Για τον Παντελή μας....

Πραγματικά δεν ξέρω πως να αρχίσω αυτή την ανάρτηση.
Με πόνο ψυχής και ένα βάρος στην καρδιά παρακολουθώ την τελευταία πράξη αυτού του δράματος.

Δύο μέρες τώρα προσπαθώ να αποδεχτώ πως ένας πολύ αγαπημένος (μου) νέος επιτυχημένος καλλιτέχνης έχει φύγει από την ζωή τόσο άδικα και ξαφνικά όπως μπήκε στην ζωή μας.

18/02/16, παγώνω στην είδηση του θανάτου σου. Νόμιζα πως ήταν ένα από τα κρύα αστεία που είχαν κάνει κάποιοι άρρωστοι 3 χρόνια πριν.. Και όμως...  έφυγες ακριβώς με τον ίδιο τρόπο..
20/02/16, και σήμερα σου φόρεσαν τα καλά σου για να οδηγηθείς στην τελευταία  σου κατοικία Παντελή μου. Ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω αυτό που έγινε. Ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι δεν είσαι πια σε αυτό τον κόσμο που τόσο σε αγάπησε μέσα από την μουσική σου. Ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα μας κρατάς συντροφιά με τα τόσο απλά αλλά γεμάτα νόημα τραγούδια σου. Αχ ρε Παντελή..

Το πως και το γιατί δεν μπορεί κανείς να το απαντήσει...παρά μόνο εσυ!
Οι μεγάλοι πάντα φεύγουν με τον πιο άδικο τρόπο. Και εσύ ήσουν ένας απο αυτούς. Ένας άνθρωπος όμορφος, απλός και ταπεινός που συμπονούσε και βοηθούσε όσους είχαν ανάγκη. Ένας άνθρωπος που λάτρευε την οικογένεια, τους φίλους του αλλα και τους συναδέλφους που τον είχαν στηρίξει από τα πρώτα του βήματα.

Σε ζήλευαν Παντελή μου. Ζήλευαν το ταλέντο σου, την ψυχή σου, το ήθος και την απλότητα σου  ,την επικοινωνία και την αμεσότητα που είχες με τον κόσμο...μα πιο πολύ σε ζήλευαν για το πάθος και την αγάπη σου για την μουσική.

Ίσως γι αυτό και ο Θεός αποφάσισε να σε πάρει κοντά του.
Ίσως γι αυτό σε διάλεξε να γίνεις ένας απο τους αγγέλους του.
Κοίτα να του τραγουδάς... για τον πόνο της αγάπης, όπως πολύ καλά ξέρεις.

Καλό ταξίδι Παντελή, καλο ταξίδι Παντελή μας στην γειτονιά των αγγέλων, εκέι δεν θα σαι μόνος, θα βρεις αρκετούς ''μεγάλους'' και θα τραγουδάτε παρέα...
Να σαι σίγουρος πως το αστέρι σου θα λάμπει πάντα στις καρδιές όσων σε αγάπησαν. Και να σαι επίσης σίγουρος πως δεν θα ξεχαστείς ....

Εκείνο το πρωί, 

ξέχασε να φορέσει το Αλεξίσφαιρο γιλέκο , 

την ώρα που έφευγε από το μαγαζί..

Μια από τις πολλές Αλκοολικές Νύχτες...

Έμεινε για λίγο Στο Φανάρι,

Σκέφτηκε...Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει...

αλλά..Παραμυθιάστηκε. 

Πάτησε δυνατά το γκάζι και φώναξε, Προκάλεσε με αν μπορείς στον Χάρο..

και αυτός τον άκουσε.

Πριν του παίξει το παιχνίδι, του σιγοψιθύρισε Σε παραδέχομαι.

Εισπνοή... Με εκπνοή δεν ήρθε ποτέ...

Πάμε στοίχημα θα ξαναρθείς, του φωνάξαμε όλοι...

Όσοι δεν τον ήξεραν, αναφώνησαν, Ποιος είναι αυτος..

Κάποιοι τρίτοι ισχυρίστηκαν πως τον είδαν σε κάποιον Οίκο Ανοχής.

Η Αθηνά..Τα πράσινα μάτια της θα τα φωτίζουν Ψεύτικα Φεγγάρια πια..

Και Τα Σχοινιά του, άδεια...

Δεύτερη φορά δεν έχει για τον Παντελή...

Όλοι εμείς, που τον θεωρούσαμε Δεδομένο, 

θα τον βλέπουμε να Πίνει απο κει ψηλά για μας..

