Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αναμνήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αναμνήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

7.2.16

Χωριό μου, χωριουδάκι μου!


Γεια σαςςςςςς! Καλως σας βρίσκω.
Είναι κανείς ακόμη εδώ?! 
Η επιστροφή μου για λίγο στην αγαπημένη μου blogoγειτονιά είναι γεγονός.
Με τόσο κρύο που κάνει έξω το να μείνεις μέσα με ζεστό καφεδάκι, μουσικούλα, κουβέρτα και υπολογιστή είναι το καλύτερο. Οπότε, αυτό έκανα και παρασύρθηκα στο να γράψω κάτι μετά από τόσο καιρο.
Μου έλειψε τόσο πολύ να ασχοληθώ με το blogging. 

Με αφορμή λοιπόν το καταχείμωνο που έχουμε εδώ στην Κύπρο αποφάσισα να σας  γνωρίσω ένα πολύ αγαπημένο μέρος με έντονες αναμνήσεις. Το χωριό μου,που αυτή την στιγμή είναι ντυμένο στα λευκά.
Αφού λοιπόν  οι δρόμοι είναι λίγο επικύνδινοι για την ώρα λόγω βαριάς χιονόπτωσης η φωτογραφική μας βόλτα θα γίνει μέσω ανθρώπων που κατοικούν εκεί πάνω ή και κάποιων που κατάφεραν να πάνε με την βοήθεια ειδικού αυτοκινήτου.
Δανείζομαι λοιπόν κάποιες από τις φωτογραφίες τους για να δέσω το κείμενο και ξεκινάμε με κάποιες πληροφορίες που ίσως σας φανούν χρήσιμες για μελλοντικές επισκέψεις.


Το χωριό μου απ όπου κατάγονται και οι 2  γονείς μου ονομάζεται Πεδουλάς και θεωρείται ένα από το ομορφότερα ορεινά χωριά της Κύπρου.
Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς του Τροόδους. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από τη λέξη «πέδιλο» επειδή το χωριό είχε μεγάλη ποσότητα δερμάτων και πολλούς σκαρπάρηδες οι οποίοι κατασκεύαζαν παπούτσια και πέδιλα και έτσι πήρε το όνομα του.  

Η ιστορία του Πεδουλά χρονολογείται πίσω στους Βυζαντινούς χρόνους και επί Φραγκοκρατίας και Ενετοκρατίας ήταν βασιλική ιδιοκτησία. Η εκπαίδευση στο χωριό ξεκίνησε επίσημα το 1853 μ.Χ. ενώ ιδιωτικά σχολεία λειτουργούσαν κιόλας από το 1700 μ.Χ. Οι Πεδουλιώτες φοιτούσαν στα τοπικά σχολεία Δημοτικής και Μέσης εκπαίδευσης του χωριού.

Η γεωργία ήταν από την αρχή ο στυλοβάτης της οικονομίας του χωριού και ο Πεδουλάς ήταν πάντα ιδανικός τόπος για την καλλιέργεια κερασιών, μήλων και άλλων οπωροφόρων δέντρων. Η γεωργία από μόνη της όμως, δεν παρήγαγε αρκετό εισόδημα, έτσι ακόμα και σε δύσκολες εποχές της ιστορίας του Πεδουλά, ο τουρισμός, το εμπόριο και οι οικοτεχνίες προωθούνταν ως συμπληρωματικές πηγές εισοδήματος. Η ύφανση ήταν η αποκλειστική ενασχόληση των γυναικών κατά τις χειμερινές μέρες. Τα περισσότερα νοικοκυριά διέθεταν αργαλειούς με τους οποίους έφτιαχναν βαμβακερά και μάλλινα υφάσματα, χαλιά και κουβέρτες. Η εμπειρία ακόμα πολλών βυρσοδεψείων στο χωριό επέτρεπε μέχρι πρόσφατα στους κατοίκους του Πεδουλά να ασχολούνται με την επεξεργασία δερμάτων από τα οποία φτιάχνονταν παπούτσια και μπότες.

Πριν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στα χρόνια που ακολούθησαν, η οικονομία του χωριού άνθισε. Υπάρχουν ακόμα ενδείξεις από την ευμάρεια εκείνων των προηγούμενων γενιών. Τα σχολεία, οι εκκλησίες, τα δημόσια κτίρια, τα ξενοδοχεία και τα βυρσοδεψεία διασώζονται μέχρι σήμερα. Ο Πεδουλάς υπήρξε ένα πρωτοποριακό κέντρο τουρισμού και παραγωγής κερασιών κι εκείνη την εποχή ήτο το πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο των δεκατεσσάρων χωριών της περιοχής Μαραθάσας.

Ο Πεδουλάς ειναι διδυμοποιημένος/αδελφοποιημένος με το Δημο Παιανίας και με τον πρώην Δημο Τρικολώνων νύν Γορτυνίας. Και οι δύο διδυμοποιήσεις εγιναν με πρωτοβουλία και κάτω από την φροντίδα του μακαριστού Ανδρέα Λ. Ελληνα.

Τι να δεις
Το σημαντικότερο και πιο γνωστό αξιοθέατο του Πεδουλά είναι η εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που βρίσκεται σε κεντρικό σημείο του χωριού και περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Δέχεται κάθε χρόνο χιλιάδες επίσκέπτες, ντόπιους και ξένους με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις τοιχογραφίες που κοσμούν το μεγαλύτερο μέρος της εκκλησίας. Επιγραφή πάνω από τη βόρεια είσοδο της εκκλησίας, δίνει πληροφορίες για την ηλικία της: Κτίστηκε και τοιχογραφήθηκε το 1474 με δαπάνη του ιερέα Βασίλειου Χάμαδου. Ο ναός συμπεριλαμβάνεται στις ξυλόστεγες μονόχωρες εκκλησίες που συναντά κανείς κυρίως στην οροσειρά του Τροόδους. Από τα αξιοσημείωτα του εσωτερικού της εκκλησίας είναι το ξύλινο τέμπλο που είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα του είδους του που διασώζονται στο νησί. Στο επιστύλιο του τέμπλου αυτού υπάρχει ζωγραφισμένο το οικόσημο του μεσαιωνικού Βασιλείου της Κύπρου και δίπλα ο δικέφαλος αετός, σύμβολο των Παλαιολόγων, των τελευταίων βασιλέων του Βυζαντίου.



