Για τον Παντελή μας....

Πραγματικά δεν ξέρω πως να αρχίσω αυτή την ανάρτηση.
Με πόνο ψυχής και ένα βάρος στην καρδιά παρακολουθώ την τελευταία πράξη αυτού του δράματος.

Δύο μέρες τώρα προσπαθώ να αποδεχτώ πως ένας πολύ αγαπημένος (μου) νέος επιτυχημένος καλλιτέχνης έχει φύγει από την ζωή τόσο άδικα και ξαφνικά όπως μπήκε στην ζωή μας.

18/02/16, παγώνω στην είδηση του θανάτου σου. Νόμιζα πως ήταν ένα από τα κρύα αστεία που είχαν κάνει κάποιοι άρρωστοι 3 χρόνια πριν.. Και όμως...  έφυγες ακριβώς με τον ίδιο τρόπο..
20/02/16, και σήμερα σου φόρεσαν τα καλά σου για να οδηγηθείς στην τελευταία  σου κατοικία Παντελή μου. Ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω αυτό που έγινε. Ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι δεν είσαι πια σε αυτό τον κόσμο που τόσο σε αγάπησε μέσα από την μουσική σου. Ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα μας κρατάς συντροφιά με τα τόσο απλά αλλά γεμάτα νόημα τραγούδια σου. Αχ ρε Παντελή..

Το πως και το γιατί δεν μπορεί κανείς να το απαντήσει...παρά μόνο εσυ!
Οι μεγάλοι πάντα φεύγουν με τον πιο άδικο τρόπο. Και εσύ ήσουν ένας απο αυτούς. Ένας άνθρωπος όμορφος, απλός και ταπεινός που συμπονούσε και βοηθούσε όσους είχαν ανάγκη. Ένας άνθρωπος που λάτρευε την οικογένεια, τους φίλους του αλλα και τους συναδέλφους που τον είχαν στηρίξει από τα πρώτα του βήματα.

Σε ζήλευαν Παντελή μου. Ζήλευαν το ταλέντο σου, την ψυχή σου, το ήθος και την απλότητα σου  ,την επικοινωνία και την αμεσότητα που είχες με τον κόσμο...μα πιο πολύ σε ζήλευαν για το πάθος και την αγάπη σου για την μουσική.

Ίσως γι αυτό και ο Θεός αποφάσισε να σε πάρει κοντά του.
Ίσως γι αυτό σε διάλεξε να γίνεις ένας απο τους αγγέλους του.
Κοίτα να του τραγουδάς... για τον πόνο της αγάπης, όπως πολύ καλά ξέρεις.

Καλό ταξίδι Παντελή, καλο ταξίδι Παντελή μας στην γειτονιά των αγγέλων, εκέι δεν θα σαι μόνος, θα βρεις αρκετούς ''μεγάλους'' και θα τραγουδάτε παρέα...
Να σαι σίγουρος πως το αστέρι σου θα λάμπει πάντα στις καρδιές όσων σε αγάπησαν. Και να σαι επίσης σίγουρος πως δεν θα ξεχαστείς ....

Εκείνο το πρωί, 

ξέχασε να φορέσει το Αλεξίσφαιρο γιλέκο , 

την ώρα που έφευγε από το μαγαζί..

Μια από τις πολλές Αλκοολικές Νύχτες...

Έμεινε για λίγο Στο Φανάρι,

Σκέφτηκε...Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει...

αλλά..Παραμυθιάστηκε. 

Πάτησε δυνατά το γκάζι και φώναξε, Προκάλεσε με αν μπορείς στον Χάρο..

και αυτός τον άκουσε.

Πριν του παίξει το παιχνίδι, του σιγοψιθύρισε Σε παραδέχομαι.

Εισπνοή... Με εκπνοή δεν ήρθε ποτέ...

Πάμε στοίχημα θα ξαναρθείς, του φωνάξαμε όλοι...

Όσοι δεν τον ήξεραν, αναφώνησαν, Ποιος είναι αυτος..

Κάποιοι τρίτοι ισχυρίστηκαν πως τον είδαν σε κάποιον Οίκο Ανοχής.

Η Αθηνά..Τα πράσινα μάτια της θα τα φωτίζουν Ψεύτικα Φεγγάρια πια..

Και Τα Σχοινιά του, άδεια...

Δεύτερη φορά δεν έχει για τον Παντελή...

Όλοι εμείς, που τον θεωρούσαμε Δεδομένο, 

θα τον βλέπουμε να Πίνει απο κει ψηλά για μας..

πάνω σε ένα Ουράνιο τόξο που του λείπανε δυο χρώματα. 

Μαρία 

Η δύναμη της αγάπης..

Τις τελευταίες μέρες έχει κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο ένα πολύ γλυκό βιντεάκι, όπου ξετυλίγεται μια πραγματική ιστορία αγάπης, η οποία κατάφερε να συγκινήσει τον κάθε θεατή της.