πάνω σε ένα Ουράνιο τόξο που του λείπανε δυο χρώματα. 

Μαρία 

Μεγαλώνοντας με ''διαμάντια'' !

Χθες βράδυ παρακολουθώντας μετά από αρκετό καιρό τηλεόραση, έπεσε το μάτι μου σε μια συνέντευξη της κυρίας Βάσως, της γυναίκας του μεγάλου Στέλιου Καζαντζίδη.

Η συγκεκριμένη εκπομπή αρχικά είχε δείξει ένα βίντεο αφιέρωμα στον μεγάλο μας τραγουδιστή.. Η κύρια Βάσω κοιτούσε με προσοχή και δακρυσμένη..Χωρίς να το θέλω συγκινήθηκα απίστευτα και κατέληξα να κλαίω μαζί.

Βλέποντας το βίντεο, έπιασα τον εαυτό μου αυθόρμητα να σιγοτραγουδάει .

Ξέροντας κάθε στίχο απ έξω. Και σκέφτηκα, πως να μην γνωρίζω αυτά τα διαμάντια αφού μικρή ταξιδεύοντας με την οικογένεια  μόνο αυτά ακούγαμε στο αυτοκίνητο. Πόσους δίσκους είχε στο συρταράκι ο πατέρας μου... Και πόσους άλλους στο σπίτι. 

Διονυσίου, Ζαγοραίος, Μητροπανος, Βοσκόπουλος, Σακελλαρίου, Μαρινέλλα, Μαίρη Λίντα...και άλλοι πολλοί

Ο Στέλιος Καζαντζίδης για μένα είχε τα πιο πονεμένα τραγούδια, που κάθε στίχος σε ανατρίχιαζε .. Πόσο αληθινός αλλα και πόσο κύριος ήταν... Αυθόρμητος και παρορμητικός. Με μια φτωχή αλλά γεμάτη με δόξα ζωή. 

Δεν ήθελε την νύχτα, ήθελε μόνο να δουλεύει περιστασιακά και γιαυτό και πολύ νωρίς παράτησε τις πίστες και απογοήτευσε το κοινό του.   

Έρχονται χρόνια δύσκολα... έλεγε σε ένα τραγούδι του.. και πόσο προφητικό, πόσο μέσα είχε πέσει...

Σκέφτομαι..Πόσα διαμάντια μας έχουν αφήσει μεγάλοι τραγουδιστές που έχουν φύγει από την ζωή..Πόσα τραγούδια γεμάτα από βιώματα και προσωπικές εμπειρίες,πόσα τραγούδια με πόνο, χαρά,έρωτα.

Τι κρίμα να έχουν πάρει την θέση τους, παρατράγουδα, τραγούδια για γέλια και για κλάματα, τραγούδια χωρίς νόημα που το μόνο που σε κάνουν είναι να κουνάς το κορμί και να προκαλείς... 

Είμαι σίγουρη όμως ότι αυτα τα ''ιερά τέρατα'' της μουσικής δισκογραφίας κα τα διαμάντια τους θα μείνουν για πάντα χαραγμένα μέσα μας αλλά και θα διατηρηθούν στον χρόνο αφήνοντας πίσω τους αξέχαστες αναμνήσεις..

Θα μπορούσα να αναφέρω πάρα πολλά από τα αγαπημένα μου τραγούδια... Μόνο που δεν θα αρκούσε μια ανάρτηση..

Καλό Σαββατοκύριακο !!!! 

Άσπρο - Μαύρο !

Άσπρο μαύρο (όνειρα κάνω) που λέει και το γνωστό άσμα της Αλέξιας .

Το αγαπημένο αυτό τραγούδι που είχε πάει και το 1987 στην Eurovision, μου ρθε στο μυαλό όταν η φίλη blogger Μαρία Νι ανακοίνωσε το νέο θέμα στον  διαγωνισμό '' Φωτογραφίζειν '' του blog Μια ματιά στον ήλιο....... . 

Και σιγά μην έχανα την ευκαιρία να συμμετάσχω σε ένα τόσο αγαπημένο θέμα.

Μια φωτογραφία λοιπόν που ήταν κάπως έτσι...

 μετατράπηκε σε ... έτσι για τον σκοπό του διαγωνισμού.... και ταξίδεψε μαζί με άλλες αξιόλογες φωτογραφίες.

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από εμένα με το κινητό μου, σε μια βόλτα μου στον Μόλο Λεμεσού και απεικονίζει μια από τις πολλές καινούριες αποβάθρες που έχουν χτιστεί πρόσφατα στα πλαίσια αναβάθμισης της επίχωσης. Όσοι είστε από Κύπρο πραγματικά συνιστώ να περάσετε μια βόλτα απο εκεί. Είναι απίστευτα τα όσα έχουν δημιουργηθεί.