Εντυπωσιακό οικοδόμημα, ορατό από όλα σχεδόν τα σημεία του χωριού είναι ο ογκώδης ναός του Τιμίου Σταυρού με τον πελώριο θόλο και τα δύο πανύψηλα καμπαναριά του. Η κατασκευή του χρονολογείται από το 1935 και ήταν σίγουρα μια από τις μεγαλύτερες εκκλησίες της εποχής, πράγμα που καταδεικνύει και το βαθμό οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της κοινότητας. Στο ναό φυλάσσεται Σταυρός, του οποίου η μια πλευρά είναι επίχρυση και παριστάνει τη Γέννηση του Χριστού και η άλλη τη Σταύρωση. Εντός του Σταυρού υπάρχει τεμάχιο από το Τίμιο Ξύλο που μεταφέρθηκε από το Βυζάντιο.



Που να πας
Το Βυζαντινό Μουσείο Πεδουλά δημιουργήθηκε επί αρχιερατείας του Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου για να στεγάσει εικόνες και ιερά κειμήλια (13ος – 20ος αιώνας), που σώθηκαν από τις εκκλησίες του Πεδουλά. Το Βυζαντινό Μουσείο βρίσκεται πλησίον του ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Ιδρυτής και γενναιόδωρος χορηγός του Βυζαντινού Μουσείου υπήρξε ο αείμνηστος Ανδρέας Έλληνας.


Ένα καλοδουλεμένο κόσμημα του χωριού είναι το Λαογραφικό Μουσείο που στεγάζει την ιστορία όχι μόνο του Πεδουλά αλλά του τόπου γενικότερα. Μέσα από τα διάφορα εκθέματά του, ο επισκέπτης παίρνει μια δυνατή γεύση από τις συνθήκες διαβίωσης των παλιών Κυπρίων. Το όλο δημιούργημα είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη του πρόσφατου παρελθόντος, ώστε τόσο οι μελλοντικές γενιές, όσο και οι ξένοι επισκέπτες, να γνωρίσουν από κοντά το πολιτισμικό παρελθόν του τόπου. Σε ένα πολύ ενδιαφέρον, επιμορφωτικό δωμάτιο στεγάζονται τα αντικείμενα διαφόρων επαγγελματιών του Πεδουλά, μιας ξεχασμένης εποχής. Παρουσιάζονται με λεπτομέρεια το «κωμοδρομιό», το καζάνι της ζιβανίας, τα αμπελουργικά σκεύη, τα εργαλεία και τα κατασκευάσματα της βυρσοδεψίας, τα σύνεργα του καρεκλά, του παπουτσή, του κουρέα και του χασάπη.


Το χωριό προσελκύει σημαντικό αριθμό ντόπιων και ξένων επισκεπτών ιδιαίτερα τούς καλοκαιρινούς μήνες. Μπορεί ο ταξιδιώτης να ξεκουραστεί χωρίς οχληρία αυτοκινήτων και άλλων μέσων μεταφοράς, να απολαύσει το όμορφο κλίμα και το εξαιρετικό φυσικό και δροσερό νερό. Επίσης θα απολαύσει την πατροπαράδοτη χωριάτικη φιλοξενία. Προσφέρεται για αγροτουρισμό όλες τις εποχές αφού διαθέτει πληθώρα καταλυμάτων και πάμπολλες επιλογές όσον αφορά στο φαγητό. 
Τα Elyssia hotel (22953737), Two Flowers hotel (22 952372), Mountain Rose hotel (22 952727), Πλάτανος hotel Apartments (22952518), Christys Palace Hotel (99 635584), Health Habitat Hotel (22952283), το Αριστοτέλειο Boutique Hotel (22 953334) και τους καλοκαιρινούς μήνες το Central Hotel (22 952457) παρέχουν άριστες υπηρεσίες διαμονής, με τα περισσότερα να διατηρούν τα δικά τους εστιατόρια, που προσφέρουν κυπριακά πιάτα και μεζέδες. Τα περισσότερα ξενοδοχεία είναι οικογενειακές επιχειρήσεις με φιλόξενους ιδιοκτήτες και υπαλλήλους.


ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΠΕΔΟΥΛΑΣ








Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στην  ιστοσελίδα του χωριού εδώ


*Πληροφορίες και φωτο κειμένου από το Ιντερνετ


Πολλα φιλια και....τα λέμε :) 

8.5.15

Μεγαλώνοντας με ''διαμάντια'' !


Χθες βράδυ παρακολουθώντας μετά από αρκετό καιρό τηλεόραση, έπεσε το μάτι μου σε μια συνέντευξη της κυρίας Βάσως, της γυναίκας του μεγάλου Στέλιου Καζαντζίδη.
Η συγκεκριμένη εκπομπή αρχικά είχε δείξει ένα βίντεο αφιέρωμα στον μεγάλο μας τραγουδιστή.. Η κύρια Βάσω κοιτούσε με προσοχή και δακρυσμένη..Χωρίς να το θέλω συγκινήθηκα απίστευτα και κατέληξα να κλαίω μαζί.

Βλέποντας το βίντεο, έπιασα τον εαυτό μου αυθόρμητα να σιγοτραγουδάει .
Ξέροντας κάθε στίχο απ έξω. Και σκέφτηκα, πως να μην γνωρίζω αυτά τα διαμάντια αφού μικρή ταξιδεύοντας με την οικογένεια  μόνο αυτά ακούγαμε στο αυτοκίνητο. Πόσους δίσκους είχε στο συρταράκι ο πατέρας μου... Και πόσους άλλους στο σπίτι. 

