11ος Διαγωνισμός ''Φωτογραφίζειν''. Η συμμετοχή μου!

Ένας αγαπημένος διαγωνισμός που πλέον έγινε θεσμός.

Εμπνευστής του, η φίλη blogger Μαρία Νι, από το blog Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά , η οποία δίνοντας μας ένα θέμα μας καλεί να συμμετέχουμε με μια φωτογραφία.

Για πρώτη φορά και προς μεγάλη μου έκπληξη μιας και δεν είμαι και η τέλεια φωτογράφος, η δικιά μου φωτογραφία πήρε την πρώτη θέση στην ψηφοφορία και είμαι πολύ χαρούμενη γιαυτό. 

Οι συμμετοχές ήταν όλες αξιόλογες με την κάθε μία να αφήνει το δικό της στίγμα.

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε από το κινητό μου τον περασμένο χειμώνα, από το εσωτερικό του ξενοδοχείου Βερεγγάρια που πρίν λίγο καιρό σας γνώρισα μέσα από αυτή  την ανάρτηση. 

Η εναλλαγή του σκηνικού την δεδομένη στιγμή με ώθησε στην φωτογράφηση της συγκεκριμένης σκηνής και όχι άδικα οπως φάνηκε τελικα καθώς ήταν ένα μαγικό θέαμα. 

 Συγχαρητήρια σε όλες τις συμμετοχές και ευχαριστώ πολύ όσους ψήφισαν την  φωτογραφία μου καθώς και την Μαρία που συντονίζει κάθε φορά άψογα αυτό τον διαγωνισμό 

Φιλακια 

Μέχρι την επόμενη φορά...

 5 λέξεις..Μια ιστορία.. 

Άλλη μία μέρα.

Στεκόταν στο παράθυρο και τον καρτερούσε υπομονετικά.

Ήξερε μέχρι και την ώρα που γύριζε σπίτι αφού εδώ και καιρό παρακολουθούσε τις κινήσεις του. 

Δεν μπορούσε να αντισταθεί στην θέα του, 

την αρρενωπή ομορφιά και την φοβερή κορμοστασιά του.

Ο καινούριος της γείτονας. 

Τον είχε ερωτευτεί με την πρώτη ματιά και ας μην μίλησαν ποτέ.

Λίγο μετά είδε την πανάκριβη ασημί Mercedes του να μπαίνει στο γκαράζ.

Ένιωσε ένα κύμα ανατριχίλας να την καταλαμβάνει. 

Έκανε πως μιλούσε στο κινητό. 

Φοβόταν μην γύρναγε το κεφάλι και την έβλεπε σαν μάγισσα να τον καρφώνει με το βλέμμα της.

 Έπρεπε να έχει μια έτοιμη δικαιολογία.

Για μια ακόμη φορά ντράπηκε να τον χαιρετήσει.

Έκανε πίσω, τράβηξε την δαντελένια κουρτίνα του παραθύρου και προχώρησε προς το κρεβάτι. Άφησε τα κατσαρά μαύρα μαλλιά της ανέμελα και ξάπλωσε.

Πήρε αγκαλιά το πουπουλένιο της μαξιλάρι και έκλεισε τα μάτια.

Και εκεί άρχισε να ταξιδεύει, σε ένα δικό της κόσμο. 

Ξεκούμπωνε το πουκάμισο του σιγά - σιγά και παραδόθηκε στην στιγμή. 

Μια στιγμή μοναδική. Εκείνης και αυτού.

Τα κορμιά τους τόσο κοντά, λες και ήταν πάζλ που προσπαθούσε να ενωθεί. 

Τι ευλογία ένιωθε που μπορούσε να τον έχει μόνο δικό της στην σκέψη της. 

Εκεί που δεν μπορούσε να τον πάρει κανείς.

Ο χτύπος του κουδουνιού την αφύπνισε και την έφερε πίσω στην πραγματικότητα. 