Ένα μάθημα για πολλούς απο εμάς, ένα μάθημα ψυχής, ένα μάθημα ζωής (θα καταλάβετε το γιατί βλέποντας το βίντεο που ακολουθεί πιο κάτω)....

Μια ιστορία με αληθινούς πρωταγωνιστές, αληθινούς ανθρώπους και αληθινούς φίλους..Σίγουρα κάποιοι απο εσάς την έχουν δει μιας και στο facebook κυκλοφόρησε αρκετά. Έτσι, θέλησα και γω με την σειρά μου να την μοιραστώ μαζί σας αφού η γιορτή της αγάπης και του έρωτα είναι κοντά. 

Η ιστορία λοιπόν έχει ως εξής. 

Ο Ανδρεας, ερωτευμένος με την επί έξι χρόνια σύντροφό του Στέλλα, αποφάσισε να της ζητήσει να μείνουν για πάντα μαζί με έναν πρωτότυπο αλλά και συγκινητικό τρόπο. Μαζί με 22 φίλους τους, έμαθαν χορό, έκλεισαν εισιτήρια και ταξίδεψαν μέχρι την Θεσσαλονίκη. Εκεί, η Στέλλα είδε τον άντρα της ζωής της να της κάνει πρόταση γάμου, τους φίλους της να χορεύουν μία συγκινητική χορογραφία και φυσικά η απάντησή της ήταν θετική.

Δείτε το συγκινητικό βιντεάκι. 

Ο Ανδρέας Κόκκινος μίλησε στην κυπριακή εκπομπή Ανοιχτή γραμμή και εξήγησε πώς κανόνισε τηn έκπληξη αυτή! 

Μεταξύ άλλων εξήγησε:«Είμαστε εξίμηση χρόνια μαζί. Για όσους μας ξέρουν καλύτερα, ήταν μία φυσική κατάληξη. Αυτό που μένει στη ζωή γενικά είναι οι στιγμές. Επειδή ήταν μία αρκετά ξεχωριστή στιγμή για εμένα και τη Στέλλα, ήθελα να είναι όσο πιο εντυπωσιακό γίνεται. Φυσικά σε αυτό συνέβαλαν και οι φίλοι μας οι οποίοι είναι σαν δεύτερη οικογένεια για εμάς».

Όσο για τις λεπτομέρειες της πρότασης γάμου, ο νεαρός αποκάλυψε: «Είχαμε πάει με την Στέλλα ταξίδι με ένα ζευγάρι στην Θεσσαλονίκη. Τρεις μέρες πριν κανόνισα να έρθουν και οι φίλοι μας. Νομίζω η Στέλλα μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε καταλάβει τίποτα. Της είχα αφήσει ένα σημείωμα στο δωμάτιο. Τα ρούχα και τα παπούτσια ήταν δώρο για να τα φορέσει θεωρητικά για τα γενέθλιά της και της είπα όταν θα είναι έτοιμη να με πάρει τηλέφωνο. Εκεί ανέλαβαν οι camera men και την οδήγησαν στο τηλέφωνο».

Εύχομαι αυτό το όμορφο παραμύθι να έχει ενα υπέροχο τέλος 
και ελπίζω πολλοί από εμάς να παίρνουμε δύναμη και να τολμάμε να διεκδικούμε αυτό που αγαπάμε.

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά...

Σήμερα θέλησα να σας καλημερίσω

με ένα αγαπημένο τραγούδι που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό...

Χωρίς ιδιαίτερο λόγο..πιστεύω.

Καλη σας μέρα και καλή εβδομάδα...

....

Οι αναμνήσεις είναι σαν την θάλασσα,

και βρίσκονται καλά κρυμμένες 

στην ψυχή κάθε ανθρώπου.

Τις στιγμές που το επιζητούμε, το ποθούμε,

το έχουμε ανάγκη,

βουτάμε μέσα στον βυθό της και εκεί μέσα 

αναγνωρίζουμε χιλιάδες χρώματα,

που ποτέ ως τότε δεν είχαμε 

συνειδητοποιήσει πως βρίσκονται εκείε μέσα...

Μπαίνουμε σε ένα παράλληλο σύμπαν

που η καρδιά πλέον 

δεν αγγίζει, δεν πληγώνεται, δεν πονάει...

Μονάχα κρατά, ότι την ωθεί, στα μακρινά της ταξίδια....
-------

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα

που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά

και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση

οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά

που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ

η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας

μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή

η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει

σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά

το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ

η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας

μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή

η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας...

... το πιο μακρυ ταξίδι μου εσυ...

Μια όμορφη οικογενειακή Κυριακάτικη βόλτα.. ( Οδοιπορικό #2 )

Είχα πάρα πολύ καιρό να πάω βόλτα με την οικογένεια. 

Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων ήταν δύσκολο να συντονίσουμε τις ώρες και τις μέρες μας.

Την Κυριακή που μας πέρασε βρήκαμε την ευκαιρία με τον ερχομό της μικρής μου αδελφής από το εξωτερικό να συνδυάσουμε μια μικρη εκδρομή με αυτό.