Ευχαριστώ πολυ την Μαρία για την ευκαιρία στον διαγωνισμό και όσους ψήφισαν την δική μου φώτο ασχέτως αποτελέσματος.

Δεν σας κρύβω πως αγαπώ πολύ τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες.

Έχουν κάτι το αλλιώτικο. Μια διαφορετική μαγεία που σε ταξιδεύει σε άλλο κόσμο, σε άλλη εποχή.. γι αυτο και η συλλογή απο δικές μου ασπρόμαυρες φωτογραφίες είναι μεγάλη. 

Σε κάποιο άλλο ποστ θα μοιραστώ μερικές μαζί σας..Για την ώρα, μοιράζομαι κάποιες άλλες αγαπημένες από το διαδύκτιο που έχω στην συλλογή μου.

Καλή εβδομάδα!

Φιλιά!

Του φεγγαριού..

Χθες βράδυ, καθισμένη στην βεράντα του σπιτιού χαλαρώνοντας, 

έριξα το βλέμμα μου στο φεγγάρι..

Καιρό είχα να το δω τόσο όμορφο. Ναι... 

Μικρότερη έπαιρνα τα κυάλια του μπαμπά και κοιτάζοντας το για ώρα 

προσπαθούσα να ανακαλύψω αυτό το μυστήριο φαινόμενο. 

Τι να συμβαίνει άραγε εκει πάνω? Τι να υπάρχει ? 

Βλέποντας το, σου δημιουργείται μια απίστευτη μαγεία και ηρεμία.

Γι αυτό και η πανσέληνος θεωρείται κάτι το φανταστικό.

Θυμήθηκα το αγαπημένο μου τραγουδάκι των παιδικών χρόνων..

''Φεγγαράκι μου λαμπρό..φέγγε μου να περπατώ...''

Μετά θυμήθηκα και αλλο...και αλλο και αλλο... 

Και με την πάροδο του χρόνου... πολλοί εμπνεύστηκαν
 και γράφτηκαν πολλά και μοναδικά τραγούδια για το φεγγάρι..

Ξεκινήσέ λοιπόν κάπως έτσι...

''Φεγγαράκι μου λαμπρό

φέγγε μου να περπατώ

να πηγαίνω στο σχολειό,

να μαθαίνω γράμματα,

γράμματα, σπουδάγματα,

του Θεού τα πράγματα.''

Και στην πορεία... συνέχισε έτσι...

''Χάρτινο το φεγγαράκι,

ψεύτικη ακρογιαλιά.... 

....αν με πίστευες λιγάκι 

θα 'σαν όλα αληθινά....''

και έτσι....

''Θα πιω απόψε το φεγγάρι

και θα μεθύσω και θα πω

αφού πονάς για κάποιον άλλο

ρίξε μαχαίρι να κοπώ''

και έτσι....

''Αχ φεγγάρι, αχ φεγγάρι

κάνε μου αυτή τη χάρη

Γίνε ψέμα, γίνε κέρμα

να χωράς στο χέρι που αγαπώ''

και έτσι...

''Φεγγάρι μου να ψάξεις να τον βρεις 

και να του πεις πως δε θ' αντέξω δε θα ζήσω

φεγγάρι μου στο δρόμο του να μπεις 

και να του δείξεις πώς να 'ρθει σε μένα πίσω''

και έτσι...

''Σβήσε το φεγγάρι, σβήσε μου τα μάτια, 

σβήσε μου τις λέξειςνα μη σε φωνάξω πίσω.

Σβήσε το φεγγάρι, σπάσ' το σε κομμάτια

να μη δω που φεύγεις, να μη σε ξαναγαπήσω.''

και έτσι...

''Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε

που με κάνει κι αρρωσταίνω

Έχει ένα φεγγάρι απόψε

που μελαγχολώ

Έχει ένα φεγγάρι απόψε

σαν κι εμένα δακρυσμένο

Πες μου πως θα έρθεις πάλι

σε παρακαλώ''

και άλλα πολλά τα οποία δεν θα χωρέσει η σελίδα αν τα γράψω.. :)

Σκέψεις μου...

Απόψε έχω μια περίεργη διάθεση..

Μελαγχολική θα την χαρακτήριζα... 

Το αισθάνομαι πως το φθινόπωρο είναι κοντά..

