος για να σκεφτώ και να γράψω με την ησυχία μου στο σπιτάκι μου.
Έχω δυο μέρες ρεπό και εννοείται πως θα προσπαθήσω να τα συνδυάσω όλα!
Ύπνο, ξεκούραση, φαγητό και διασκέδαση!!!

Τα Χριστούγεννα ανέκαθεν ήταν η αγαπημένη μου γιορτή.

Φώτα και χρώματα παντού, μουσική, στολίδια, λαμπάκια, αρκουδάκια, δεντρα, σοκολάτες, γλυκά..

Ένα παραμυθένιο σκηνικό σαν παραμύθι που κρατάει δυστυχώς πολύ λίγο..

Τα τελευταία 3 χρόνια οι γιορτινές αυτές μέρες για την οικογένεια μας ήταν κάπως δύσκολες λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Φέτος για μια ακόμη φορά θα στερηθούμε την ευκαιρία να απολαύσουμε πλήρως την γιορτινή διάθεση αφού οι επαγγελματικές μας υποχρεώσεις είναι υπεράνω.
Αυτό όμως δεν μας πτοεί καθώς και οι πιο μικρές στιγμές έχουν μεγάλη αξία όταν τις ζεις με ανθρώπους που αγαπάς. 

Γιαυτό και σεις αρπάξτε την ευκαιρία να ξεχαστείτε για λίγο, αστε οτιδήποτε σας απασχολεί στην άκρη και αφήστε τον εαυτό σας να νιώσει την ελευθερία και την χαρά σαν μικρό παιδί.    

Γελάστε, διασκεδάστε, φάτε,πιείτε.. ¨Ότι εσείς θέλετε.

Μα κάντε τα όλα με την ψυχή και την καρδιά σας..

Οι μέρες που διανύουμε είναι δύσκολες και οι γιορτές είναι ένα όμορφο διάλειμμα στην ρουτίνα της καθημερινότητας μας...  

Σας αφήνω με ένα αγαπημένο μου Χριστουγεννιάτικο τραγούδι 

Σας φιλώ

Μαρία

Σκέψεις μου...

Απόψε έχω μια περίεργη διάθεση..

Μελαγχολική θα την χαρακτήριζα... 

Το αισθάνομαι πως το φθινόπωρο είναι κοντά..

Αποφάσισα να συνδιάσω αυτο το περίεργο αίσθημα με μουσικουλα..

Έξω επιτέλους είναι κρύο, οπότε μουσικούλα, ζεστό καφεδάκι , κρεββάτι και υπολογιστής είναι μια όμορφη και χαλαρή ιδέα μέχρι να με πάρει ο Μορφέας στην αγκαλιά του.

Άνοιξα λοιπόν την αγαπημένη λίστα στο youtube 

και καρφωθηκε το μάτι μου ένα αγαπημένο ελληνικό τραγούδι το οποίο υπαρχει και στα ιταλικα..

Laura Pausini λοιπόν και  La Solitudine.

Ένα απο τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια

Marco se n'è andato e non ritorna più

Il treno delle sette e trenta senza lui

È un cuore di metallo senza l'anima

Nel freddo del matino grigio di città

A scuola il banco è vuoto, Marco è dentro me

È dolce il suo respiro fra i pensieri miei

Distanze enormi sembrano dividerci

Ma il cuore batte forte dentro me

Chissà se tu mi penserai

Se con i tuoi non parli mai

Se ti nascondi come me

Sfuggi gli sguardi e te ne stai

Rinchiuso in camera e non vuoi mangiare

Stringi forte al te il cuscino

Piangi non lo sai

Quanto altro male ti farà la solitudine

Marco nel mio diario ho una fotografia

Hai occhi d'un bambino un poco timido

La stringo forte al cuore e sento che ci sei

Fra i compiti d'inglese e matematica

Tuo padre e i suoi consigli che monotonia

Lui con il suo lavoro ti ha portato via

Di certo il tuo parere non l'ha chiesto mai

Ha detto: "un giorno tu mi capirai"