Αποφασίσαμε λοιπόν να ξεκινήσουμε πρωί πρωί για την πόλη της Πάφου και το βράδυ να καταλήξουμε το αεροδρόμιο και μετά πίσω σπίτι. 

Όταν άκουσα πως οι γονείς μου θα πήγαιναν για προσκύνημα στον Ιερό Ναό του Αγίου Ραφαήλ χάρηκα πάρα πολύ. 

Αν και το ταξίδι θα ήταν περίπου 2 ώρες δε με ξένισε αφού ήθελα απο πολύ καιρό να πάω και δεν μου είχε δοθεί η ευκαιρία. 

Η εκκλησία αυτή είναι από τις πιο δημοφιλείς στην Κύπρο και αρκετός κόσμος την προτιμά για να κάνει τα τάματα του καθώς ο Άγιος Ραφαήλ είναι ενας θαυματουργός άγιος.

Η διαδρομή μας ήταν πολύ όμορφη.

Στον δρόμο έβλεπες από την μια πλευρά βουνό και από την άλλη θάλασσα και 

πολύχρωμα λουλούδια και καταπράσινα δέντρα παντού.

Η δε θάλασσα απλά μαγευτική, το γαλάζιο της χρώμα τόσο εντυπωσιακό που σε συνδυασμό με την βλάστηση έφτιαχνε ενα μαγικό τοπίο.

Δυστυχώς λόγω του οτι ήμασταν σε κίνηση δεν μπόρεσα να βγάλω πολλές πετυχημένες φωτογραφίες.

Γύρω στο μεσημέρι και μετά από αρκετή βροχή φτάσαμε στην εκκλησία που βρίσκεται στην περιοχή Παχύαμμος.

Επί ευκαιρίας  παραθέτω και την ιστορία της ανέγερσης αυτού του υπέροχου ναού ο οποίος είναι αφιερωμένος στους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη.

Η θεραπεία του Νεόφυτου Σωκράτους το 1987 αποτέλεσε την αφορμή για την ανέγερση του Ιερού Ναού. Ο Σωκράτους «ύστερα από δύο αλλεπάλληλες εγχειρήσεις στον προστάτη, εξακολουθούσε να υποφέρει από αβάσταχτους πόνους. Κάποια κυρία του έδωσε ένα βιβλίο με θαύματα του Αγίου Ραφαήλ. Το διάβασε και σιγά – σιγά του έγινε πεποίθηση πως ο Άγιος θα τον θεραπεύσει. Ένα βράδυ, και παρόλους τους φρικτούς του πόνους, παρακάλεσε με θέρμη τον Άγιο και κατάφερε να κοιμηθεί για λίγο. Στον ύπνο του είδε ένα ψηλό ωραίο γιατρό, ο οποίος του είπε: «Θα σου κάνω εγχείρηση και θα γίνεις καλά». Άρχισε να το χειρουργεί με τη βοήθεια μιας μικρής νοσοκόμας, που δεν ήταν άλλη από την Αγία Ειρήνη. Όταν ο γιατρός έφυγε, η μικρή νοσοκόμα, που καθάριζε ακόμα τον τόπο, τον διαβεβαίωσε πως θα γίνει καλά. Ξύπνησε και από τη στιγμή εκείνη είναι πια τελείως καλά. Στο σημειωματάριο του σημείωσε την ημερομηνία της θεραπείας του: 10.2.1987. Περίμενε λίγο καιρό να βεβαιωθεί ότι πράγματι έγινε καλά και στην συνέχεια έγραψε επιστολή στην ηγουμένη της Μονής του Αγίου, στη Μυτιλήνη, στην οποία ανέφερε το θαύμα.

Η θεραπεία του Νεόφυτου προβλημάτισε πολύ τον αδελφό του Μιχάλη Σωκράτους, φθαρτέμπορο στο παντοπωλείο της Πάφου, ο οποίος ήταν αδιάφορος έως εχθρικός προς τα θρησκευτικά και εκκλησιαστικά πράγματα. Είδε όμως τώρα ένα πραγματικό θαύμα και παρόλο που επέμενε στις παλιές του απόψεις, τουλάχιστον φανερά, είχε πια αρχίσει να κλονίζεται. Όμως και πάλι όταν σε κάποια περίπτωση μέσα στον Ιούλιο του 1988, που ένιωθε πολύ άρρωστος, του υποδείχτηκε από τον αδερφό του το λάδι και το αγίασμα του Αγίου, εκείνος έδειχνε ακόμα διστακτικός. Όλα αυτά έρχονταν σε άκρα αντίθεση με τις μέχρι τότε πεποιθήσεις του. Έπρεπε να αρνηθεί τα πιστεύω του, τον ίδιο του τον εαυτό. Όμως είχε προηγηθεί το θαύμα στον αδερφό του. Έτσι υπερνίκησε κάποια στιγμή τυς δισταγμούς του και χρησιμοποίησε το λάδι και το αγίασμα. Ένιωσε καλύτερα και αποφάσισε επιτέλους να πάρει στα χέρια του το βιβλίο με τα θαύματα του Αγίου. Ο ίδιος ο αδελφός του, Νεόφυτος, βεβαιώνει πωε χρειάστηκε η ενθάρρυνση του Αγίου για να προσφέρει το λάδι, το αγίασμα και το βιβλίο στο Μιχάλη. Η γυναίκα του τον απέτρεπε: «Αφού δεν πιστεύει , θα τον κάμεις να θυμώσει και θα είναι χειρότερα».