Αποφάσισα να συνδιάσω αυτο το περίεργο αίσθημα με μουσικουλα..

Έξω επιτέλους είναι κρύο, οπότε μουσικούλα, ζεστό καφεδάκι , κρεββάτι και υπολογιστής είναι μια όμορφη και χαλαρή ιδέα μέχρι να με πάρει ο Μορφέας στην αγκαλιά του.

Άνοιξα λοιπόν την αγαπημένη λίστα στο youtube 

και καρφωθηκε το μάτι μου ένα αγαπημένο ελληνικό τραγούδι το οποίο υπαρχει και στα ιταλικα..

Laura Pausini λοιπόν και  La Solitudine.

Ένα απο τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια

Marco se n'è andato e non ritorna più

Il treno delle sette e trenta senza lui

È un cuore di metallo senza l'anima

Nel freddo del matino grigio di città

A scuola il banco è vuoto, Marco è dentro me

È dolce il suo respiro fra i pensieri miei

Distanze enormi sembrano dividerci

Ma il cuore batte forte dentro me

Chissà se tu mi penserai

Se con i tuoi non parli mai

Se ti nascondi come me

Sfuggi gli sguardi e te ne stai

Rinchiuso in camera e non vuoi mangiare

Stringi forte al te il cuscino

Piangi non lo sai

Quanto altro male ti farà la solitudine

Marco nel mio diario ho una fotografia

Hai occhi d'un bambino un poco timido

La stringo forte al cuore e sento che ci sei

Fra i compiti d'inglese e matematica

Tuo padre e i suoi consigli che monotonia

Lui con il suo lavoro ti ha portato via

Di certo il tuo parere non l'ha chiesto mai

Ha detto: "un giorno tu mi capirai"

Chissà se tu mi penserai

Se con gli amici parlerai

Per non soffrire più per me

Ma non è facile lo sai

A scuola non me posso più

E i pomeriggi senza te

Studiare è inutile tutte le idee

Si affollano su te

Non è possibile dividere

La vita di noi due

Ti prego aspettami amore mio

Ma illuderti non so

La solitudine fra noi

Questo silenzio dentro me

è l'inquietudine di vivere

La vita senza te

Ti prego aspettami perché

Non posso stare senza te

Non è possibile dividere

La storia di noi due

La solitudine fra noi

Questo silenzio dentro me

è l'inquietudine di vivere

La vita senza te

Ti prego aspettami perché

Non posso stare senza te

Non è possibile dividere

La storia di noi due

La solitudine

Είμαι σίγουρη πως αυτό το τραγούδι σας φαίνεται γνώριμο μιας και είναι 

''Το νου σου κύριε οδηγέ'' που έχει τραγουδήσει ο Θάνος Καλλίρης..

Ένα από τα επίσης αγαπημένα μου τραγούδια που 

συντρόφευε τις μοναχικές νύχτες της εφηβείας μου..

Να έχετε ένα όμορφο βράδυ. 

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά...

Σήμερα θέλησα να σας καλημερίσω

με ένα αγαπημένο τραγούδι που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό...

Χωρίς ιδιαίτερο λόγο..πιστεύω.

Καλη σας μέρα και καλή εβδομάδα...

....

Οι αναμνήσεις είναι σαν την θάλασσα,

και βρίσκονται καλά κρυμμένες 

στην ψυχή κάθε ανθρώπου.

Τις στιγμές που το επιζητούμε, το ποθούμε,

το έχουμε ανάγκη,

βουτάμε μέσα στον βυθό της και εκεί μέσα 

αναγνωρίζουμε χιλιάδες χρώματα,

που ποτέ ως τότε δεν είχαμε 

συνειδητοποιήσει πως βρίσκονται εκείε μέσα...

Μπαίνουμε σε ένα παράλληλο σύμπαν

που η καρδιά πλέον 

δεν αγγίζει, δεν πληγώνεται, δεν πονάει...

Μονάχα κρατά, ότι την ωθεί, στα μακρινά της ταξίδια....
-------

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα

που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά

και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση

οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά

που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ

η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας

μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή

η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει

σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά

το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ

η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας

μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή

η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας...

... το πιο μακρυ ταξίδι μου εσυ...

Θέλω κοντά σου να μείνω....

Αυτό το τραγούδι το αγαπώ, όπως αγαπώ και τις στιγμές μας..

Θέλω να το αφιερώσω σε σένα...

