Μαθαίνοντας να αγαπώ ένα ...σκυλάκι.

Μετά από αρκετές μέρες απουσίας και πάλι κοντά στα αγαπημένα μου μπλογκοφιλαράκια. 

Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά.

Είναι αλήθεια πως έχω χαθεί από την γειτονιά και με στεναχωρεί αυτό το γεγονός. Δυστυχώς όμως δεν εχω τον απαραίτητο χρόνο για να είμαι χαλαρή και ξεκούραστη για να είμαι εδω. 

Μέχρι που σκέφτηκα να κλείσω και το ιστολόγιο μου... Δεν ξέρω ακόμη πραγματικά..

Σήμερα είχα ρεπό και αν και είχα αρκετές εκκρεμότητες να τακτοποιήσω αφιέρωσα λίγο χρόνο για μια ανάρτηση που θέλω εδώ και κάποιες μέρες να κάνω.

Αφορμή ένα γλυκό πλασματάκι.

Μικρότερη, δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να έχω ένα ''συνηθισμένο'' κατοικίδιο όπως είναι ο σκύλος και η γάτα. Όχι γιατι δεν το ήθελα. Αλλά λόγω ενός προβλήματος υγείας της μητέρας μου (τοξόπλασμα) κατά την εγκυμοσύνη της σε μένα. Σύμφωνα λοιπόν με τους ιατρούς λόγω του οτι  παρουσίαζα συχνές σοβαρές αλλεργίες θα ήταν καλύτερα να μείνω μακριά τους.

Έτσι, ποτέ δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να έρθει σε επαφή με κάποιο ζώο φοβούμενη ότι θα μου δημιουργηθεί κάποιο σοβαρό πρόβλημα. 

Το μόνο που είχα ανα διαστήματα στο σπίτι ήταν ένα ψαράκι και δυο χελωνίτσες που είχα πάρει πρόσφατα αλλά δυστυχώς η μια δεν τα κατάφερε και έτσι ζήτησα από κάποιον να φροντίσει την άλλη. 

Οπότε, έμαθα να θαυμάζω τα ζωάκια από μακρυά αλλά ταυτόχρονα να τα φοβάμαι επίσης ... ήμουν αυτό που λένε ''βλέπετε και μην αγγίζετε.''

Καθώς μεγάλωνα η επιθυμία μου να δώσω και να πάρω ένα χάδι απο ένα ζωάκι ήταν πάντα ένα πολύ δυνατό αίσθημα. Κοιτάζοντας τους γύρω μου οι οποίοι μπορούσαν και είχαν αυτή την ευχέρεια με έκαναν να θέλω σιγά σιγά να τολμήσω να δοκιμάσω να έρθω σε επαφή με αυτά.

Έτσι λοιπόν πριν λίγο καιρό μου δόθηκε η ευκαιρία.!

Η αιτία..ένα μικρούλι άσπρουλι mini chihuauah μιας φίλης. Κεραυνοβόλος έρωτας σας λέω. 

Ναιιιι , μόλις το είδα (σε φώτο πρώτα) αισθάνθηκα την ανάγκη να του δώσω τόση αγάπη.

Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που το αντίκρισα... Είχα καρφώσει το βλέμμα μου πάνω της (είναι θηλυκό) και σκεφτόμουνα  πόσο μικροσκοπικό και χαριτωμένο είναι. Την πήρα αμέσως στην αγκαλιά μου και ειλικρινά σας λέω αυτό το αίσθημα εκείνης της στιγμής ήταν κάτι το μοναδικό.

Μπορεί να μην καταλαβαίνω ακριβώς πως είναι, ειδικά οταν το έχεις συντροφιά για πολλά χρόνια αλλά τουλάχιστο πήρα μια γεύση και πραγματικά σας καταλαβαίνω πως νιώθετε όσοι έχετε και ενα και δύο και τρια. 

Η Lady λοιπόν όπως είναι το όνομα της μικρής μου αδυναμίας, κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να με κάνει να την αγαπήσω τόσο που συνέχεια αναζητώ την συντροφιά της.  Είναι συνέχεια μες το νάζι και την τρέλλα.

Την αφήνω να κάθεται πάνω μου, να κοιμάται, να μου τραβάει τα μαλλιά, να με δαγκώνει με τα δοντάκια της και να μου γλύφει τα δάχτυλα με την μικρή γλωσσίτσα της. Χωρίς κανένα φόβο.

Το πιο βασικό για μένα όμως είναι ότι δεν παρουσίασα οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας από την επαφή μου με αυτήν.

Σήμερα λοιπόν θέλησα να μοιραστώ μαζί σας λίγες φωτογραφίες της βαφτιστικιάς μου όπως την αποκαλώ αφού στο πρώτο της μπάνιο ήμουν παρούσα και την ''βάφτισα'' με το νεράκι. Χιχι

Ξέρω ότι η μπλοκογειτονια μας αγαπάει πολύ τα ζωάκια και εύχομαι η μικρή να σας κάνει να χαμογελάσετε όπως κάνω και εγώ κάθε φορά που την αντικρίζω.

Με αφορμή την ανάρτηση αυτή λοιπόν προσκαλώ όποιον θέλει να μας γνωρίσει το δικό του πλασματάκι σε μια ανάρτηση με τίτλο ''Η ζωή με ένα κατοικίδιο''. Είμαι σίγουρη πως έχετε πολύ όμορφες ιστορίες να διηγηθείτε. 

Χωρίς περιθώρια.. 

Εύχομαι να σας αρέσει η ιδέα. 

Όσοι θέλετε να συμμετάσχετε μπορείτε να το γράψετε στο σχόλιο σας.

Πολλα φιλια και καλο ΣΚ !!