Ένα βράδυ ο Μιχάλης είχε γυρίσει κουρασμένος από το μαγαζί του. Η κόρη του και ο γαμπρός του, που τον βοηθούσαν, έλειπαν σε διακοπές και οι δυσκολίες εκείνον ακριβώς τον καιρό καταντούσαν μερικές φορές σχεδόν ανυπέρβλητες. Ξάπλωσε και μη γνωρίζοντας με βεβαιότητα αν πρόλαβε να τον πάρει ή όχι ο ύπνος αισθάνθηκε κάτι παράξενο. Είχε οπωσδήποτε την αίσθηση ότι βρισκόταν στο μαγαζί του με ένα βοηθό του, όταν μπήκαν ορμητικά μέσα δύο ιερωμένοι. Ο ένας, ο πιο ηλικιωμένος τον πλησίασε και του είπε: «Εδώ θα γίνει αγιασμός».

Ο Μιχάλης πρόσεξε τα πέδιλα του παπά. Του φάνηκαν αρχαία. Αμέσως φώναξε: «άγιος Ραφαήλ, άγιος Νικόλαος». Το όραμα ήταν ζωντανό. Σηκώθηκε και χρειάστηκε να το βεβαιώσει η γυναίκα του ότι ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του και όχι στο μαγαζί του.

Κατόπιν τούτου τα δύο αδέρφια, ο Νεόφυτοςκαι ο Μιχάλης, επισκέφθηκαν το μοναστήρι των Αγίων στην Μυτιλήνη. Στην επιστροφή γεννήθηκε στο Μιχάλη η επιθυμία να κάνει κάτι για τον Άγιο. Ένα παρεκκλήσι ή έστω μια εικόνα στον Παχύαμμο όμως, πουθενά αλλού. Για την επιλογή του χώρου συνέτεινε και η γνωριμία του με τον π. Θεόδωρο Παπαμιχαήλ, ο οποίος τέλεσε προηγουμένως τον αγιασμό στο μαγαζί του. Αυτό του είχε γίνει σχεδόν έμμονη ιδέα. Έτσι, μέσα στον Αύγουστο, επισκέφθηκε τον π. Θεόδωρο, στον Παχύαμμο και του ανέφερε την πρόθεση του. Τότε ο ιερέας του εκμυστηρεύτηκε τη βαθιά του επιθυμία να κτιστεί μια μεγάλη εκκλησία στο χωριό, που να εξυπηρετεί τις ανάγκες του. Του εκκλησάκι του χωριού είναι μικρό και η κατάσταση γίνεται τραγική κάθε Αύγουστο, που συρρέουν εκεί πλήθη από όλη την Κύπρο για το μνημόσυνο των ηρώων της Τηλλυρίας. Ο Μιχάλης, όπως βεβαιώνει, τελείως αυθόρμητα είπε: «αν κτίσεις την εκκλησία στο όνομα του Αγίου Ραφαήλ, έχεις από μένα τις πρώτες χίλιες λίρες και τον εαυτό μου στη διάθεση σου να αρχίσουμε έρανο για τον αποπεράτωση της».

Ο π. Θεόδωρος δεν είχε αντίρρηση, όπως και οι συγχωριανοί του. Αργότερα έδωσε τη συγκατάθεση του και ο Μητροπολίτης. Στις 30.1.1989 συγκροτήθηκε στη Μητρόπολη η επιτροπή ανεγέρσεως του ναού. Με αρκετές δυσκολίες, αλλά και με τη χάρη των Αγίων οι εργασίες για την ανέγερση του ναούάρχισαν και προχωρούσαν εντατικά. Σήμερα ο ναός αποπερατωμένος κοσμεί την κοινοτητα του Παχυάμμου και αποτελεί παγκύπριο προσκύνημα.

Μπαίνοντας μέσα στην εκκλησία ένιωσα ένα πραγματικό ρίγος σε όλο μου το σώμα, 

μια περίεργη γαλήνη και μια ηρεμία που δεν μπορούσα να την εξηγήσω. 

Σε λίγα δευτερόλεπτα άρχισα να δακρύζω βλέποντας στην οροφή της εκκλησίας τον σταυρό με τον Ιησού Χριστό. Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν αυτό που μου προκάλεσε αυτά τα συναισθήματα αλλά λαμβάνοντας υπόψη πως τελευταία περνάω πολύ δύσκολες προσωπικές στιγμες πιστεύω μου βγήκε όλο το παράπονο εκείνη την ώρα.

Πηγαίνοντας να προσκυνήσω την εικόνα του Αγίου Ραφαήλ έπεσε το βλέμμα μου ακριβώς δίπλα της.