Διονυσίου, Ζαγοραίος, Μητροπανος, Βοσκόπουλος, Σακελλαρίου, Μαρινέλλα, Μαίρη Λίντα...και άλλοι πολλοί

Ο Στέλιος Καζαντζίδης για μένα είχε τα πιο πονεμένα τραγούδια, που κάθε στίχος σε ανατρίχιαζε .. Πόσο αληθινός αλλα και πόσο κύριος ήταν... Αυθόρμητος και παρορμητικός. Με μια φτωχή αλλά γεμάτη με δόξα ζωή. 
Δεν ήθελε την νύχτα, ήθελε μόνο να δουλεύει περιστασιακά και γιαυτό και πολύ νωρίς παράτησε τις πίστες και απογοήτευσε το κοινό του.   

Έρχονται χρόνια δύσκολα... έλεγε σε ένα τραγούδι του.. και πόσο προφητικό, πόσο μέσα είχε πέσει...

Σκέφτομαι..Πόσα διαμάντια μας έχουν αφήσει μεγάλοι τραγουδιστές που έχουν φύγει από την ζωή..Πόσα τραγούδια γεμάτα από βιώματα και προσωπικές εμπειρίες,πόσα τραγούδια με πόνο, χαρά,έρωτα.

Τι κρίμα να έχουν πάρει την θέση τους, παρατράγουδα, τραγούδια για γέλια και για κλάματα, τραγούδια χωρίς νόημα που το μόνο που σε κάνουν είναι να κουνάς το κορμί και να προκαλείς... 

Είμαι σίγουρη όμως ότι αυτα τα ''ιερά τέρατα'' της μουσικής δισκογραφίας κα τα διαμάντια τους θα μείνουν για πάντα χαραγμένα μέσα μας αλλά και θα διατηρηθούν στον χρόνο αφήνοντας πίσω τους αξέχαστες αναμνήσεις..

Θα μπορούσα να αναφέρω πάρα πολλά από τα αγαπημένα μου τραγούδια... Μόνο που δεν θα αρκούσε μια ανάρτηση..










Καλό Σαββατοκύριακο !!!! 

16.1.15

Γραμμα σε σενα....



Δεν ξερω πως να αρχισω για να σου πω τα οσα σκεφτομαι.. Ξερω πως αυτο το γραμμα δεν θα διαβαστει ποτε απο σενα.

Τετοια εποχη πριν 4 χρονια εζησα τις πιο υπεροχες και μοναδικες στιγμες μαζι σου, χωρις να με νοιαξει που ηξερα πως δεν θα κρατουσε για πολυ. Ηξερα πως ηταν γραφτο να ζησω κατι μαζι σου.. 

Σε ερωτευτηκα απο την πρωτη στιγμη που σε ειδα. Πραγμα σπανιο για μενα. Αρχικα με κερδισε η ομορφια και η αρρενωποτητα σου, αλλα με τον καιρο ανακαλυψα πως μαγευτικα απο την ευγενεια και την απλοτητα σου. 

Τις τελευταιες μερες σε βλεπω στα ονειρα μου. Καποτε ευχαριστα, καποτε δυσαρεστα. Μαλλον συνειδητοποιω το ποσο μου λειπεις. Ποσο μου λειπει η αγκαλια σου, τα φιλια σου , η τρυφεροτητα σου και ολα οσα δεν καταφερε κανεις αλλος να μου προσφερει οπως εσυ. Για σενα υψος, βαρος, χρωμα, θρησκεια δεν επαιζαν κανενα ρολο. Μου ελεγες πως αγαπουσες την καρδια μου. Ολα αυτα με εκαναν καθε μερα να σε αγαπαω ολο και περισσοτερο. Ειχαμε και τις κακες μας στιγμες αλλα ειχες παντα τον τροπο να τις κανεις να φαινονται ασημαντες.

Δεν ξερω που εισαι και τι κανεις, σε ποια πολη, σε ποια χωρα. Κοιταζοντας ομως τις φωτογραφιες μας σε αισθανομαι τοσο κοντα μου. Μου ερχεται στο μυαλο το τραγουδι μας το οποιο ακουγαμε με τις ωρες στο αυτοκινητο, αλλα και αυτο το οποιο μου σιγοτραγουδουσες εχοντας με στην αγκαλια σου. Θυμασαι που εκλαιγα και μου φιλουσες τα ματια για να σταματησω?? Εγω ολα τα θυμαμαι.... Καθε στιγμη, καθε λεπτο.

Ηξερα πως καποια στιγμη θα επρεπε να φυγεις. Ραγισε η καρδια μου στο τελευταιο μας αντιο. Με ρωτησες αν θα σε περιμενα σε περιπτωση που θα καταφερνες να γυρισεις πισω. Και σου απαντησα "ΝΑΙ" και ας φοβομουνα την απαντηση αυτη. 
Τελικα δεν ειχα αδικο. Πηγες μακρια και εμεινα μονη, η επικοινωνια μας σιγα σιγα χαθηκε, η επιστροφη σου φαινοταν τοσο μακρινη και δυσκολη. Και τελικα ..μειναμε στην μεση.
Δεν μας κατηγορω.. η μοιρα ειχε αποφασισει πως αυτη η αγαπη δεν θα καρποφορουσε. 

Δεν μετανοιωνω καμια στιγμη για τα οσα εζησα μαζι σου. 4 χρονια μετα δεν εχω παψει να σε σκεφτομαι, να αναρωτιεμαι αν εισαι ζωντανος και αν εισαι καλα...
Σε ονειρευομαι ξανα και ξανα.. και εκει ειμαστε μαζι... για παντα..



9.8.14

Τα καλοκαιρινά Σαββατοκύριακα δεν είναι πια τα ίδια....