Σε σένα που είσαι τα πάντα,

σε σενα που εισαι εδώ έστω και νοερά,

σε σένα που είσαι γλυκός και τρυφερός,

σε σένα που με κάνεις να αισθάνομαι σημαντική,

σε σένα που με ακούς και ας μην με βλέπεις, 

σε σένα που ξενυχτάς μαζί μου,

σε σένα που δέχεσαι τις ιδιοτροπίες μου,

σε σένα που είσαι τόσο μοναδικός για μένα..

Δε ζω χωρίς εσένα ούτε λεπτό

Αγάπη μου της μοίρας ήταν γραφτό.

Θέλω κοντά σου να μείνω

Θέλω σκιά σου να γίνω

Κάθε πληγή ν’ απαλύνω

Που σε πονά...

Τα βλέφαρά μου να κλείνω

Να με φιλάς και να σβήνω

Θέλω κοντά σου να μείνω

Παντοτινά...!

Σε νιώθω, σε λατρεύω και σε ποθώ

Κι αν κάποτε σε χάσω θα τρελαθώ.

Θέλω κοντά σου να μείνω

Θέλω σκιά σου να γίνω

Κάθε πληγή ν’ απαλύνω

Που σε πονά...

Τα βλέφαρά μου να κλείνω

Να με φιλάς και να σβήνω

Θέλω κοντά σου να μείνω

Παντοτινά...!

Ματάκια μου.....

Έρημη πόλη...

Κάπως έτσι αισθάνομαι σήμερα...

Το αγαπημένο μου αυτο τραγούδι ταίριαξε απόλυτα στην διάθεση μου.. 

Σήμερα ο συγκάτοικός μου, μου εβαλε και πάλι τις φωνές.

Έκανα λέει απ' τα χαράματα εγώ... μέσα στο σπίτι φασαρία.

Δεν ξέρω τι να κάνω τελευταία, δεν είν' οι σχέσεις μας καλές

βαριές κουβέντες ανταλλάξαμε οι δυο... πάνω σε μια διαφωνία.

Σήμερα ο συγκάτοικός μου, ο πόνος, μου `πε θα πάει να μείνει αλλού

κι ήταν ο μόνος απ' τους φίλους μας που ακόμα... Κράταγε επαφή μαζί σου

Δεν ξέρω τι να κάνω επικίνδυνα όσα πρόκειται να `ρθουν

και βγαίνω έξω απ' το σπίτι να σε `δω... μήπως κι ακούσω τη φωνή σου.

Έρημη πόλη τα μεσάνυχτα μοιάζει η ζωή μου αν τη δεις

κι έχω τα φώτα μου ορθάνοιχτα μήπως τα δεις και ξαναρθείς

Έρημη πόλη μες τους δρόμους της δε περπατάει πια κανείς

κι ο ουρανός σκυφτός στους ώμους της

κλαίει μαζί μου που και πάλι φτάνω μόνη 

στο τέλος της διαδρομής.

Σήμερα ο συγκάτοικος μου

ήρθε πίσω να μου πει

ότι του χρωστάω να τελειώνει αυτό το θέμα, επιτέλους.

Φοβάμαι πώς το μόνο που `χει μείνει

είν' η απόλυτη σιωπή

και βγαίνω έξω στην οδό Ζωής μηδέν

στην οδό του Τέλους

Έρημη πόλη τα μεσάνυχτα μοιάζει η ζωή μου αν τη δεις

κι έχω τα φώτα μου ορθάνοιχτα μήπως τα δεις και ξαναρθείς

Έρημη πόλη μες τους δρόμους της δε περπατάει πια κανείς

κι ο ουρανός σκυφτός στους ώμους της

κλαίει μαζί μου που και πάλι φτάνω μόνη..

Έρημη πόλη τα μεσάνυχτα μοιάζει η ζωή μου αν τη δεις

κι έχω τα φώτα μου ορθάνοιχτα μήπως τα δεις και ξαναρθείς

Έρημη πόλη ακατοίκητη ειν' η ζωή μου αν τη δεις

κι η απουσία σου ανίκητη

μείνε μαζί όταν φτάνω τώρα μόνη

στο τέλος της διαδρομής.

Άλλος με τη βάρκα μας!

Το αγαπημένο μας Πετρόνι από το blog Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου 

αποφάσισε να μας βάλει να κάνουμε βαρκάδα μεσοπέλαγα.. Χαχαχα

Θα μπούμε στην βαρκούλα μας και όπου μας βγάλει. 

Όχι καλε δεν πρόκειται να κολυμπήσουμε στα βαθιά..

Ελπίζω μόνο να μην είναι πολυ μακριά γιατι εγώ κολύμπι δεν ξέρω και φοβάμαι :p

Που λέτε λοιπόν. 