Μια μάζα από μπαστούνια, πατερίτσες και διάφορα άλλα αντικείμενα στεκόντουσαν εκεί μαζεμένα.

Όταν ρώτησα την μαμά μου για τι πρόκειται μου είπε πως είναι τα θαύματα του Αγίου.

Κάθε άνθρωπος που θεραπευόταν άφηνε εκεί ένα κομμάτι από το πρόβλημα που τον βασάνιζε. 

Πραγματικα είχα εντυπωσιαστεί.

Αφού προσκυνήσαμε τις εικόνες και τα λείψανα που υπήρχαν εκεί βγήκαμε έξω στην αυλή.

Δεν μπορώ να σας περιγράψω την ομορφιά που αντικρίσαμε. 

Καταπράσινα δέντρα και παγκάκια γύρω γύρω και απο κάτω η θάλασσα, θεαματικό σκηνικό. 

Καθίσαμε λίγο κάτω από την σκιά και αφού μας είχε μείνει πολλή ώρα μέχρι το βράδυ αποφασίσαμε να πάμε για ξεκούραση στο χωριό ΔΡΟΥΣΙΑ και επι ευκαιρίας να κάνουμε έκπληξη στον αδελφό της μαμάς μου που βρισκόταν εκεί για το τριήμερο. 

Στον δρόμο είχαμε και μια ξαφνική συνάντηση με μια σειρά από κατσικάκια που αν και μας έκοψε τον δρόμο για λίγο δεν χαλαστήκαμε και ιδιαίτερα αφού είχαμε καιρό να δούμε και το απολαύσαμε. :)

Ετσι, φτάσαμε και στο σπίτι του θείου που εγώ δεν είχα πάει ποτέ. ( τουλάχιστον απ οσο θυμάμαι μεγαλύτερη)

Κατεβαίνοντας απο το αυτοκίνητο στάθηκα και χάζευα γύρω γύρω.

Πανέμορφα λουλούδια και δέντρα παντού, πεύκα, ελιές, ροδιές, πεταλούδες και μελισσούλες αλλα και ενας γκρίζος συννεφιασμένος ουρανός έκαναν το τοπίο να φαίνεται ανεπανάληπτο.

Μύριζα βροχή και χώμα και η αίσθηση ήταν απίστευτη. 

Το σπίτι ένα διαμάντι. Φτιαγμένο από άσπρη πέτρα που αγαπώ, θύμιζε αρχαιολογικό χώρο.

Λάτρεψα κάποια αρχαία αντικείμενα που είχαν στην αυλή αλλά ξέχασα να τα βγάλω φώτο να σας τα δείξω ( η κούραση φταίει μάλλον). 

Μας υποδέχτηκαν με πολύ χαρά η θεία,  ο θείος, τα ξαδέλφια μου αλλά και τα μικρά μου ανιψάκια που δεν με άφησαν στιγμή να ξεκουραστώ.

Τι τυφλόμυγα παίξαμε, τι κρυφτό, ακόμα και μπουρμπουλήθρες κάναμε

 με το ειδικό υγρό. Χαλάλι τους όμως. τα λατρεύω τα μικρά. 

Αφού φάγαμε, κεραστήκαμε και το δροσερό γλυκό της Κύπρου το ''μαχαλλεπί''. 

Μπορείτε να δείτε ΕΔΩ  τι είναι . 

Φάγαμε, ήπιαμε, παίξαμε, γελάσαμε, κοιμηθήκαμε και λίγο και στις 8 το βράδυ αναχωρήσαμε για το αεροδρόμιο Παφου όπου αποδεχθήκαμε την αδελφή μου και σιγά σιγά γυρίσαμε στο σπίτι.

Ήταν μια πανέμορφη βόλτα και εύχομαι να την απολαύσατε όσο εγώ.

Καλημέρα ! 

* Οι φωτογραφίες ήταν πάρα πολλές για να τις βάλω μόνες οπότε προτίμησα να τις κάνω κολαζ και ας χάνουν την αξία τους. 

♫ ♩ ♬ ♫ ΕΤΟΙΜΑΖΩ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΝΑΧΑ ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΜΟΥ ♫ ♩ ♬.

Η αγαπημενη μας Πέτρα  από το blog Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου είχε την όμορφη ιδέα να γράψει ο καθένας από μας για ένα από τα ταξίδια που έχει κανει. (κλικ για περισσότερα )

Έτσι αποφάσισα και εγω να γράψω για το τελευταίο ταξίδι μου που εννοείται πως δεν πήγα μονη! 

Πριν ενάμιση χρόνο περίπου σε μια συζήτηση μεταξύ φίλων έπεσε η ιδέα για ένα ταξιδάκι..

Εστω 3-4 μέρες, ήταν κάτι που το χρειαζόμασταν όλοι μετά από αρκετές δύσκολες για όλους μας στιγμές. Αν και εγώ δεν ήμουν σίγουρη πως θα μπορούσα να πάω λόγω της δουλειάς μου (οικογενειακή επιχείρηση) και φοβίας για τα αεροπλάνα κατάφερα να πείσω τον πατέρα μου να με αφήσει αλλά και τον εαυτό μου πως θα μου έκανε πολύ καλό. 