Τα τελευταία χρόνια έχω ξεχάσει τι πάει να πει Σαββατοκύριακο.. Ιδιαίτερα το καλοκαίρι.
Κάποια χρόνια πριν, περίμενα πως και πως να ρθει το διήμερο για να ξεκουραστώ, να διασκεδάσω, να σχεδιάσω, να χαλαρώσω... Μέσα σε 2 μέρες γίνονταν τόσα πολλα.

Τα προβλήματα της δουλειάς έμεναν πίσω και σειρά είχε ο εαυτός μου και μόνο.
Αγαπούσα πολύ να φεύγω μακριά από την φασαρία της πόλης, να πάω ένα διήμερο στο χωριό, είτε μόνη είτε με την οικογένεια μου.. 
Εκεί όπου θα ανταμώναμε συγγενείς αλλα και παιδικοί φίλοι.
Είχα περάσει αξέχαστα καλοκαίρια στο χωριο..

Αγαπούσα επίσης να πηγαίνω διήμερες εκδρομούλες με αγαπημένους φίλους..
παρασκευή βράδυ να ετοιμάζουμε τις βαλίτσες και να ετοιμαζόμαστε για τρελλά πράγματα.
Να τρυπώνουμε όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο και να περνάμε στιγμές χαράς αλλα και ηρεμίας.
Αλήθεια, δεν θυμάμαι πόσο καιρό έχω να το κάνω αυτό.

Είναι αρκετές οι στιγμες που αναπολώ το παρελθόν, κάποιες απο αυτές πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάει παλιές φωτογραφίες και να νοσταλγεί ενα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου..

Τώρα πια δεν είναι το ίδιο.. Η δουλειά έχει γίνει εξαήμερη και κάποιες φορές εφταήμερη.
Έχουμε θυσιάσει τις προσωπικές μας χαρές για να ένα καλύτερο μέλλον.
Τώρα που κοντεύουν οι διακοπές και ακούω τα σχέδια του καθενός, όσο και να λέω πως δεν με ενοχλεί που θα δουλεύω, μέσα μου με τρώει..Ναι..
Τέτοιες μέρες , πριν κάποια χρόνια, η γιαγιά με έπαιρνε τηλέφωνο να με ρωτήσει πότε θα πάω να μείνω μαζί της.. Ήμουν πιστή στο ραντεβού μας. 

Πόσο θα ήθελα να έχω για μένα λίγες μέρες χαλάρωσης. Έχω πραγματικά ανάγκη να ηρεμήσω απο όλη αυτη την κούραση των τελευταίων εβδομάδων.
Πόσο θα ήθελα να κάνω μια βόλτα στο βουνό και να νιώσω ελεύθερη αναπνέοντας τον καθαρό αέρα της φύσης.
Πόσο θα ήθελα να θαυμάσω τα ψηλούς πεύκους, τα κυπαρίσσια, τα λουλούδια, τα ρυάκια.
Πόσο θα ήθελα να καθίσω στην αυλή του σπιτιού της γιαγιάς και να χαζέψω τους χωριανούς που περνάνε, τον μανάβη, τον γαλατά...


... Τα Σαββατοκύριακα δεν είναι πια τα ίδια ...
...Καλημέρα σας...

26.4.14

♫ ♩ ♬ ♫ ΕΤΟΙΜΑΖΩ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΝΑΧΑ ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΜΟΥ ♫ ♩ ♬.




Η αγαπημενη μας Πέτρα  από το blog Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου είχε την όμορφη ιδέα να γράψει ο καθένας από μας για ένα από τα ταξίδια που έχει κανει. (κλικ για περισσότερα )
Έτσι αποφάσισα και εγω να γράψω για το τελευταίο ταξίδι μου που εννοείται πως δεν πήγα μονη! 

Πριν ενάμιση χρόνο περίπου σε μια συζήτηση μεταξύ φίλων έπεσε η ιδέα για ένα ταξιδάκι..
Εστω 3-4 μέρες, ήταν κάτι που το χρειαζόμασταν όλοι μετά από αρκετές δύσκολες για όλους μας στιγμές. Αν και εγώ δεν ήμουν σίγουρη πως θα μπορούσα να πάω λόγω της δουλειάς μου (οικογενειακή επιχείρηση) και φοβίας για τα αεροπλάνα κατάφερα να πείσω τον πατέρα μου να με αφήσει αλλά και τον εαυτό μου πως θα μου έκανε πολύ καλό. 

Έτσι κανονίστηκε το ταξίδι μας. 4ήμερο.
Προορισμός μας η αγαπημένη Κρήτη και πιο συγκεκριμένα τα Χανιά. Βρήκαμε εισιτήρια σε απίστευτα  καλές τιμές και αν και ήταν χειμώνας (Φεβρουάριος) δεν μας ξένισε καθόλου. Μόνη μας σκέψη να περάσουμε καλά και να χαλαρώσουμε μακριά από την ρουτίνα που μας περιέβαλλε. 

Ήμασταν μια παρέα 5 ατόμων. Πήγαμε όλοι μαζί για τα απαραίτητα ψώνια, πήραμε τις ίδιες βαλίτσες άλλα σε διαφορετικά χρώματα έτσι για να τραβάμε την προσοχή. Χαχαχα. Πραγματικά αισθανόμασταν σαν μικρά παιδιά και περιμέναμε πως και πως την μέρα της αναχώρησης μας. 

21 Φεβρουαρίου 2013. Η μέρα αναχώρησης μας. Από το άγχος μου δεν είχα κοιμηθεί όλο το βράδυ. Απο την μια χαιρόμουν για το ταξιδάκι και από την άλλη ανησυχούσα για το αν θα αντέξω 1 ώρα μέσα στο αεροπλάνο. Τελοσπάντων, ετοιμάστηκα σιγά σιγά και ήρθε η φίλη μου η Ε και με παρέλαβε πρώτη.
Αφού παραλάβαμε και τους υπόλοιπους σε 45 λεπτά ήμασταν στο αεροδρόμιο της Πάφου. 

