Χθες βράδυ παρακολουθώντας μετά από αρκετό καιρό τηλεόραση, έπεσε το μάτι μου σε μια συνέντευξη της κυρίας Βάσως, της γυναίκας του μεγάλου Στέλιου Καζαντζίδη.
Η συγκεκριμένη εκπομπή αρχικά είχε δείξει ένα βίντεο αφιέρωμα στον μεγάλο μας τραγουδιστή.. Η κύρια Βάσω κοιτούσε με προσοχή και δακρυσμένη..Χωρίς να το θέλω συγκινήθηκα απίστευτα και κατέληξα να κλαίω μαζί.
Βλέποντας το βίντεο, έπιασα τον εαυτό μου αυθόρμητα να σιγοτραγουδάει .
Ξέροντας κάθε στίχο απ έξω. Και σκέφτηκα, πως να μην γνωρίζω αυτά τα διαμάντια αφού μικρή ταξιδεύοντας με την οικογένεια μόνο αυτά ακούγαμε στο αυτοκίνητο. Πόσους δίσκους είχε στο συρταράκι ο πατέρας μου... Και πόσους άλλους στο σπίτι.
Διονυσίου, Ζαγοραίος, Μητροπανος, Βοσκόπουλος, Σακελλαρίου, Μαρινέλλα, Μαίρη Λίντα...και άλλοι πολλοί
Ο Στέλιος Καζαντζίδης για μένα είχε τα πιο πονεμένα τραγούδια, που κάθε στίχος σε ανατρίχιαζε .. Πόσο αληθινός αλλα και πόσο κύριος ήταν... Αυθόρμητος και παρορμητικός. Με μια φτωχή αλλά γεμάτη με δόξα ζωή.
Δεν ήθελε την νύχτα, ήθελε μόνο να δουλεύει περιστασιακά και γιαυτό και πολύ νωρίς παράτησε τις πίστες και απογοήτευσε το κοινό του.
Έρχονται χρόνια δύσκολα... έλεγε σε ένα τραγούδι του.. και πόσο προφητικό, πόσο μέσα είχε πέσει...
Σκέφτομαι..Πόσα διαμάντια μας έχουν αφήσει μεγάλοι τραγουδιστές που έχουν φύγει από την ζωή..Πόσα τραγούδια γεμάτα από βιώματα και προσωπικές εμπειρίες,πόσα τραγούδια με πόνο, χαρά,έρωτα.
Τι κρίμα να έχουν πάρει την θέση τους, παρατράγουδα, τραγούδια για γέλια και για κλάματα, τραγούδια χωρίς νόημα που το μόνο που σε κάνουν είναι να κουνάς το κορμί και να προκαλείς...
Είμαι σίγουρη όμως ότι αυτα τα ''ιερά τέρατα'' της μουσικής δισκογραφίας κα τα διαμάντια τους θα μείνουν για πάντα χαραγμένα μέσα μας αλλά και θα διατηρηθούν στον χρόνο αφήνοντας πίσω τους αξέχαστες αναμνήσεις..
Θα μπορούσα να αναφέρω πάρα πολλά από τα αγαπημένα μου τραγούδια... Μόνο που δεν θα αρκούσε μια ανάρτηση..
Σαν σήμερα το 2012 έφυγε από την ζωή σε ηλικία μόλις 64 ετών , ο Δημήτρης Μητροπανος, ένας από τους σημαντικούς και αγαπημένους Έλληνες τραγουδιστές.
Ένας άνθρωπος με ήθος και αξιοπρέπεια. Ο κ.Μητροπάνος έφυγε μετά από σοβαρής μορφής πνευμονικό οίδημα επακόλουθο οξέως διαρροϊκού συνδρόμου.
Το κενό που άφησε πίσω του δυσαναπλήρωτο. Η λαμπρή καριέρα που διέσχισε όλα αυτά τα χρόνια αφήσε πίσω του ''διαμάντια'' που σίγουρα θα μεγαλώσουν γενιες και γενιες.
Ένα μικρό αφιέρωμα λοιπόν με αγαπημένα τραγούδια του μεγάλου αυτού τραγουδιστή.