Έτσι κανονίστηκε το ταξίδι μας. 4ήμερο.

Προορισμός μας η αγαπημένη Κρήτη και πιο συγκεκριμένα τα Χανιά. Βρήκαμε εισιτήρια σε απίστευτα  καλές τιμές και αν και ήταν χειμώνας (Φεβρουάριος) δεν μας ξένισε καθόλου. Μόνη μας σκέψη να περάσουμε καλά και να χαλαρώσουμε μακριά από την ρουτίνα που μας περιέβαλλε. 

Ήμασταν μια παρέα 5 ατόμων. Πήγαμε όλοι μαζί για τα απαραίτητα ψώνια, πήραμε τις ίδιες βαλίτσες άλλα σε διαφορετικά χρώματα έτσι για να τραβάμε την προσοχή. Χαχαχα. Πραγματικά αισθανόμασταν σαν μικρά παιδιά και περιμέναμε πως και πως την μέρα της αναχώρησης μας. 

21 Φεβρουαρίου 2013. Η μέρα αναχώρησης μας. Από το άγχος μου δεν είχα κοιμηθεί όλο το βράδυ. Απο την μια χαιρόμουν για το ταξιδάκι και από την άλλη ανησυχούσα για το αν θα αντέξω 1 ώρα μέσα στο αεροπλάνο. Τελοσπάντων, ετοιμάστηκα σιγά σιγά και ήρθε η φίλη μου η Ε και με παρέλαβε πρώτη.

Αφού παραλάβαμε και τους υπόλοιπους σε 45 λεπτά ήμασταν στο αεροδρόμιο της Πάφου. 

Εμένα με είχαν πιάσει ήδη οι ταχυπαλμίες..Λες και πήγαινα για σφαγή ένιωθα.. 

Πήρα τα απαραίτητα μου χαπάκια και αφού περάσαμε τους απαραίτητους ελέγχους μπήκαμε στο αεροπλάνο. 

Δεθήκαμε, παραδεθήκαμε ( πάλι καλά που με έφτασε η ζώνη γιατί είχα μια έννοια , χαχαχα).

Να σου λοιπόν και η ώρα της απογείωσης.Το χειρότερο μου!... Φοβόμουν τόσο πολύ που με κρατούσε η μια φίλη μου απο το δεξι χέρι και ένας φίλος από το αριστερό.. 

Τέτοιο πράγμα δε είχα ξαναπάθει.. ''Θέλω να κατέβω, δεν μπορώ'' φώναζα σαν μικρο παιδί..Θεε μου τι ντροπη ! Σίγουρα θα με πέρασαν για τρελλή. Χαχαχα.  

Τελικά, αφού δεν με άφησαν να κατέβω, προσπάθησα να βρω τρόπο να χαλαρώσω. Έτσι, έβαλα μουσικουλα στο αυτί μου για να ηρεμήσω και να μην σκέφτομαι. Έπιασα και το κινητό στο χέρι και άρχισα να φωτογραφίζω... Η θέα από το αεροπλάνο πραγματικά εκπληκτική. Μαγική καλύτερα. Μα πόσο μικρά και όμορφα φαίνονταν όλα απο εκεί ψηλά.

Φτάσαμε σιγά σιγά στο αεροδρόμιο (στην προσγείωση δεν είχα θέμα ευτυχώς) και κατεβήκαμε με χαρά ψάχνοντας κάποιον να μας μεταφέρει εκεί που θα μέναμε (φυσικά οι υπόλοιποι έκαναν το απαραίτητο τσιγάρο πρώτα και εγώ μες το κρύο να ξεπαγιάζω) ! Ένα λεωφορείο μας παρέλαβε και ξεκινήσαμε για την πόλη των Χανιών. Η διαδρομή όμορφη και η φύση γύρω γύρω σε ηρεμούσε ( τόσο πολύ που έναν ύπνακο τον έριξα μέσα στο λεωφορείο) :p . 

Φτάσαμε στον σταθμό των ΚΤΕΛ και κατεβήκαμε παρέα με άλλο κόσμο που τον ρωτούσαμε για πληροφορίες μην χαθούμε και καταλήξουμε πουθενά αλλού. Χιχι. 

Ομολογώ πως ερωτεύτηκα το μέρος απο την πρώτη ματιά. Μα τι ομορφιά ήταν αυτή, ωραία χρωματιστά κτίρια, μικρά μαγαζάκια και γραφικά καφέ. 

Θυμάμαι έβρεχε λίγο. Στον δρόμο προς το μικρό μοτέλ που είχαμε κλείσει ο κόσμος μας κοιτούσε περίεργα. Σου λένε που παν αυτοί σαν τους τρελλους σέρνοντας τις βαλίτσες. 

Άσε που εγώ φωτογράφιζα ταυτόχρονα με το κινητό. Μη χάσω!