Εμένα με είχαν πιάσει ήδη οι ταχυπαλμίες..Λες και πήγαινα για σφαγή ένιωθα.. 
Πήρα τα απαραίτητα μου χαπάκια και αφού περάσαμε τους απαραίτητους ελέγχους μπήκαμε στο αεροπλάνο. 


Δεθήκαμε, παραδεθήκαμε ( πάλι καλά που με έφτασε η ζώνη γιατί είχα μια έννοια , χαχαχα).
Να σου λοιπόν και η ώρα της απογείωσης.Το χειρότερο μου!... Φοβόμουν τόσο πολύ που με κρατούσε η μια φίλη μου απο το δεξι χέρι και ένας φίλος από το αριστερό.. 
Τέτοιο πράγμα δε είχα ξαναπάθει.. ''Θέλω να κατέβω, δεν μπορώ'' φώναζα σαν μικρο παιδί..Θεε μου τι ντροπη ! Σίγουρα θα με πέρασαν για τρελλή. Χαχαχα.  

Τελικά, αφού δεν με άφησαν να κατέβω, προσπάθησα να βρω τρόπο να χαλαρώσω. Έτσι, έβαλα μουσικουλα στο αυτί μου για να ηρεμήσω και να μην σκέφτομαι. Έπιασα και το κινητό στο χέρι και άρχισα να φωτογραφίζω... Η θέα από το αεροπλάνο πραγματικά εκπληκτική. Μαγική καλύτερα. Μα πόσο μικρά και όμορφα φαίνονταν όλα απο εκεί ψηλά.



Φτάσαμε σιγά σιγά στο αεροδρόμιο (στην προσγείωση δεν είχα θέμα ευτυχώς) και κατεβήκαμε με χαρά ψάχνοντας κάποιον να μας μεταφέρει εκεί που θα μέναμε (φυσικά οι υπόλοιποι έκαναν το απαραίτητο τσιγάρο πρώτα και εγώ μες το κρύο να ξεπαγιάζω) ! Ένα λεωφορείο μας παρέλαβε και ξεκινήσαμε για την πόλη των Χανιών. Η διαδρομή όμορφη και η φύση γύρω γύρω σε ηρεμούσε ( τόσο πολύ που έναν ύπνακο τον έριξα μέσα στο λεωφορείο) :p . 

Φτάσαμε στον σταθμό των ΚΤΕΛ και κατεβήκαμε παρέα με άλλο κόσμο που τον ρωτούσαμε για πληροφορίες μην χαθούμε και καταλήξουμε πουθενά αλλού. Χιχι. 
Ομολογώ πως ερωτεύτηκα το μέρος απο την πρώτη ματιά. Μα τι ομορφιά ήταν αυτή, ωραία χρωματιστά κτίρια, μικρά μαγαζάκια και γραφικά καφέ. 


Θυμάμαι έβρεχε λίγο. Στον δρόμο προς το μικρό μοτέλ που είχαμε κλείσει ο κόσμος μας κοιτούσε περίεργα. Σου λένε που παν αυτοί σαν τους τρελλους σέρνοντας τις βαλίτσες. 
Άσε που εγώ φωτογράφιζα ταυτόχρονα με το κινητό. Μη χάσω!
Φτάσαμε που λέτε στο ξενοδοχείο αλλά είχαμε και ένα (ξεχασμένο) θεματάκι..
Ο αγαπημένος μου φίλος Μ έκλεισε ένα δωμάτιο για 4 άτομα. Μα εμείς ήμασταν 5.. Εντάξει τώρα, τι 4 τι 5. Ολοι χωράμε.. Χαχαχα. Απλά κάποιος θα έπεφτε στο πάτωμα (αρκει να μη ήμουν εγώ). 
Κρατώντας τσίλιες εναλλάξ ανέβηκε  ο καθένας απο μας ξεχωριστά στο δωμάτιο. Δεν ξέρω αν πήραν χαμπάρι πως ήμασταν περισσότεροι πάντως παρατήρηση δε φάγαμε.. 


Ξεκουραστήκαμε λίγο και βγήκαμε για ψώνισμα και βόλτα στο λιμανάκι το οποίο ήταν πολύ κοντά απο εκεί που μέναμε. Ενα πραγματικά μαγευτικό μέρος. Η θάλασσα, ο φάρος, το κάστρο. Χάθηκαμε στις ομορφιές του.. Περπατήσαμε γύρω γύρω, καθίσαμε για καφεδάκι και επιστρέψαμε στο δωμάτιο μας. 


2η μέρα: Την επόμενη μέρα βγήκαμε και πάλι για βόλτα.Πήγαμε στα μικρά γραφικά μαγαζάκια και μια βόλτα στην γύρω πλατεία. Επισκεφθήκαμε το Ναυτικό Μουσείο Κρήτης όπου συναντήσαμε ένα κύριο και μας εξήγησε πως φτιάχνονται όλα αυτά τα μοναδικά καράβια που βρίσκονται για θέαση εκεί. Πραγματικά μια φανταστική επεξήγηση και μια υπέροχη ξενάγηση σε όλα αυτά τα όμορφα αντικείμενα. Κάθε ενα απο εκείνα έχει την δικιά του ιστορία.. Συστήνω  να το επισκεφτείτε. Αξίζει. 
Το βραδάκι είχαμε πάει για φαγητό, χορό και ποτό. Περάσαμε μια φανταστική νύχτα.  


3η μέρα του ταξιδιού μας και αποφασίζουμε να επισκεφτούμε το Ρέθυμνο που ήταν κοντά.
Ακόμα ένα υπέροχα όμορφο μέρος. Γραφικά σοκάκια και μαγαζάκια, καφέ και αξιοθέατα. Δυστυχώς όμως έβρεχε και δεν μπορούσαμε να μείνουμε για πολύ ούτε να δούμε πιο πολλά. Πήραμε τα απαραίτητα δωράκια της επιστροφής στην πατρίδα και πήγαμε πίσω στην βάση μας.  


