Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

12.9.19

Οι κανόνες της ζωής / Στέφανος Ξενάκης



''Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ.
Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την.

Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου.
Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου.

Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου.

Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις.

Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου. 
Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους. Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια.
Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν.
Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει.

Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα.
Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. Να αφήνεις τις σκέψεις έξω.
Να ντύνεσαι όμορφα.
Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν.

Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει. Όπως και τη ζωή.

Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου.
Να παραδίδεις 10Χ τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για σένα το κάνεις.
Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς.

Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι.

Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά.

Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.
Να πίνεις μπόλικο νερό.
Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας.

Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14.

Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή.
Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα.

Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν. 

Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι.

Να σε βγάζεις βόλτα. Να σε πηγαίνεις σινεμά. Κι όπου αλλού γουστάρετε. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου.
Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου.

Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι.
Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.
Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψ' το. Μην το προσπερνάς.

Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.
Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις.
Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου.

Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.

Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες. 
Μόνο αγάπη υπάρχει.
Γι’ αυτό είσαι εδώ. '
Στέφανος Ξενάκης 

19.11.14

Μια όμορφη έκπληξη...


Σήμερα είναι μια αλλιώτικη ανάρτηση.
Αποφάσισα να σας γνωρίσω μια φίλη που ανακάλυψα όλως τυχαίως οτι έχει ταλέντο όχι μόνο στην ποίηση αλλά και να γράφει γενικά..
Και ναι ομολογώ πως εξεπλάγην πολύ πολύ ευχάριστα.

Η Φιλιώ που λέτε, γράφει με ένα δικό της μοναδικό τρόπο, τόσο έντονα, τόσο δυνατά που αισθάνεσαι τις λέξεις να διαπερνούν το μυαλό σου.
Πιστεύω πως δεν μπορεί ο καθένας να συντάξει και να παρουσιάσει τόσο ιδιαίτερα τις σκέψεις του και χαίρομαι κάθε φορά που διαβάζω ένα αποτύπωμα της..

Επειδή λοιπόν εδώ στην μπλοκογειτονιά μας αγαπάμε ιδιαιτέρως την ποίηση , αποφάσισα να μοιραστώ - με την δική της έγκριση πάντα - μερικά απο τα ποιήματα της. 

Για σήμερα λοιπόν σας έχω 3 ποιήματα ..

1.

Εσύ με ξέχασες, μα εγω δεν σε ξεχνώ...
μεσ'του κορμιού μου τ' αναφιλητά σε βρίσκω...
ο ιδρώτας μου γίνεται δάκρυ που τρέχει να σε προλάβει
κι' εσύ χάνεσαι...
απρόσκοπτος και ανυπόταχτος δηλώνεις πως αυτουργός
είναι ο γυρισμός μα...δεν έρχεσαι...
μπλέχτηκα σ' ενα δίχτυ που εκούσια σ' άφησα να ρίξεις
κι αυτό ήταν η εκτέλεση μου...
η θλίψη με τυλίγει σαν κουβάρι κι η ίαση μου
είσαι μόνο εσυ..
κατοικώ σ' ενα ετοιμόρροπο κόσμο που λαθραία στέκει ακόμα...
μιά ανάσα κι όλα καταρρέουν..
σιχαίνομαι αυτό που είμαι μακριά σου...
θέλω να στρέψω το κεφάλι να σε δω
και φοβαμαι στήλη άλατος μην γίνεις...
και σε χρειαζομαι...και σε ζητώ...
να σε χορτάσω...να σε πιώ..
σαν ψέμα ειν' ο χωρισμός
και ζάλη στου ονείρου μου τη χώρα...

-Φιλιώ Ροτσίδου-

2.

Μεταβάλλω τη ζωή μου
μοναχός ξελογιάζω τη στιγμή μου
ξεκουράζω το απλανές μου βλέμμα
οδοιπόρος, στοχαστής ρίχνω κέρμα
κορώνα ή γράμματα η ποινή μου
παρατείνω την αναπνοή μου
παραμύθι που έχει τελειώσει
στο σκοτάδι σκορπίζω τις γνώσεις
ήμουν στείρος και σκλάβος στο σώμα
τελευταίος να ψάχνω ακόμα
υποτίμησα όλα τα θέλω
και συνέχισα να παραδέρνω
υποτάχτηκα σ'όλους τους νόμους
και φαρμάκια με πότισ' ο κόσμος
παραμάσχαλα παίρνω τα πρέπει
και για όσο η ζωή επιτρέπει
σε σημάδι του έρωτα κλείνω
σ' ερμητήριο δικό μου τ' αφήνω
επισήμως στεφανώθηκα δάφνες
και μονάχος στη δόξα τραβώ
επικρότησα γκρεμούς και θυσίες
με ενθύμιο στις εξουσίες
η ενότητα ιερή και κυρήττω
και με κέφι τρελλό μαγνητίζω
ξελογιάστηκα παλι ψυχή μου
και θαρρώ...στα σκοτάδια γυρίζω...