Φτάσαμε που λέτε στο ξενοδοχείο αλλά είχαμε και ένα (ξεχασμένο) θεματάκι..

Ο αγαπημένος μου φίλος Μ έκλεισε ένα δωμάτιο για 4 άτομα. Μα εμείς ήμασταν 5.. Εντάξει τώρα, τι 4 τι 5. Ολοι χωράμε.. Χαχαχα. Απλά κάποιος θα έπεφτε στο πάτωμα (αρκει να μη ήμουν εγώ). 

Κρατώντας τσίλιες εναλλάξ ανέβηκε  ο καθένας απο μας ξεχωριστά στο δωμάτιο. Δεν ξέρω αν πήραν χαμπάρι πως ήμασταν περισσότεροι πάντως παρατήρηση δε φάγαμε.. 

Ξεκουραστήκαμε λίγο και βγήκαμε για ψώνισμα και βόλτα στο λιμανάκι το οποίο ήταν πολύ κοντά απο εκεί που μέναμε. Ενα πραγματικά μαγευτικό μέρος. Η θάλασσα, ο φάρος, το κάστρο. Χάθηκαμε στις ομορφιές του.. Περπατήσαμε γύρω γύρω, καθίσαμε για καφεδάκι και επιστρέψαμε στο δωμάτιο μας. 

2η μέρα: Την επόμενη μέρα βγήκαμε και πάλι για βόλτα.Πήγαμε στα μικρά γραφικά μαγαζάκια και μια βόλτα στην γύρω πλατεία. Επισκεφθήκαμε το Ναυτικό Μουσείο Κρήτης όπου συναντήσαμε ένα κύριο και μας εξήγησε πως φτιάχνονται όλα αυτά τα μοναδικά καράβια που βρίσκονται για θέαση εκεί. Πραγματικά μια φανταστική επεξήγηση και μια υπέροχη ξενάγηση σε όλα αυτά τα όμορφα αντικείμενα. Κάθε ενα απο εκείνα έχει την δικιά του ιστορία.. Συστήνω  να το επισκεφτείτε. Αξίζει. 

Το βραδάκι είχαμε πάει για φαγητό, χορό και ποτό. Περάσαμε μια φανταστική νύχτα.  

3η μέρα του ταξιδιού μας και αποφασίζουμε να επισκεφτούμε το Ρέθυμνο που ήταν κοντά.

Ακόμα ένα υπέροχα όμορφο μέρος. Γραφικά σοκάκια και μαγαζάκια, καφέ και αξιοθέατα. Δυστυχώς όμως έβρεχε και δεν μπορούσαμε να μείνουμε για πολύ ούτε να δούμε πιο πολλά. Πήραμε τα απαραίτητα δωράκια της επιστροφής στην πατρίδα και πήγαμε πίσω στην βάση μας.  

4η μέρα και τελευταία του υπέροχου ταξιδιού μας και έπρεπε να ετοιμάσουμε τα πράγματα μας για αναχώρηση . Πραγματικά με βαριά καρδιά το κάναμε αυτό. Αγαπήσαμε τόσο πολύ αυτό το μέρος που δεν θέλαμε με τίποτα να φύγουμε . Η επιστροφή στην ρουτίνα ήταν για μας κάτι πολύ απογοητευτικο. Αλλά δεν είχαμε επιλογές. Ετοιμαστήκαμε λοιπόν, πήραμε τις βαλιτσούλες μας, κατεβήκαμε για τελευταία φορά στο λιμανάκι για καφεδάκι και αναχωρήσαμε για το αεροδρόμιο.

Ήταν ένα από τα πιο αξέχαστα ταξίδια που έχω κάνει (οχι πως έκανα και πολλά). Αρκετά πράγματα μου έκαναν καλή εντύπωση. Πάνω απ όλα ο κόσμος εκεί ευγενικός και διακριτικός, η αυστηρή καθαριότητα αλλά και οι πολύ καλές τιμές όχι μόνο των φαγητών αλλά και των ειδών ένδυσης και υπόδησης.. Σίγουρα στο μέλλον θα ήθελα να ξανακάνω ένα ταξιδάκι εκεί και να μπορέσω να δω πιο πολλά. Η αίσθηση του να βρίσκεσαι σε ένα αεροπλάνο εκει ψηλά είναι κατι μοναδικό. Ευχομαι να ξεπεράσω επιτέλους αυτόν τον φόβο μου. 

Αυτά απο μένα. 

Ελπίζω να σας άρεσε και να μη σας κούρασε το κείμενο μου. 

Φιλάκια. 

Νεα ενότητα : Οδοιπορικό #1

Σκέφτηκα, να κάνω μια καινούρια ενότητα στο ιστολόγιο. Τίτλος της ''Οδοιπορικό''..

Σε αυτή την ενότητα θα βάζω φωτογραφίες καθώς και πληροφορίες από τόπους που επισκέφθηκα εγώ και εννοείται πως οι φώτο θα είναι τραβηγμένες απο εμένα. Ισως αυτό να μην γίνεται συχνά λόγω ελλειψης χρόνου αλλα όποτε συμβαίνει θα φροντίζω να κάνω μια ανάρτηση . 