4η μέρα και τελευταία του υπέροχου ταξιδιού μας και έπρεπε να ετοιμάσουμε τα πράγματα μας για αναχώρηση . Πραγματικά με βαριά καρδιά το κάναμε αυτό. Αγαπήσαμε τόσο πολύ αυτό το μέρος που δεν θέλαμε με τίποτα να φύγουμε . Η επιστροφή στην ρουτίνα ήταν για μας κάτι πολύ απογοητευτικο. Αλλά δεν είχαμε επιλογές. Ετοιμαστήκαμε λοιπόν, πήραμε τις βαλιτσούλες μας, κατεβήκαμε για τελευταία φορά στο λιμανάκι για καφεδάκι και αναχωρήσαμε για το αεροδρόμιο.

Ήταν ένα από τα πιο αξέχαστα ταξίδια που έχω κάνει (οχι πως έκανα και πολλά). Αρκετά πράγματα μου έκαναν καλή εντύπωση. Πάνω απ όλα ο κόσμος εκεί ευγενικός και διακριτικός, η αυστηρή καθαριότητα αλλά και οι πολύ καλές τιμές όχι μόνο των φαγητών αλλά και των ειδών ένδυσης και υπόδησης.. Σίγουρα στο μέλλον θα ήθελα να ξανακάνω ένα ταξιδάκι εκεί και να μπορέσω να δω πιο πολλά. Η αίσθηση του να βρίσκεσαι σε ένα αεροπλάνο εκει ψηλά είναι κατι μοναδικό. Ευχομαι να ξεπεράσω επιτέλους αυτόν τον φόβο μου. 




Αυτά απο μένα. 
Ελπίζω να σας άρεσε και να μη σας κούρασε το κείμενο μου. 
Φιλάκια. 


post signature

22.4.14

Πάσχα 2014 στο χωριό (19 + 20/04)

Χρόνια Πολλά και Χριστός Ανέστη σε όσους δεν μπόρεσα να ευχηθώ.
Πρώτη ανάρτηση του ανανεωμένου blog ''Το Πάσχα στο χωριό".




Είχα πολλά χρόνια να περάσω έστω 2-3 μερες στο αγαπημένο μου χωριό απ οπου κατάγονται και οι δυο μου γονείς. Πιο πολύ λόγω επαγγελματικών δυσκολιών όλης της οικογένειας.

Φέτος, μιας και κατάφεραν οι ''μεγάλοι΄'' να αφήσουν κάποιους από μας άνεργους άρπαξα την ευκαιρία.
Με την ευκαιρία της γιορτής του Πάσχα  όλο το σόι θα ήταν μαζεμένο εκεί.
Τι πιο όμορφο να περάσεις στιγμες με ανθρώπους δικούς σου που έχεις καιρό να δεις.
Από μικρή προτιμούσα να περνάω τις μέρες αυτές εκεί. Το αίσθημα είναι αλλιώτικο, μαγικό μπορώ να πω.

Ετοίμασα με χαρά την βαλιτσουλα μου και ξεκίνησα με τον αδελφό μου για το ταξίδι μας.(οι γονείς μας θα έρχονταν την επόμενη μέρα).
Στον δρόμο αναλόγως..δεν ειχε πολλή κίνηση. Άλλες χρονιές θυμάμαι γινόταν χαμός και βαριόμουνα όλη την διαδρομή η οποία όμως είναι  εκπληκτική. Φύση, δέντρα και πράσινο παντού.


Μετά από 1 ώρα ταξίδι φτάσαμε. Μας υποδέχτηκε πολύ κρύο, ελαφρά βροχή και μια περίεργη ομίχλη.Ο  κόσμος που περπατούσε στα δρομάκια λιγοστός. Κάπως αλλιώτικα τα περίμενα τα πράγματα μιας και στην πόλη η ζέστη ήταν αρκετή. Δεν πτοήθηκα όμως.  Είχα αποφασίσει πως θα περνούσα ωραία έτσι και αλλιώς.

Φτάνοντας στο σπίτι της γιαγιάς είδα τον καπνό από το φουγάρο της σόμπας να ξεπροβάλλει.. Ήξερα πως μας περίμενε ένα ζεστό σπιτάκι. Ναι ! Η γιαγιά πάντα φρόντιζε γι αυτό.
Κατεβάσαμε τις αποσκευές μας και τρέξαμε μέσα να ζεσταθούμε. Αφού έσφιξα στην αγκαλιά μου την αγαπημένη μου γιαγιά ξάπλωσα στον καναπέ για να χαλαρώσω.


Η γιαγιά ετοίμασε φαγητό. Δεν μπορούσε να μας αφησει έτσι :)  Ο αδελφός μου είχε πεινάσει τόσο πολύ που αποφάσισε να ψησει οτι βρήκε επάνω στην σόμπα..
Και εκεί μου ήρθαν στο μυαλό οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας όπου η γιαγιά μας εψηνε σουβλάκι και λουκάνικο μέσα στην σόμπα αυτη.. Όμορφες αναμνήσεις.

Το βράδυ θα πηγαίναμε στην Εκκλησία. Λίγη ξεκούραση πριν απο αυτο ήταν απαραίτητη. Κοιμηθήκαμε για λίγο (με τόσες κροτίδες που έπεφταν παραπάνω δεν θα μπορούσαμε) και στις 11 ετοιμαστηκαμε.
Πήρα την γιαγιά αγκαζέ και ξεκινήσαμε με αργά βήματα για την εκκλησία η οποία βρίσκεται πάνω από το σπίτι μας.
Οι κροτίδες δεν σταμάτησαν λεπτό να πέφτουν. Είχα την εντύπωση πως δεν θα γλυτώσουμε.. Φέτος χειρότερα από κάθε χρονιά.Λες και έπεφταν βόμβες. Μα τι έθιμο και αυτό..