Chissà se tu mi penserai

Se con gli amici parlerai

Per non soffrire più per me

Ma non è facile lo sai

A scuola non me posso più

E i pomeriggi senza te

Studiare è inutile tutte le idee

Si affollano su te

Non è possibile dividere

La vita di noi due

Ti prego aspettami amore mio

Ma illuderti non so

La solitudine fra noi

Questo silenzio dentro me

è l'inquietudine di vivere

La vita senza te

Ti prego aspettami perché

Non posso stare senza te

Non è possibile dividere

La storia di noi due

La solitudine fra noi

Questo silenzio dentro me

è l'inquietudine di vivere

La vita senza te

Ti prego aspettami perché

Non posso stare senza te

Non è possibile dividere

La storia di noi due

La solitudine

Είμαι σίγουρη πως αυτό το τραγούδι σας φαίνεται γνώριμο μιας και είναι 

''Το νου σου κύριε οδηγέ'' που έχει τραγουδήσει ο Θάνος Καλλίρης..

Ένα από τα επίσης αγαπημένα μου τραγούδια που 

συντρόφευε τις μοναχικές νύχτες της εφηβείας μου..

Να έχετε ένα όμορφο βράδυ. 

Περι ονείρων....

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να τρομάζω με τα όνειρα μου.

Όνειρα περίεργα ή ακόμα και εφιάλτες που δεν μπορώ να δικαιολογήσω.. 

Όνειρα που με κάνουν να αναρωτιέμαι τι κρύβεται στο πίσω μέρος του μυαλού 

και ξεπροβάλλει την νύχτα.. 

Κάποτε ονειρευόμουν ταξίδια, ρούχα, έρωτες. Και μου άφηναν μια γλυκιά ανάμνηση στο μυαλό.

Τώρα έχουν αντικατασταθεί από φαντάσματα, θανάτους, αρρώστιες, νοσοκομεία..

Κάποιες στιγμές ομολογώ πως με ανησυχούν πολύ  και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ.

Ίσως τώρα αντιλαμβάνομαι γιατί κάποιες φορές ξυπνάω με ταχυπαλμίες..

Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι η ζωή μας πλέον δεν είναι τόσο ήρεμη και χαρούμενη 

όσο ήταν κάποτε. 

Το άγχος και η ανησυχία μας έχουν καταβάλει και ίσως να είναι και η πιο κύρια αιτία . Δεν ξέρω..

Κάποιος έχει πει ότι.... 

είμαι σίγουρη όμως πως δεν θα εννοούσε αυτά που γράφω εγώ πιο πάνω...  

Αλήθεια έχετε δει κάποιο όνειρο που να μοιάζει τοσο αληθινό και να σας κάνει να τρομάξετε ?

Σκέψεις μου...

'Ήρθες ξανά απόψε λες και δεν συνέβαινε τίποτα..

Με χαιρέτησες με τον γνωστό  σου τυπικό τρόπο...

Μία ακόμη φορά...

Σε ρώτησα..πάλι τα ίδια..?

Μα τι να πεις ?

Ετσι έχεις μάθει.. ή το κάνεις επίτηδες..

Προσπάθησες να με φέρεις κοντά σου, 

με τα γλυκόλογα που συνηθίζεις να μου λες,

όμως, βρήκες τοίχο..Ναι.. 

Γιατί για ακόμα μία φορά η κοροιδία περνάει από το μυαλό μου.

Δεν φρόντισες να με διαψεύσεις..

Αντιθέτως, φρόντισες να δώσεις το τελειωτικό χτύπημα 

στέλνοντας μου κάτι απίστευτο.. 

Ένα βίντεο..χωρίς λόγια.. που έλεγε όμως πολλά..

( Αλήθεια ήξερες τι μου χες στείλει ? )

Πως τόλμησες, σε ρώτησα.

Απάντηση..αγνοείται...

Σκέψεις μου: Περί ζωής...

Ζήσε την ζωή σου με σύνεση.....

Προτού σταματήσεις να:

κοιτάς

αναπνέεις

χαμογελάς

εύχεσαι

αγαπάς

ζητάς

γεύεσαι 

ερωτεύεσαι

χαίρεσαι

ελπίζεις

Κάποιοι άνθρωποι απο εμάς στον κόσμο αυτό υποφέρουν..

μη γνωρίζοντας τι παει να πει υγεία, χαρά, ευτυχία, αγάπη..

Δεν μιλάω μόνο για τους φτωχούς, αλλα και για τους άλλους 

που μόνο μέλημα τους είναι τι μάρκα είναι το ρούχο τους, 

το παπούτσι τους και η τσάντα τους, 

που θα περάσουν τις διακοπές τους και που θα φάνε τα λεφτά τους.