Ρώτησε ποιος ήταν, μα δεν πήρε απάντηση.

Σηκώθηκε, φόρεσε το blue τζιν της και ένα πρόχειρο φανελάκι και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Άνοιξε, μα δεν ήταν κανείς εκεί.

Απόρησε, γύρισε την πλάτη και πήγε στο παράθυρο.

Και τότε τον είδε. Να κατευθύνεται προς το αυτοκίνητο του.

Άραγε ήταν αυτός; σκέφτηκε, και να ‘ταν, τι ζητούσε;

Μα της φαινόταν αδύνατο. 

Χαμογέλασε και έκλεισε την κουρτίνα.. Μέχρι την επόμενη φορά.

Αυτό είναι το κείμενο με το οποίο συμμετείχα στον 8ο (2ου κύκλου) διαγωνισμό 

"ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" που διοργανώνει η FLORA GIA 

στο  blog της TEXNIS ISTORIES .

Το κείμενο αυτό προέκυψε από δύο διαφορετικές ιστορίες που είχα γράψει κατα καιρούς και αποφάσισα να τις ενώσω σε μία αφου είχα βρει αρκετά κοινά στοιχεία μεταξύ τους. 

Οι 5 λέξεις που μας είχε δώσει η Φλώρα ταίριαξαν απόλυτα.

Ευχαριστώ πολύ την κυρία Φλώρα για την ευκαιρία και την φιλοξενία σε αυτον τον υπέροχο διαγωνισμό που λαμβάνουν κάθε φορά μέρος αξιόλογες συμμετοχές, 

καθώς και όσους διάβασαν την συμμετοχή μου, και το ένα άτομο το οποίο την ψήφισε.. 

Συγχαρητήρια στις νικήτριες καθώς και σε όλους όσους έλαβαν μέρος. 

3ο Συμπόσιο Ποίησης By Αριστεα. Η συμμετοχη μου..

Πριν λίγες μέρες αποφάσισα να λάβω μέρος στο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η πριγκιπεσσα Αριστεα στο blog της

 Η ζωή είναι ωραία .  

Εντάξει στο γράψιμο δεν το έχω αλλά είπα να το τολμήσω, ετσι για την εμπειρία. 

Η Αριστεα μας είχε δώσει 2 λέξεις που επρεπε να συμπεριλάβουμε στο ποιημα ..''Ανοιξη'' και ''Αναγέννηση''. Διαβάζοντας αυτές τις δύο λέξεις μου ρθαν στο μυαλο εικόνες χρωματιστες και χαρούμενες. 

Κάτι τέτοιο ήθελα να ειναι και το ποιηματάκι μου.

Πήρα το σημειωματάριο μου την ίδια ώρα και άρχισα να γράφω..

Σε 5 λεπτα είχα ενα ποιηματακι 12 γραμμών που με ικανοποιησε αφου περιέγραφε την αποψη μου για την Ανοιξη.

Η ώρα της άνοιξης..
Και την περίμενα να ρθει
αυτή την μέρα, τούτη,
η Άνοιξη να ξεχυθεί
να μας γεμίσει πλούτη.

Σαν να'ναι αναγέννηση
σαν να'ναι μια ασπίδα
του ήλιου του φανταχτερού
μια νέα ηλιαχτίδα.

Μύρισε γύρω, μύρισε
της άνοιξης το χώμα
ας είναι Θεέ μου μια εποχή
γεμάτη αγάπη, χρώμα.

Το έστειλα στην Αριστεα και αφού πήρα το Οκ της μπηκε στον διαγωνισμό. 

Που να ξερα η καημενη τι ''θηρία'' είχε να αντιμετωπισει. Στην αρχή ήθελα να ακυρωσω την συμμετοχή μου αλλα το μετάνιωσα.

Ευχαριστω πολυ την Αριστεα για την ευκαιρια αυτη.

Συγχαρητηρια στους νικητες και ευχομαι  το Συμποσιο να εχει παντα την ιδια επιτυχια.