Πηγή φωτογραφίας το διαδίκτυο ( Επεξεργασία δική μου )
Το Ξενοδοχείο Βερεγγάρια βρίσκεται κτισμένο στο ορεινό χωριό Πρόδρομος, στο Τροόδος της Κύπρου, με Αρχιτέκτονα τον βρετανό Walter Henry Clarke, ο οποίος για κάποιο διάστημα της ζωής του ζούσε στην Κύπρο. Η ανοικοδόμηση του φαίνεται ότι δρομολογήθηκε το 1927 και ολοκληρώθηκε το 1931 και σε αυτό το εγχείρημα βοήθησαν σύσσωμα οι κάτοικοι του Προδρόμου.
Τα εγκαίνια του έγιναν στις 10 Ιουνίου του 1931.
Οραματιστής και αρχικός ιδιοκτήτης του Ξενοδοχείου Βερεγγάρια ήταν ο Ιωάννης Κόκκαλος, ο οποίος γεννήθηκε κοντά στο 1900 στον Πρόδρομο.
Η οικογένεια Κόκκαλου ήταν ενεργά αναμειγμένη στο ξενοδοχειακό γίγνεσθαι του τόπου και ήταν μέλος του Παγκύπριου Συνδέσμου Ξενοδόχων για πολλά χρόνια.
Το όνομα του, το Ξενοδοχείο το πήρε από την ομώνυμη Πριγκίπισσα της Ναβάρας και αργότερα Βασίλισσα της Αγγλίας, Βερεγγάρια. Βέβαια, πριν αποφασιστεί αυτό το όνομα, υπήρχαν άλλα δύο, με τα οποία ήταν γνωστό το ξενοδοχείο πριν ολοκληρωθεί το κτίσιμο του.
Το έμβλημα που είχε το Βερεγγάρια και το οποίο εμφανιζόταν σχεδόν παντού μέσα στο ξενοδοχείο (φάκελοι αλληλογραφίας, κόλες αναφοράς, menu, έπιπλα, πιάτα κτλ), απεικόνιζε στο κέντρο του ένα οβάλ σχήμα σε μορφή ασπίδας, ενώ στα πλάγια είχε ένα λιοντάρι και ένα μονόκερο.
Στο κάτω μέρος του υπήρχε μέσα σε κορδέλα η αναγραφή του ονόματος του ξενοδοχείου με κεφαλαία αγγλικά γράμματα. Άξιο αναφοράς είναι ότι το έμβλημα παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα με το έμβλημα που υπάρχει πάνω από την κεντρική είσοδο του Προεδρικού Μεγάρου και αυτό μας φανερώνει το πόσο εντυπωσιακό ήταν το ξενοδοχείο από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, που οι αποικιοκράτες επέτρεψαν τη χρήση παρόμοιου εμβλήματος με το Προεδρικό Μέγαρο, που τότε ήταν το Κυβερνείο της Κύπρου.
Οι λόγοι που το Ξενοδοχείο Βερεγγάρια ήταν τόσο προσφιλές στην κυπριακή υψηλή κοινωνία αλλά και στους πλούσιους ευρωπαίους, τους ευγενείς Αιγυπτίους, τους πάμπλουτους Άραβες και τους διάφορους άλλους ξένους ήταν αρκετοί! Η προσοχή και η πολυτέλεια που υπήρχε σε κάθε λεπτομέρεια και σε κάθε γωνιά μέσα στο ξενοδοχείο, οι υπηρεσίες, οι ανέσεις και οι διάφορες άλλες παροχές που ήταν σε θέση να προσφέρει και η όλη. βασιλική ατμόσφαιρα που επικρατούσε εντός και εκτός του, το καθιστούσαν ποθητό και περιζήτητο, ιδιαίτερα κατά τις πρώτες δεκαετίες της λειτουργίας του.
Μονοπάτια της φύσης, γήπεδα ποδοσφαίρου και αντισφαίρισης, πλαισιωμένα από πεύκα, δυνατότητα για Ιππασία, παιδότοπος… Για τη ψυχαγωγία των θαμώνων διοργανώνονταν αρκετά συχνά διάφορες εκδηλώσεις όπως Χοροί και Χοροεσπερίδες, Επετειακές Εκδηλώσεις, Κονσέρτα, Θεατρικές Παραστάσεις, Διαγωνισμοί Ομορφιάς και Χορού και διάφορες άλλες. Όλα αυτά καθιστούσαν το Ξενοδοχείο Βερεγγάρια ως ένα μεγάλο και σημαντικό πολιτιστικό κέντρο που όμοια του ελάχιστα υπήρχαν. Υπήρχε βεβαίως και το μπαρ μέσα στο ξενοδοχείο όπως και το μπιλιάρδο, χώροι που μπορούσαν να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους κυρίως οι άντρες!
Το βιβλίο επισκεπτών του ξενοδοχείου είναι αδιαμφισβήτητα ένα από τα πιο σημαντικά ντοκουμέντα που υπάρχουν για να αποδείξουν την λαμπρότητα του ξενοδοχείου ανά τις δεκαετίες.
Τη δόξα και επιτυχία που γνώρισε το Βερεγγάρια από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας του και συνέχισε να έχει για πολλές δεκαετίες, δυστυχώς με το πέρασμα των χρόνων δεν κατάφερε να την διατηρήσει – στην αρχική της μορφή τουλάχιστον – αφού το ξενοδοχείο άρχισε να παρακμάζει και σιγά-σιγά έκλεισε. Το 1984 ο ΚΟΤ ανέστειλε την άδεια λειτουργίας του και έκτοτε δεν λειτούργησε ξανά. Το άλλοτε στολίδι των βουνών της Κύπρου, το καμάρι των ξενοδόχων, το κά-στρο των Προδρομιτών, το «ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ», όπως το οραματιζόταν και το έφτιαξε με τόσο κόπο και δυσκολίες ο Ιωάννης Κόκκαλος, άρχισε να χαράζει φθίνουσα πορεία χρόνο με το χρόνο.