Γίνε άνθρωπος απλός και σωστός.

Γίνε πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.

Γίνε όνειρο και σκοπός κάποιου που πραγματικά σε εκτιμά.

Χάρισε ένα χαμόγελο και δώσε μια αγκαλιά.

Κοίταξε γύρω σου και σκέψου...

Τι πραγματικά αξίζει σ αυτη τη ζωή. 

Κάθε μέρα συνειδητοποιώ πόσο αγαπάω την ζωή.. ακόμα και με τα προβλήματα της.

Μ αρέσει η λάμψη της, η ζωντάνια και η ζωηράδα της, ο ήλιος, ο ουρανός, ο καθαρός αέρας,

τα βουνά, τα δέντρα, τα πουλιά.. 

Μ αρέσει να βλέπω την κίνηση στον δρόμο, να κοιτάω μια μαμά να παίρνει βόλτα το μικρό της, ένα παππού να κρατάει απ το χέρι την γιαγιά.

Τόσα πράγματα απλά και όμως τόσο σημαντικά.

Ξέρω χάθηκα από την γειτονιά μας που τόσο αγαπώ, μα δεν το κάνω ηθελημένα.

Αυτό τον καιρό με απασχολούν πολλά...

Είναι απ τη μια η δουλεια, ειναι απ την άλλη η ζέστη, η στεναχώρια και η πεσμένη διάθεση, ...

Το μόνο που με νοιάζει πλέον είναι να έχω την υγεία μου..

Χωρίς να θέλω να αναφερθώ σε λεπτομέρειες.

Λυπάμαι μόνο που άργησα να καταλάβω την σημασία της λέξης ΥΓΕΙΑ.

Εύχομαι σύντομα να βρω την όρεξη και την διάθεση να επιστρέψω πάλι εδώ κοντά σας...

Να περνάτε όσο πιο όμορφα μπορείτε...

Καλή σας μέρα...

Τα καλοκαιρινά Σαββατοκύριακα δεν είναι πια τα ίδια....

Τα τελευταία χρόνια έχω ξεχάσει τι πάει να πει Σαββατοκύριακο.. Ιδιαίτερα το καλοκαίρι.

Κάποια χρόνια πριν, περίμενα πως και πως να ρθει το διήμερο για να ξεκουραστώ, να διασκεδάσω, να σχεδιάσω, να χαλαρώσω... Μέσα σε 2 μέρες γίνονταν τόσα πολλα.

Τα προβλήματα της δουλειάς έμεναν πίσω και σειρά είχε ο εαυτός μου και μόνο.

Αγαπούσα πολύ να φεύγω μακριά από την φασαρία της πόλης, να πάω ένα διήμερο στο χωριό, είτε μόνη είτε με την οικογένεια μου.. 

Εκεί όπου θα ανταμώναμε συγγενείς αλλα και παιδικοί φίλοι.

Είχα περάσει αξέχαστα καλοκαίρια στο χωριο..

Αγαπούσα επίσης να πηγαίνω διήμερες εκδρομούλες με αγαπημένους φίλους..

παρασκευή βράδυ να ετοιμάζουμε τις βαλίτσες και να ετοιμαζόμαστε για τρελλά πράγματα.

Να τρυπώνουμε όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο και να περνάμε στιγμές χαράς αλλα και ηρεμίας.

Αλήθεια, δεν θυμάμαι πόσο καιρό έχω να το κάνω αυτό.

Είναι αρκετές οι στιγμες που αναπολώ το παρελθόν, κάποιες απο αυτές πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάει παλιές φωτογραφίες και να νοσταλγεί ενα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου..

Τώρα πια δεν είναι το ίδιο.. Η δουλειά έχει γίνει εξαήμερη και κάποιες φορές εφταήμερη.

Έχουμε θυσιάσει τις προσωπικές μας χαρές για να ένα καλύτερο μέλλον.

Τώρα που κοντεύουν οι διακοπές και ακούω τα σχέδια του καθενός, όσο και να λέω πως δεν με ενοχλεί που θα δουλεύω, μέσα μου με τρώει..Ναι..

Τέτοιες μέρες , πριν κάποια χρόνια, η γιαγιά με έπαιρνε τηλέφωνο να με ρωτήσει πότε θα πάω να μείνω μαζί της.. Ήμουν πιστή στο ραντεβού μας. 