Η Πέτρα μας θέλει να μοιραστούμε κάτι που να έχει σχέση με την βάρκα.. 

Κείμενο, ποιημα, τραγούδι, ότι μας κατέβει εμάς στο κεφάλι.

Οπότε αποφάσισα και εγώ να λάβω μέρος σε αυτη την ενδιαφέρουσα πρό(σ)κληση.

Έτσι, αφού είχα στο αρχείο μου κάποιες φωτογραφίες από τις βαρκούλες των ψαράδων που βρίσκονται στο παλιό λιμάνι της Λεμεσού 

αποφάσισα να τις συνοδεύσω με ένα όμορφο τραγουδάκι, 

το οποίο θέλω να αφιερώσω σε αυτούς τους ανθρώπους που ξημερωβραδυάζονται μέσα στην θάλασσα για να βγάλουν ένα μεροκάματο... 

"ΒΑΡΚΑ ΧΩΡΙΣ ΠΑΝΙΑ" 

 ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ - ΚΑΙΤΗ ΧΩΜΑΤΑ

Μονάχος μου περνώ, στα κύματα μετρώ

πόσες μέρες λείπεις μακριά μου.

Άδειασε ο γιαλός κι έρημος, μοναχός

γλάρους έχω μόνο συντροφιά μου.

 Βάρκα χωρίς πανιά, μακριά απ’ τη στεριά

μ’ άφησες να δέρνομαι στο κύμα.

Βάρκα χωρίς κουπιά σε θάλασσα πλατιά

βούλιαξε η αγάπη μας, τι κρίμα.

Περνούσαμε καλά, βαρκάδα κι αγκαλιά

και τα βράδια βόλτα στην πλατεία.

Μόνος μου θα χαθώ, λιμάνι πώς να βρω, 

στ’ ανοιχτά με βρήκε η τρικυμία.

  Βάρκα χωρίς πανιά, μακριά απ’ τη στεριά

μ’ άφησες να δέρνομαι στο κύμα.

Βάρκα χωρίς κουπιά σε θάλασσα πλατιά

βούλιαξε η αγάπη μας, τι κρίμα.

  Βάρκα χωρίς πανιά, μακριά απ’ τη στεριά

μ’ άφησες να δέρνομαι στο κύμα.

Βάρκα χωρίς κουπιά σε θάλασσα πλατιά

βούλιαξε η αγάπη μας, τι κρίμα.

Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα / Αν - R. Kipling

Η Μαρία Ν απο το ιστολόγιο Μια ματιά στον ήλο με γιορτινά , 

ξεκίνησε μια καινούρια ιδέα με θέμα την ποίηση. 

Τιτλος της ''Η στιγμη σου σε ένα ποίημα''. 

Σκοπός της είναι να μοιραστούμε ποιήματα 

και να μάθουμε διαφόρους ποιητές που ισως δεν γνωριζαμε καν.

Οι οδηγίες λενε οτι , διαλέγουμε ενα ποίημα που μας άρεσε, 

το συνοδεύουμε με μια φωτογραφία δικη μας η κάποιου άλλου  

και ενα τραγουδι που πιστεύουμε οτι ταιριάζει με το ποίημα.

Οσοι ενδιαφέρεστε για περισσότερα μπορείτε να ρίξετε μια ματιά  ΕΔΩ  . 

Πιο κάτω είναι η δικιά μου συμμετοχή.

Αν - R. Kipling

φώτο από το διαδίκτυο

Αν μπορείς στην πλάση τούτη να περιφρονείς τα πλούτη 

κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό,

αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία, 

κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου να σκορπίσεις το καλό,

αν μπορείς με μιας να παίξεις κάθε τι που ’χεις κερδίσει, 

στην καταστροφή ν’ αντέξεις και να δώσεις κάποια λύση,

αν μπορείς να υποτάξεις πνεύμα, σώμα και καρδιά, 

αν μπορείς όταν σε βρίζουν να μην βγάζεις τσιμουδιά,

αν μπορείς στην καταιγίδα να μη χάνεις την ελπίδα, 

κι αν μπορείς να συγχωρήσεις όταν σ’ έχουν αδικήσει,

αν μπορέσεις τ' όνειρό σου να μη γίνει ο όλεθρός σου, 

κι αν μπορέσεις ν’ αγαπήσεις όσους σ’ έχουνε μισήσει,

αν μπορείς να είσαι ο ίδιος στην χαρά και στην οδύνη, 

αν η πίστη στην ψυχή σου μπρος σε τίποτα δεν σβήνει,

αν μιλώντας με τα πλήθη τη συνείδηση δεν χάνεις, 

αν μπορέσεις να χωνέψεις πως μια μέρα θα πεθάνεις,

αν ποτέ δεν σε μεθύσει του θριάμβου το κρασί, 

αν στα ψέματα των άλλων δεν λες ψέματα κι εσύ,

αν μπορείς να μη θυμώνεις, 

αλλά μήτε και να κλαις όταν άδικα σου λένε πως εσύ μονάχα φταις.