Φτάνοντας στο προαύλιο της Εκκλησίας ο κόσμος πολύς.. Συγγενείς, φίλοι άλλα και αρκετός κόσμος που δεν είχα ξαναδεί. Ωραία να τιμούν το χωρίο σου άτομα από άλλα μέρη. Σε κάνουν περήφανο.

Στις 12 το βράδυ ο ιερέας ανάγγειλε την Ανάσταση του Χριστού μας.
Η συγκίνηση μεγάλη. Ειδικά όταν άρχισαν όλοι να απαγγέλλουν το Χριστός Ανέστη.
Η κίτρινη μου λαμπαδιτσα δεν κατάφερε να μείνει αναμμένη λόγω του κρύου.

Κάτω από την εκκλησία μια μεγάλη ''λαμπρατζια΄'' έριχνε τις σπίθες της μέχρι επάνω. Η στιγμή που καιγόταν ο Ιούδας ήταν κάτι το μοναδικό .Πρωτη χρονιά κατάφερα να είμαι παρούσα και σε αυτό.


Αφού τελείωσε η λειτουργία (οκ δεν μείναμε μέχρι το τέλος) πήγαμε στο σπίτι της θείας μου για το φαγητό. Το μενού είχε σούπα αυγολέμονο αν και δεν την τρωω ιδιαίτερα εγώ.
Φάγαμε, ήπιαμε είπαμε τα νέα μας και μετα πήγαμε για ύπνο.

Η επόμενη μέρα ( Κυριακη του Πάσχα ) ευτυχώς μας βρήκε με ήλιο και πολύ καλό καιρό !
Μας αποζημίωσε και με το παραπάνω. Ξύπνησα πρωι πρωι και ξανακοιμήθηκα. Τον ύπνο στο χωρίο δεν τον χορταίνω με τίποτα. Πέρασα το πρωινό χουζουρεύοντας στο κρεββάτι και  μετά πήγαμε ολοταχώς για φαγητό και πάλι στο σπίτι της θείας.

Αφού βρεθήκαμε όλη η οικογένεια μετά απο αρκετό καιρό, ανταλλάξαμε ευχές και καθίσαμε για φαγητό. Σούβλα χοιρινό, κοτόπουλο, αρνάκι, παστίτσιο και πατάτες φούρνου ήταν μερικά απο τα φαγητά που μας περίμεναν στο γιορτινό τραπέζι.


Για επιδόρπιο είχαμε κεικ σοκολάτας αλλα και τις αγαπημένες μας φλαούνες και ελιωτη (ελλιοψωμο).
Κεραστειτεεεε έχουμε πολλές  :)


Το απόγευμα ο Σύνδεσμος Αποδήμων του χωριού είχε διοργανώσει παιχνίδια και δραστηριότητες στην αυλή της Εκκλησίας μας. Σιγά μην το χάναμε. Όπου παιχνίδι πρώτοι εμείς. Χαχαχα.
Η αυλή γεμάτη, κόσμος παντού ,κάθε ηλικίας. Συναντηθηκαμε με γνωστούς και φίλους..Είπαμε τα νέα μας, γελάσαμε πολύ, γενικά περάσαμε όμορφα χωρίς να χρειάζονται πολλά πολλά..


Ήταν ένα υπέροχο διήμερο. Ευτυχώς που υπάρχουν και αυτές οι λίγες μέρες για να ξεχνιόμαστε από τα  προβλήματα που μας απασχολούν.. Προσωπικά, το είχα πολυ ανάγκη.


ΥΓ 1: Την Μεγάλη Παρασκευή δεν μπόρεσα να ειμαι παρουσα στον Επιτάφειο μας (μικρότερη μου αρεσε να βοηθώ στο στόλισμα) άλλα φρόντισαν φίλοι να μου έχουν μια φωτογραφία. Ηταν πιο όμορφος απο ποτέ.



ΥΓ 2: Το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου έγινε στο χωριό η περιφορά του Ιούδα όπου και κατέληξε στην Εκκλησιά κρεμασμένος σε ένα πάσσαλο για να καει το βράδυ.



Αυτά για σήμερα...
Εύχομαι να περάσατε το ίδιο όμορφα όπως εγώ. :)


Φιλακια 

post signature

22.2.14

Η θέα απ το παράθυρο..




Θυμάμαι κάποια χρόνια πριν, 20 χρόνια για την ακριβεια, οταν είχαμε μετακομίσει σ αυτήν εδώ την γειτονιά.. Μικρό παιδάκι τοτε,γύρω στα 11.. 
Όταν είχαμε έρθει για πρώτη φορά, μου έκανε εντύπωση που το πόσο ήσυχη και ήρεμη περιοχή ήτανε. Γύρω γύρω υπήρχαν μερικά σπίτια μόνο. 
Δίπλα μας άλλες 2 πολυκατοικίες στην πορεία για την ολοκλήρωση τους. 

Θυμάμαι..ένα σωρό ανθρώπους να δουλεύουν μέρα νύχτα μα και εκείνον τον πελώριο γερανό που με τόσο θαυμασμό κοίταζα και αναρωτιόμουνα ποιος τολμούσε να βγει τοοοσο ψηλά . Ο μπαμπάς έλεγε, αυτή είναι η δουλειά τους. 
Μου άρεσε να εξερευνώ τα κατατόπια και περίμενα να τελειώσουν την δουλεία τους για να πάω να παίξω χωρίς να με δούνε και θυμώσουν..... 
Τις υπόλοιπες ώρες χάζευα την θέα από το παράθυρο...