Πόσο θα ήθελα να έχω για μένα λίγες μέρες χαλάρωσης. Έχω πραγματικά ανάγκη να ηρεμήσω απο όλη αυτη την κούραση των τελευταίων εβδομάδων.

Πόσο θα ήθελα να κάνω μια βόλτα στο βουνό και να νιώσω ελεύθερη αναπνέοντας τον καθαρό αέρα της φύσης.

Πόσο θα ήθελα να θαυμάσω τα ψηλούς πεύκους, τα κυπαρίσσια, τα λουλούδια, τα ρυάκια.

Πόσο θα ήθελα να καθίσω στην αυλή του σπιτιού της γιαγιάς και να χαζέψω τους χωριανούς που περνάνε, τον μανάβη, τον γαλατά...

... Τα Σαββατοκύριακα δεν είναι πια τα ίδια ...

...Καλημέρα σας...

Σκέψεις μου...(Μια ακόμη φορά...)

Μια ακόμη φορά που με πιάνω αδύναμη....

μια ακόμη φορά που επέστρεψες χωρίς να θέλω...

μια ακόμη φορά που προσπαθείς να με λυγίσεις...

μα δεν θα τα καταφέρεις.. δεν θα σε αφήσω... 

γιατι η θέληση μου είναι πιο δυνατή απο σένα..

γιατί θέλω να ζήσω..

γιατί θέλω να χαρώ, γιατί θέλω να χαμογελώ...

και ας είναι ολα δύσκολα. 

Δεν θα μου ορίσεις εσυ τι να κάνω και πως...

δεν είσαι καθοδηγητής στην ζωή μου.. 

κατάλαβε το επιτέλους... 

Άσε με ελεύθερη και γυμνή απο το σφιχτό ρούχο που μου φόρεσες... 

άσε με να ανασάνω...

άσε με να ζήσω...

Αφιερωμενο...στον φόβο..

Είναι κάποιες φορές....

Είναι κάποιες φορές που θες να κλαις δίχως λόγο...

Είναι κάποιες φορές που θες να ξαλαφρώσεις την ψυχή σου..

Είναι κάποιες φορές που θες μια αγκαλιά και ένα χέρι να σε κρατήσει... 

Είναι κάποιες φορές που ονειρεύεσαι τα αδύνατα 

και τα κάνεις να φαίνονται τόσο αληθινά.

Είναι κάποιες φορές που σκας ένα χαμόγελο χωρίς λόγο..

Και είναι και κάποιες φορές 

που ένας άνθρωπος μπορεί να σε κάνει να νιώσεις τόσο σκατ@ 

που τελικά αναρωτιέσαι αν αξίζει να κλαις, να ονειρεύεσαι και να χαμογελάς.

Που σε κάνει να σκέφτεσαι γιατί υπάρχει τόση κακία στον κόσμο αυτό 

και γιατι πρέπει εσύ να την αποδεχτείς.

Πόσες φορές έχουμε σωπάσει μετά από προσβολές ?

Πόσες φορές έχουμε σκύψει το κεφάλι από ντροπή?

Πόσες φορές κρύψαμε τα όσα θέλαμε να πούμε?

Και  αναρωτιέμαι ...Γιατι να το ανεχόμαστε ?

Θα ρθει όμως εκείνη η ώρα που θα σηκώσω το κεφάλι,

αυτό το καλό κορίτσι θα μεταμορφωθεί και δεν πρόκειται να λυπηθεί κανένα.

Θα υπερασπιστεί τον εαυτό της με οποιοδήποτε αντίκτυπο.

... Και τότε ...
... όλα θα αλλάξουν ... 

Ηρθες παλι ...

Ήρθες πάλι...

Ήρθες παλι και μου έδωσες ζωή.

Σε είχα τόση ανάγκη

λες και το ξερες...

Κάθε φορά που σε χρειάζομαι βρίσκεις ενα μαγικό τρόπο να εμφανίζεσαι.

Δεν θα το καταλάβω πότε αυτό.

Η νύχτα ηταν μαγική.

Όπως τότε.. Οπως τότε που ήμουν δικιά σου και συ δικός μου.

Που δεν μπορούσε να μας ''χωρίσει'' κανείς..