Αν μπορείς με ηρεμία δίχως νεύρα ή δυσφορία 

και τα ίδια σου τα λόγια να τ’ ακούς παραλλαγμένα,

αν μπορείς κάθε λεπτό σου να ’ναι μια δημιουργία 

και ποτέ σου να μην μένεις με τα χέρια σταυρωμένα.

Αν οι φίλοι σου κι οι εχθροί σου δεν μπορούν να σε πληγώσουν, 

αν οι σχέσεις με μεγάλους τα μυαλά δεν σου σηκώνουν

αν τους πάντες λογαριάζεις μα… κανένα χωριστά, 

αν μπορέσεις να φυλάξεις και τα ξένα μυστικά…

Έ! Παιδί μου τότε… 

Θα μπορέσεις ν’ απολαύσεις όπως πρέπει τη ζωή σου… 

Θα ’σαι Άνθρωπος σπουδαίος κι όλη η γη θα ’ναι δική σου!

..... Η Σωτηρια της ψυχης ....
                      ... ειναι πολυ μεγαλο πραγμα...

Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα...

Η Μαρία Ν απο το ιστολόγιο Μια ματιά στον ήλο με γιορτινά , 

ξεκίνησε μια καινούρια ιδέα με θέμα την ποίηση. 

Τιτλος της ''Η στιγμη σου σε ένα ποίημα''. 

Σκοπός της είναι να μοιραστούμε ποιήματα 

και να μάθουμε διαφόρους ποιητές που ισως δεν γνωριζαμε καν.

Οι οδηγίες λενε οτι , διαλέγουμε ενα ποίημα που μας άρεσε, 

το συνοδεύουμε με μια φωτογραφία δικη μας η κάποιου άλλου  

και ενα τραγουδι που πιστεύουμε οτι ταιριάζει με το ποίημα.

Οσοι ενδιαφέρεστε για περισσότερα μπορείτε να ρίξετε μια ματιά  ΕΔΩ  . 

Πιο κάτω είναι η δικιά μου συμμετοχή. 

Που είσαι - Τάσος Λειβαδίτης 

φώτο από το διαδύκτιο

«Φεύγω μη ζητήσεις να με βρεις. Αγαπώ άλλον!», έγραφε

Αγαπώ άλλον;

Πού είσαι; Πού να πάω;

Φυσάει, κρυώνω;

Πού είσαι; Πού να πάω;

Φυσάει, κρυώνω;

Οι δρόμοι λασπωμένοι, κίτρινα φώτα, έβρεχε

Ζευγάρια αγκαλιασμένα κάτω απ’ τις ομπρέλες τους

σε λίγο θα ανάβουνε το φως

Θα κοιτάζονται στα μάτια και θα πετάν από πάνω τους όλη τη μοναξιά

Οι φωτεινές ρεκλάμες ανοιγοκλείνουνε τα μάτια τους

Όλα στην εποχή μας διαφημίζονται γιατί όχι και αυτό …

Έβρεχε

«Αγαπώ άλλον!»

Με κόκκινα πελώρια γράμματα θα ‘ταν υπέροχη διαφήμιση

γιατί όχι και αυτό: «Αγαπώ άλλον!»

«Θα αγαπώ άλλον»;

Πού είσαι;

Πού να πάω;

Φυσάει κρυώνω

Πού είσαι;

Πάλι νομίζω ότι άναψες το φως

πάλι νομίζω ότι χτύπησε η πόρτα

πάλι να σκέφτομαι εσένανε αρχίζω

έφυγες πια ή μήπως έτσι το νομίζω

Φυσάει πολύ απ’ το σπασμένο μου το τζάμι

φυσάει πολύ και μπαίνει κρύος ο βοριάς

κι η μοναξιά με πνίγει πάει να με τρελάνει

ματώνει σαν την πρόκα την παλάμη της καρδιάς

Η μάσκα..

Φοράω την μάσκα μου, 

εκείνη με το όμορφο χαμόγελο, 

βλέπεις δεν θέλω κανείς να καταλάβει κάτι διαφορετικό, 

να καταλάβει ότι κάτι με στενοχωρεί. 