Ρόζα
Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα
και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό
Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
μα τα κελιά μας είναι χωριστά
σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά
Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή μου
φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου
με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό
Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί
Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
πώς σ' έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
και γω μέσ' στην ομίχλη και τη μπόρα
κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός
Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί
Τα Λαδάδικα
Σε συζητάν δίχως γιατί και όχι άδικα
όπως κοιμάσαι στα στενά παλιά λαδάδικα
έγινες φήμη και γι’ αυτό δε φυλακίζεσαι
ζεις στο σκοτάδι παστρικά μα δεν ορκίζεσαι
Λάμπεις στα κόκκινα σατέν που σε τυλίγουνε
άσπροι και σέρτικοι καπνοί σε καταπίνουνε
σε καλντερίμια ξενυχτάς υγρά λιθόστρωτα
στου πληρωμένου παραδείσου την αυλόπορτα
Τόσα δίνω πόσα θες
στα λαδάδικα πουλάν αυτό που θες
κάθε κάμαρα κελί
με βαριά παλικαρίσια αναπνοή
Μύριες χαμένες μοναξιές με σένα σμίγανε
φεύγαν καράβια μα πριν φύγουν σου σφυρίζανε
πόσα παιδιά ήρθαν να βρουν το αντριλίκι τους
και σου ακουμπήσανε δειλά το χαρτζιλίκι τους
Τόσα δίνω πόσα θες
στα λαδάδικα πουλάν αυτό που θες
κάθε κάμαρα κελί
με βαριά παλικαρίσια αναπνοή
Τόσα δίνω πόσα θες
στα λαδάδικα πουλάν αυτό που θες
κάθε κάμαρα κελί
με βαριά παλικαρίσια αναπνοή
Σ αναζητώ στην Σαλλονίκη
Αφού με έσπειρε μια μοίρα αυτοκρατόρισσα
μήτρα με γέννησε αρχαία Μακεδόνισσα
μ’ άδεια φαρέτρα πολεμάω το χειμώνα
από το κάστρο στην καρδιά του Πλαταμώνα
Αφού με φέρνει μονοπάτι φαναριώτικο
ένα σοκάκι με κρατάει σαλονικιώτικο
έλα ένα βράδυ την υπόσχεση να πάρεις
πριν να τη σβήσει με σφουγγάρι ο Βαρδάρης
Σ’ αναζητώ
Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα
λείπει το βλέμμα σου απ’ της αυγής τα χρώματα
σ’ αναζητώ
σ’ αναζητώ μ’ ένα βιολί κι ένα φεγγάρι
λείπει το όνειρο εσύ και το δοξάρι
Αφού μεθάω μ’ ένα κρασί αγιονορείτικο
και μ’ ένα ντέρτι σεκλετίζομαι πολίτικο
βρες το μαχαίρι που στα δύο μας χωρίζει
κι έλα εδώ στων στεναγμών το μετερίζι
Αφού στον Όλυμπο οι Θεοί τ’ αποφασίσανε
δώσαν στο κρύο τα κλειδιά κι αυτοκτονήσανε
μόνη ξυπνά μόνη κοιμάται τώρα η μέρα
με μηχανάκι με κομπιούτερ και φλογέρα
Σ’ αναζητώ
Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα
λείπει το βλέμμα σου απ’ της αυγής τα χρώματα
σ’ αναζητώ
σ’ αναζητώ μ’ ένα βιολί κι ένα φεγγάρι
λείπει το όνειρο εσύ και το δοξάρι
Πάντα γελαστοί
Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι
σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ’ το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη
Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι
Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι
έπεσα να σ’ ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ’ όστρακο πορφύρα
Άκου φίλη...Δύσκολα χωρίς αυτόν! Αλλά ούτε μ'αυτόν... Τον διεκδίκησα όσο κανέναν μου τ'άργησε τα χατήρια μου... Και δεν με νοιάζει τίποτα,δεκάρα δε δίνω.... Να εκτεθώ στα μάτια του...παντού να το πω... Φώναξέ τες όλες... Να μάθουν πως το μεγαλύτερο πράγμα στον κόσμο της γυναίκας είναι να διεκδικεί και να εκτίθεται.... Τα 'κανα και τα δύο...Μου άργησε το χατήρι μου.... Δεν θα τον ξαναδώ ποτέ,ποτέ δεν θα τον αγαπώ γιατί έτσι γίνεται όταν δεν αγαπάς... Μπορείς και μένεις....Αυτό είναι όλο! Σημασία έχει να είσαι ήρεμη...Ψέματα... Σημασία έχει ν'αγαπάς...Δεν ξέρω....Μπερδεύτηκα.... Φθινόπωρο σε λίγο φίλη...Εξαγνιστική βροχή... Να μη με δει να κλαίω... Θέλω να σηκώσω το τηλέφωνο και να του φωνάξω..: "Hλίθιε..Τιποτ'άλλο...Μόνο...ηλίθιε σ'αγαπώ"...