Απέναντι από μας, έμενε ο Κ.Οδυσσέας..Ένας γλυκός ηλικιωμένος κυριούλης που με τόση χαρά μας προσκαλούσε στο σπίτι του για κέρασμα. Ήθελε παρεουλα ο καημένος. 
Θυμάμαι μας έλεγε ιστορίες, δικές του ιστορίες... 
Μα πιο έντονα θυμάμαι.. Εκεί έξω στην αυλή υπήρχε μια πελώρια λεμονιά, ναι, την κοίταζα με τόση απορία, δεν είχα ξαναδεί τόσο μεγάλη ... 
Πόσες φορές είχα να πάει να κόψω κρυφά λεμονάκια για την μαμά (χεχε). 





Χτές, ανοίγοντας το παράθυρο στο δωμάτιο μου ,είδα απέναντι την λεμονιά και χάθηκα στην θέα της , 20 χρόνια μετά παραμένει το ίδιο εντυπωσιακή.. 
Πόσες σκέψεις μου ήρθαν στο μυαλό. 
Αυτή η ήσυχη περιοχή έχει αλλάξει πια, 
πολλά πολλά σπίτια, πολυκατοικίες, μαγαζιά,εστιατόρια... 
Πόσα θα αλλάξουν ακόμα αραγε ... 
Οι αναμνήσεις δεν αλλάζουν όμως. Είναι χαραγμένες μέσα βαθιά... 
Εδώ μεγάλωσα, εδώ έκανα φίλους, εδώ ερωτεύτηκα, εδώ πληγώθηκα, εδώ έκανα όνειρα...




15.8.13

Περιμένοντας τις διακοπες...




Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να ανυπομονώ να τελειώσει το σχολείο και να έρθουν αυτές οι πολυπόθητες διακοπές. Σχεδίαζα θυμάμαι στο μυαλό μου, τι θα έπαιρνα μαζί μου, απο ρούχα μέχρι τσάντες και παπούτσια. Έβγαζα οοοολο το ερμάρι και το έβαζα στην βαλίτσα μου.. Ποτέ δεν ήξερα τι ρουχα θα θέλω να φορέσω οπότε τα έπαιρνα όλα (χιχιχι).

Ονειρευόμουνα τις στιγμες με τους χωριανούς φίλους μου, να περιμένω πως και πως να τους δω και να τους αγκαλιάσω.Το καλοκαίρι στο χωριό ήταν πάντα μεγάλη χαρά για μενα. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τον εαυτό μου να πηγαίνει διακοπές κάπου αλλού. Δεν μπορούσα να σκεφτώ να ξυπνήσω το πρωι και να μην είναι έτοιμο το πρόγευμα απο τα χέρια της γιαγιούλας μου.. 

Στο μεταξύ είμαι από τα ''τυχερά'' άτομα που και οι δύο γονείς κατάγονται από το ίδιο μέρος - μια μέρα θα σας γράψω για το χωριό μου - και δεν είχα πρόβλημα για το που να πάω και που να μείνω. Είχα πάντα δυο επιλογές. 

Πόσο μου λειπουν αυτές οι στιγμές. Να βολτάρω στα σοκάκια του χωριού, να γελάω,να τραγουδάω. Να κάθομαι τα βράδια να χαζεύω τα αστέρια παρέα με την γλυκιά μελωδία μια κιθάρας που έπαιζε πάντα μαζί μας.. Να πηγαίνω με τους φίλους για καφεδάκι και κουβεντούλα μέχρι τις πρωινές ώρες.
Να παραπονιέται η γιαγιά πως άργησα να πάω στο σπίτι και εγώ πάντα να έχω μια έτοιμη δικαιολογία. 

Τώρα που τα χρόνια έχουν περάσει τα πράγματα έχουν αλλάξει εντελώς. Οι φιλίες σχεδόν έχουν σβήσει και έχουν γίνει όμορφες αναμνήσεις. 
Πνιγμένοι στο χάος των υποχρεώσεων μας μένει πια πολύ λίγος χρόνος για τις διακοπές. Τα τελευταία δύο χρόνια δεν θυμάμαι να τις έχω απολαύσει καθόλου. Δυστυχώς δεν το επιτρέπει η φύση της δουλίτσας μου μιας και το να εχεις οικογενειακή επιχείρηση δεν είναι οτι πιο εύκολο. 

Είναι στιγμες που πιάνω τον εαυτό μου να ονειροπολεί και να σκέφτεται πόσο πολύ θα ήθελε να ζήσει αυτές τις ξεγνοιαστες στιγμες που το μονο που πρόσφεραν ήταν χαρά και ηρεμία. Αλήθεια. Πόσο αλλάζει η ζωή μας με την πάροδο του χρόνου... 

Φέτος κατάφερα να ξεκλέψω 3 μερούλες... Ναι, επιτέλους θα απολαύσω έστω και αυτό το λίγο των διακοπών. Διάλεξα να τις περάσω με φιλαράκια.. Άτομα που είναι κοντά μου εδώ και χρόνια και ζουν και αυτοί στην ίδια κατάσταση.. Θα μου πείτε τι να σου κάνουν τόσες λιγες μέρες ? Καλά καλά να ξεκουραστείς δεν προλαβαίνεις. Ελα ντε... Για μένα ξεκούραση είναι να βρίσκομαι με αγαπημένα πρόσωπα, έστω και για αυτό το λίγο χρονικό διάστημα. Ξέρω πως θα αλλάξει η ψυχολογία μου, ξέρω πως θα περάσω καλά, γιατι πραγματικά το χρειάζομαι μετά από μια αρκετά δύσκολη προσωπική περίοδο....

Εύχομαι σε όλους καλή ξεκούραση, να περάσετε τέλεια ότι και αν κάνετε και να απολαύσετε αυτές τις μέρες ξεκούρασης και ηρεμίας. 
Θα τα πούμε με το καλό απο βδομάδας, εκτός και αν καταφέρω να ξεκλέψω λίιιιιιιγο χρόνο !
A! Και μην ξεχάσω! Χρόνια Πολλά και καλα σε όσους γιορτάζουν ! 





Φιλάκια
Μαρία