Είμαι εδώ για όλους και για όλα...

δεν επιτρέπεται εγώ να πω δεν μπορώ, δεν θέλω, 

και τότε φοράω μια άλλη μάσκα, 

αυτή που δηλώνει οτι εδώ είμαι..όλα τα αντέχω, είμαι δυνατη. 

Μα οταν εγώ χάνω τις δυνάμεις μου, 

όταν εγώ έχω ανάγκη υποστήριξης και γλυκιάς κουβέντας 

ξαφνικά όλοι λείπουν. 

Τι κρίμα, δεν πειράζει λέω..την άλλη φορά... 

και τότε αλλάζω πάλι την μάσκα μου με εκείνην της υπομονής 

και απλά ΣΥΝΕΧΙΖΩ...!!!!!

 (αγνωστος δημιουργος)

''Ένα θέατρο είναι η ζωή.... 

μάσκα διάλεξε αν θέλεις και συ 

κρυψ' το δάκρυ σου μες την χαρά... 

και όλα θα ναι καλά... ''

Το παιχνίδι της αγαπης...

Η Κικη μας απο το μπλογκ ΕΚΦΡΑΣΟΥ 

σκέφτηκε μια όμορφη ιδεα που εχει να κάνει με την αγάπη. 

Πρέπει λοιπόν

 να βρούμε ενα τραγούδι που μιλα για αγάπη και μας εκφράζει 

και να το συνοδεύσουμε με κάποιο δικό μας κείμενο, ποίημα, σκέψη η διήγημα. 

Όσοι ενδιαφέρεστε μπορειτε να δείτε πληροφορίες εδω .

Αυτη είναι η δική μου συμμετοχή.

Διάλεξα ένα αγαπημενο και γνωστο κομμάτι του Πάνου Ψάλτη 

που έχει σημαντική συναισθηματικη αξία για μένα καθώς μου θυμίζει έντονες στιγμες 

με αγαπημένο πρόσωπο. 

Το τραγούδι ειναι τοσο στιχουργικά όσο και μουσικά δικο του  

και μιλάει για κάποιον που έφυγε απο την ζωή... 

Στην  δικια μου περιπτωση όμως το αφιερώνω σε καποιον που υπήρξε για μένα πολλά 

και δυστυχως δεν έχω πια κοντά μου...

 αυτό ήταν το τραγούδι μας. 

Άγγελε μου - Πάνος Ψάλτης

Θυμάσαι ?

Κάποτε μου τραγουδούσες αυτό το τραγούδι..

Εγώ γελούσα γιατί τα ελληνικα σου δεν ήταν τόσο καλά..

Όμως απο τις άπειρες φορές που το ακούγαμε το έμαθες σιγά σιγά..

Μου το σιγοτραγουδουσες γλυκά και μου φίλαγες τα μάτια σκουπίζοντας τα δάκρυα μου.

Με κρατούσες στην αγκαλιά σου και μου χάιδευες τα μαλλιά.. 

Κάποια μέρα μου είχες πει πως θα έφευγες.. 

Έπρεπε να το κανεις, οχι απο δίκη σου επιλογή αλλά απο κάποιων άλλων.

Με ρώτησες αν θα σε περιμένω.. Και σου απάντησα.. 

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Κάναμε όνειρα, τα οποία δυστυχώς έμειναν στην μέση.

Ίσως φταίω και εγώ γι αυτό γιατι δεν το πίστεψα αρκετά .

Ξέρω πως δεν θα διαβάσεις ποτέ αυτο το κείμενο.

Να ξέρεις μόνο πως ήσουν ο Άγγελος μου , 

ένας ξεχωριστός άγγελος που έφερε στην ζωη μου αγάπη, χαρά και ξεγνοιασιά 

και ας μην κράτησε για πολύ.. 

Οι αναμνήσεις μας είναι βαθιά χαραγμένες μέσα μου

 και είσαι στην σκέψη μου συχνά..

Είσαι ο μόνος άνθρωπος που με έμαθε τι πάει να πει αγάπη

 και ο μόνος άνθρωπος που μου το έδειξε... 

Με τον δικο σου υπέροχο τρόπο.

Οπου και αν βρίσκεσαι άγγελε μου.. 

Εύχομαι να είσαι καλά..

''την καρδιά μου... γιάτρεψε την αν μπορείς

                                                                              ... με ένα δάκρυ από τα βάθη της ψυχής.''

Καλη σας μέρα...