Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα song of the day. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα song of the day. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

14.10.14

Σκέψεις μου...



Απόψε έχω μια περίεργη διάθεση..
Μελαγχολική θα την χαρακτήριζα... 
Το αισθάνομαι πως το φθινόπωρο είναι κοντά..
Αποφάσισα να συνδιάσω αυτο το περίεργο αίσθημα με μουσικουλα..
Έξω επιτέλους είναι κρύο, οπότε μουσικούλα, ζεστό καφεδάκι , κρεββάτι και υπολογιστής είναι μια όμορφη και χαλαρή ιδέα μέχρι να με πάρει ο Μορφέας στην αγκαλιά του.
Άνοιξα λοιπόν την αγαπημένη λίστα στο youtube 
και καρφωθηκε το μάτι μου ένα αγαπημένο ελληνικό τραγούδι το οποίο υπαρχει και στα ιταλικα..

Laura Pausini λοιπόν και  La Solitudine.
Ένα απο τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια


Marco se n'è andato e non ritorna più
Il treno delle sette e trenta senza lui
È un cuore di metallo senza l'anima
Nel freddo del matino grigio di città

A scuola il banco è vuoto, Marco è dentro me
È dolce il suo respiro fra i pensieri miei
Distanze enormi sembrano dividerci
Ma il cuore batte forte dentro me

Chissà se tu mi penserai
Se con i tuoi non parli mai
Se ti nascondi come me
Sfuggi gli sguardi e te ne stai

Rinchiuso in camera e non vuoi mangiare
Stringi forte al te il cuscino
Piangi non lo sai
Quanto altro male ti farà la solitudine

Marco nel mio diario ho una fotografia
Hai occhi d'un bambino un poco timido
La stringo forte al cuore e sento che ci sei
Fra i compiti d'inglese e matematica

Tuo padre e i suoi consigli che monotonia
Lui con il suo lavoro ti ha portato via
Di certo il tuo parere non l'ha chiesto mai
Ha detto: "un giorno tu mi capirai"

Chissà se tu mi penserai
Se con gli amici parlerai
Per non soffrire più per me
Ma non è facile lo sai

A scuola non me posso più
E i pomeriggi senza te
Studiare è inutile tutte le idee
Si affollano su te

Non è possibile dividere
La vita di noi due
Ti prego aspettami amore mio
Ma illuderti non so

La solitudine fra noi
Questo silenzio dentro me
è l'inquietudine di vivere
La vita senza te

Ti prego aspettami perché
Non posso stare senza te
Non è possibile dividere
La storia di noi due

La solitudine fra noi
Questo silenzio dentro me
è l'inquietudine di vivere
La vita senza te

Ti prego aspettami perché
Non posso stare senza te
Non è possibile dividere
La storia di noi due
La solitudine

Είμαι σίγουρη πως αυτό το τραγούδι σας φαίνεται γνώριμο μιας και είναι 
''Το νου σου κύριε οδηγέ'' που έχει τραγουδήσει ο Θάνος Καλλίρης..
Ένα από τα επίσης αγαπημένα μου τραγούδια που 
συντρόφευε τις μοναχικές νύχτες της εφηβείας μου..


Να έχετε ένα όμορφο βράδυ. 

28.6.14

Έρημη πόλη...



Κάπως έτσι αισθάνομαι σήμερα...
Το αγαπημένο μου αυτο τραγούδι ταίριαξε απόλυτα στην διάθεση μου.. 


Σήμερα ο συγκάτοικός μου, μου εβαλε και πάλι τις φωνές.
Έκανα λέει απ' τα χαράματα εγώ... μέσα στο σπίτι φασαρία.
Δεν ξέρω τι να κάνω τελευταία, δεν είν' οι σχέσεις μας καλές
βαριές κουβέντες ανταλλάξαμε οι δυο... πάνω σε μια διαφωνία.
Σήμερα ο συγκάτοικός μου, ο πόνος, μου `πε θα πάει να μείνει αλλού
κι ήταν ο μόνος απ' τους φίλους μας που ακόμα... Κράταγε επαφή μαζί σου
Δεν ξέρω τι να κάνω επικίνδυνα όσα πρόκειται να `ρθουν
και βγαίνω έξω απ' το σπίτι να σε `δω... μήπως κι ακούσω τη φωνή σου.


Έρημη πόλη τα μεσάνυχτα μοιάζει η ζωή μου αν τη δεις
κι έχω τα φώτα μου ορθάνοιχτα μήπως τα δεις και ξαναρθείς
Έρημη πόλη μες τους δρόμους της δε περπατάει πια κανείς
κι ο ουρανός σκυφτός στους ώμους της
κλαίει μαζί μου που και πάλι φτάνω μόνη 
στο τέλος της διαδρομής.


Σήμερα ο συγκάτοικος μου
ήρθε πίσω να μου πει
ότι του χρωστάω να τελειώνει αυτό το θέμα, επιτέλους.
Φοβάμαι πώς το μόνο που `χει μείνει
είν' η απόλυτη σιωπή
και βγαίνω έξω στην οδό Ζωής μηδέν
στην οδό του Τέλους


Έρημη πόλη τα μεσάνυχτα μοιάζει η ζωή μου αν τη δεις
κι έχω τα φώτα μου ορθάνοιχτα μήπως τα δεις και ξαναρθείς
Έρημη πόλη μες τους δρόμους της δε περπατάει πια κανείς
κι ο ουρανός σκυφτός στους ώμους της
κλαίει μαζί μου που και πάλι φτάνω μόνη..
Έρημη πόλη τα μεσάνυχτα μοιάζει η ζωή μου αν τη δεις
κι έχω τα φώτα μου ορθάνοιχτα μήπως τα δεις και ξαναρθείς
Έρημη πόλη ακατοίκητη ειν' η ζωή μου αν τη δεις
κι η απουσία σου ανίκητη
μείνε μαζί όταν φτάνω τώρα μόνη
στο τέλος της διαδρομής.