-Φιλιώ Ροτσίδου-

3.

Οι νύχτες μας έχουν αλλάξει χρώμα
κι οι καληνύχτες μας άφωνες σε μιά σιγή ουρλιαχτών...
οι άλλωτε πλανέυτρες σειρήνες ήχησαν κι αυτές,ξεθώριασαν
σ'ένα ξεθώριασμα που πάλιωσε απ'την πολυκαιρία
βυθίζοντας σ'ένα νιρβάνα ονείρου όλα όσα ζήσαμε...
ναυάγησε το όνειρο και έγινε σχεδία
χαμένη στον ωκεανό των εξημερωμένων βιωμάτων
στήνοντας μιά καλοστημένη ενέδρα...
το εμείς έγινε... εγώ...
και η αγάπη ...έχθρα...
αλλάξαμε κατεύθυνση και μείναμε μονάχοι
έπεσε η αγάπη μας με σε χειμέρια νάρκη
μας έπνιξαν οι εγωισμοί
κι η μαχαιριά...στη πλάτη...

-Φιλιώ Ροτσίδου-


Αυτά ήταν 3 από τα αγαπημένα μου, ελπίζω να τα βρήκατε το ίδιο ενδιαφέρον όπως και εγώ. 
Παρ όλο που η Φιλιώ δεν είναι στον blogger (μόνο facebook) μπορείτε όσοι θέλετε να εκφράσετε τις απόψεις σας εδω με ένα σχόλιο και να στε σίγουροι ότι θα τα διαβάσει. 

Καλη σας μέρα !!!


**ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

23.6.14

Να σε χαζεύω ....


Πόσο θα' θελα τώρα να φεύγαμε μαζί..
Να πάρουμε το αυτοκίνητο και να εξαφανιστούμε..
Εσύ να οδηγείς κι εγώ να σε χαζεύω..
Να είσαι προσηλωμένος στο δρόμο και εγώ τεμπέλικα να μισοκλείνω τα μάτια 
και να σε σκανάρω από πάνω μέχρι κάτω..
Από το πρόσωπο..το προφίλ σου..τα χείλη σου..
Και από τα χείλη σου να γκρεμίζομαι στο στήθος σου..
Να γυρνάς και να με κοιτάς για δευτερόλεπτα..Και να αναρωτιέσαι τι σκέφτομαι..
Ποτέ δεν φανταζόμουν πόσο πολύτιμο είναι να μπορείς να παρατηρείς κάποιον..
Όχι να τον συναντάς ή να του μιλάς..Απλά να τον κοιτάζεις… με την άνεση σου.. 
Να αφεθείς στην εικόνα του και να μπορείς να αφιερώσεις ώρες να τον χαζεύεις.. 
Να δεις όλες εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες σε κάθε χιλιοστό που υπάρχει επάνω του..
Αυτό θέλω..Αυτή τη θέα..Μπορώ; Μπορούν να σε χαρούν τα μάτια μου για ώρες;
Δεν θα κάνω τίποτα..Δεν θα σε αγγίζω..Δε θα σου μιλώ..Μόνο θα κοιτάω..
Να φυλακίσω κάθε λεπτομέρεια σου στο μυαλό μου..Αυτή τη θέα θέλω...
Και θέλω να έχει και μουσική.. από εκείνες που σε κάνουν να κλαις..
Και θέλω να έχει και άρωμα.. το δικό σου άρωμα..
Και μετά μπορώ να κλείσω τα μάτια μου.. Χωρίς καμία έγνοια..
Γιατί θα σ΄ έχω πλάι μου..
Και θα έχω μάθει όλες εκείνες τις απαντήσεις που θέλω να μάθω..
Και δεν θα πονάω.. Ούτε θα φοβάμαι.. Γιατί θα σ' έχω πλάι μου...
Αναρωτιέμαι μέχρι που φτάνουν οι αντοχές.. 
Αυτή τη θέα όμως θέλω να τη δω...

Μαρία Στυλου - Να σε χαζεύω