Μου προκαλείς τόσα έντονα συναισθήματα κάθε φορά που σε κοιτάζω

κάθε φορά που νιώθω τα λόγια σου να εκφράζουν τόση αγάπη.

Δεν θέλω να φύγεις, δεν θελω να μείνω μονη ξανά.

Θέλω να μπορώ να χώνομαι στην αγκαλιά σου.

Και να γέρνω το κεφάλι να ακούω την καρδιά σου.

Έστω και ετσι..Ασε με να το φαντάζομαι ακόμα και απο μακριά.

Το κοντά ειναι δύσκολο το ξερω.

Μα κλείνοντας τα ματια το ονειρεύομαι.. 

Ονειρεύομαι εμάς, έμενα και εσένα, μαζί.. 

Να ενωνόμαστε και να γινόμαστε ενα.. 

Καρδιά μου...

Για σενα... 

Σκέψεις μου...

Είναι κάποιες στιγμές που αναρωτιέμαι αν έκανα κάτι για να αξίζω τα όσα περνάω.

Είναι κάποιες φορές που πιάνω τον εαυτό μου τόσο αδύναμο.

Τόσο αδύναμο να παλέψει από τις σκέψεις αυτές που τον βασανίζουν.

Που κρύβεται αυτή η εσωτερική δύναμη που κρύβουμε μέσα μας ?

Όλο την ψάχνω μα ποτέ δεν την βρίσκω.

 Ίσως κάποιες φορές απλά να την πλησιάζω.

Μα ως εκεί. Δεν πάει παραπέρα.

Αισθάνομαι πως βρίσκομαι μπροστά σε ένα γκρεμό 

και απλά περιμένω μια σπρωξιά για να πέσω μέσα.. 

Φοβάμαι...

Ζηλεύω τους ευτυχισμένους ανθρώπους, τους ψυχικά ευτυχισμένους.. 

Που μπορούν και χαμογελάνε αληθινά, που μπορούν και κάνουν όνειρα. 

Μου λείπει ο εαυτός μου, μου λείπω εγώ..

Θέλω τόσα πολλά να αλλάξουν, θέλω να ξυπνάω με χαμόγελο, 

θέλω να ζω με ένα σκοπό. 

Θέλω να έχω όνειρα, θέλω να νιώθω καλά.. 

Θέλω να ζω.. 

Θέλω να γυρίσω πίσω τον χρόνο. Να διαγράψω τα τελευταία 2 χρόνια.

Γιατί δεν γίνεται ? 

Γιατί ? 

Και πάλι ανάβω τσιγάρο

καπνίζω κι ας μην το γουστάρω

είναι αργά μα εγώ ξαγρυπνώ δεν κοιμάμαι

το γιατί δεν το ξέρω 

μα κάτι φοβάμαι.

Φοβάμαι που ίσως 

τα χρόνια μου άφησα

που λάθος αγάπες 

και όνειρα κράτησα

μα αυτό είναι ψέμα 

κι εγώ το πληρώνω

φοβάμαι εμένα εμένα και μόνο.

Δε θέλω να δω την αλήθεια

κι απ’ το ψέμα ζητάω βοήθεια

απορώ πού θα βγει και το τέλος ποιο θα `ναι 

το γιατί δεν το ξέρω

μα κάτι φοβάμαι.

Φοβάμαι που ίσως 

τα χρόνια μου άφησα

που λάθος αγάπες 

και όνειρα κράτησα

μα αυτό είναι ψέμα 

κι εγώ το πληρώνω

φοβάμαι εμένα εμένα και μόνο.

Γιάννης Πλούταρχος

Χειρόγραφο...Με τις ατελειες του ...

Σκέψεις μου...

Νιώθω την ανάγκη να βρίσκομαι συνέχεια κοντά σου

Σε κοιτώ και κάνω όνειρα τρελά.

Να μπορούσα μια στιγμή να ξεφύγω 

από την σκέψη μου αυτή που με βασανίζει.

Γιατί ξέρω ότι δεν πρόκειται να βγάλει πουθενά.

Γιατί ξέρω πως όσο και να προσπαθήσω

θα σε πάρουν από μένα.

Όμως ξέρω ότι μπορώ να σε ονειρεύομαι

και να σαι όλος δικός μου,

στην καρδιά μου και στα όνειρα μου.

Που εκεί να σαι σίγουρος 

πως δεν μπορεί να σε πάρει κανείς.