Σήμερα, το ξενοδοχείο έχει μέινει στην ιστορία σαν το στοιχειωμένο ξενοδοχείο της Κύπρου αφήνοντας το μυαλο του καθενός να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα.
Πιο κάτω σας παρουσιάζω τους πιο γνωστούς θρύλους γύρω από αυτό.
ΘΡΥΛΟΣ 1ος
Λέγεται ότι στο ξενοδοχείο έμενε ένα πλούσιο και ερωτευμένο ζευγάρι. Όμως η γυναίκα πέθανε κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες και ο άντρας από την απελπισία του αυτοκτόνησε, πέφτοντας από το παράθυρο του 2ου οροφου ξενοδοχείου.
Ένας άλλος παρόμοιος μύθος λέει πως ο σύζυγος έθαψε τη γυναίκα του σε ένα από τα δωμάτια του ξενοδοχείου και πως η πόρτα του δωματίου σφραγίστηκε και δεν άνοιξε ποτέ. Στη συνέχεια ο ίδιος αυτοκτονεί.
Και στους δύο αυτούς μύθους ο θάνατος του ιδιοκτήτη προκάλεσε τον τρόμο στους θαμώνες του ξενοδοχείου που το εγκατέλειψαν τρέχοντας αφήνοντας όλα τα πράγματά τους εκεί. Ο κορμός δύο δένδρων στο χώρο του ξενοδοχείου, που παριστάνει δύο φιγούρες αγκαλιασμένες, ενός άνδρα και μίας γυναίκας, θέλει να υποστηρίξει τον μύθο του συζύγου. Πάντως όσοι πιστεύουν τον μύθο αυτό ισχυρίζονται πως άκουγαν γυναικείους λυγμούς στο συγκεκριμένο δωμάτιο.
Ένας άλλος μύθος θέλει μια νεαρή κοπέλα να έχει πνιγεί στην πισίνα του ξενοδοχείου. Από τότε αρκετοί ήταν που έχουν ισχυριστεί ότι είδαν τη σιλουέτα της μέσα στο καθάριο νερό της πισίνας.
ΘΡΥΛΟΣ 2ος
Λέγεται ότι στην πισίνα του ξενοδοχείου πνίγηκε μια νεαρή κοπέλα. Από τότε φαινόταν κάθε βράδυ η σιλουέτα της μέσα στο καθάριο νερό της πισίνας.
ΘΡΥΛΟΣ 3ος
Λέγεται ότι υπάρχει μια περίεργη τοιχογραφία στο εσωτερικό του ξενοδοχείου, που απεικονίζει το χορό της κόλασης. Πολλοί ισχυρίζονται ότι την είδαν και δεν άντεξαν το θέαμα που προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, προκαλώντας μόνο δάκρυα.
Όποιος έβλεπε την τοιχογραφία θα συναντούσε το κακό στη ζωή του. Πολλοί πάλι στηρίζουν τους μύθους για ύπαρξη βρικολάκων στο ξενοδοχείο, που εμφανίζονται τη νύκτα.
ΘΡΥΛΟΣ 4ος
Λέγεται ότι κατά την δεκαετία του 80’ λίγο πριν το κλείσιμο του ξενοδοχείου ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά και εκείνη την μέρα διέμενα παιδιά δημοτικού σχολειού που πραγματοποιούσαν θερινές διακοπές στο ξενοδοχείο και κάηκαν ζωντανά στον δεύτερο όροφο του κτηρίου. Μάλιστα υπάρχουν ισχυρισμοί ότι κατά την διάρκεια της νύχτας ακούγονται παιδικά κλάματα και εμφανίζεται στην πισινά του ξενοδοχείου ένα παιδικό καροτσάκι. Να σημειωθεί ωστόσο ότι ποτέ δεν ξέσπασε πυρκαγιά στο ξενοδοχείο και ότι μέχρι σήμερα μπορεί να συμπεράνει κάποιος ότι το ξενοδοχείο δεν κάηκε ποτέ!
ΘΡΥΛΟΣ 5ος
Λέγεται ότι ένας από του γιους του Ι. Κόκκαλου πήδηξε και πνίγηκε στην πισινά του ξενοδοχείου, από απελπισία λόγο των χρεών που δημιουργήθηκαν και οδήγησαν στο κλείσιμο του ξενοδοχείου. Ωστόσο συμφώνα με κατοίκους την περιοχή το συγκεκριμένο άτομο αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και ούτε αυτή η ιστορία ισχύει. Όπως μας διαβεβαίωσαν οι χωριανοί πρόκειται απλώς για μύθους. Το ξενοδοχείο έκλεισε λόγω διαφωνιών και οικονομικών δυσκολιών, ενώ τα φαντάσματα που ακούγονταν ήταν απλώς φάρσες.
Ωστόσο αυτές και άλλες πολλές ιστορίες, που ψιθυρίζονται από στόμα σε στόμα και προκαλούν δέος, αποτέλεσαν λόγο συνεχούς προσέλευσης του κοινού, που -από το μοναδικό κίνητρο της περιέργειας να συναντήσουν κάτι το ανεξήγητο, το σίγουρο είναι ότι δεν άφησαν να νεκρώσει εντελώς η περιοχή!