Ξέρω ότι οι περισσότεροι απο εσάς είστε κάτοικοι Ελλάδας και δεν θα γνωρίζετε για αυτούς τους τόπους μιας και εγώ είμαι απο Κύπρο, αλλά θα είναι μια ευκαιρία να δείτε τις ομορφιές της χώρας μας και να ενημερωθείτε σε περίπτωση που θα κάνετε ένα ταξιδάκι εδώ.

Ελπίζω να σας αρέσει η ιδέα. 

Το πρώτο μας ταξιδάκι ειναι στο χωριό Όμοδος της επαρχίας Λεμεσου. 

Απ’ τα πλέον γνωστά χωριά της Κύπρου, το Όμοδος βρίσκεται 42 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού, στη γεωγραφική περιφέρεια των Κρασοχωριών. Είναι κτισμένο κοντά στη δυτική όχθη του ποταμού Χα Ποτάμι, σε μέσο υψόμετρο 810 μέτρων. Θεωρείται απ’ τα πλέον γραφικά χωριά, που προσελκύουν πλήθος τουριστών όλο το χρόνο. Υπολογίζεται πως 1 εκ. επισκέπτες περνάνε απ’ το χωριό κάθε χρόνο.

Κάτοικοι: 410 μόνιμοι κάτοικοι, αλλά σταθερά υπάρχουν πάρα πολλοί (Κύπριοι και ξένοι) που είτε κάνουν διακοπές στο χωριό, είτε το επισκέπτονται.

Απόσταση από Λεμεσό: 42 χλμ. 40 λεπτά με το αυτοκίνητο

Ιστορία

Το χωριό υπολογίζεται ότι δημιουργήθηκε στα τέλη της Βυζαντινής περιόδου ή στις αρχές της Φραγκοκρατίας, ύστερα που διαλύθηκαν οι οικισμοί Πάνω και Κάτω Κούπετρα, που βρίσκονταν στην ανατολική όχθη του ποταμού Χα Ποτάμι. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Ισαάκιος Κομνηνός που ήταν δεσπότης της Κύπρου (1185-1191) μετά την ήττα του στο Κολόσσι από τον Άγγλο βασιλιά Ριχάρδο Λεοντόκαρδο, κατέφυγε στα Κούπετρα, μέχρι που τον κάλεσε ο Ριχάρδος στη Λεμεσό για συνομιλίες και ειρήνευση. Αυτό σημαίνει πως το 1191 υπήρχαν τα Κούπετρα, τα οποία διαλύθηκαν αργότερα.

Για την ονομασία του χωριού υπάρχουν τρεις επικρατέστερες εκδοχές και είναι:

1) Από την κυπριακή λέξη μόδος που σημαίνει με την ησυχία σου, με τρόπο, προσεκτικά. Όταν οι κάτοικοι των Κουπέτρων, βλέποντας κάθε βράδυ ένα φως στο απέναντι βουνό, πήγαν για να δουν τι συμβαίνει και βρήκαν το φως να βγαίνει από την καρδιά ενός πυκνού και δύσβατου βάτου, που για να περάσουν χρειάστηκε να τον κόψουν και ο ένας έλεγε στον άλλο «με τον μόδο σου» ώσπου τελικά βρήκαν μια σπηλιά με ξύλινο σταυρό και ένα καντήλι αναμμένο μέσα. 

2) Από το χωριό ξεκινούν πολλοί δρόμοι για τα γύρω χωριά. Από το επίρρημα ομού και τη λέξη οδός σχηματίστηκε το Όμοδος.

3) Σε φράγκικα έγγραφα αναφέρεται ότι στην περιοχή κατοικούσε ο φεουδάρχης Homodeus και πολύ πιθανό από το όνομα του φεουδάρχη να πήρε και το χωριό το όνομά του.

Αξιοθέατα / Μουσεία

Μέσα στα αξιοθέατα του χωριού, είναι μεταξύ άλλων ο λιθόστρωτος δρόμος και τα δρομάκια γύρω και μπροστά απ’ το μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού, που αποτελεί από μόνο του ένα αξιοθέατο, καθώς φιλοξενεί αρκετά μουσεία. Επίσης, υπάρχουν στο χωριό κάποια ιδιωτικά μουσεία, όπου μπορεί κανείς να δει ακριβώς πως ήταν τα παλιά, παραδοσιακά σπίτια.

Στις αίθουσες του Μοναστηριού στεγάζονται: Το Μουσείο Αγώνος, το Μουσείο Βυζαντινών εικόνων, το Εικονοσκευοφυλάκιο, το Λαογραφικό Μουσείο, η Πινακοθήκη, το Φωτογραφικό Μουσείο και το Κέντρο Διάσωσης Δαντέλλας. Το μοναστήρι είναι ανοικτό απ’ το πρωί μέχρι τις 5 περίπου το απόγευμα και η είσοδος είναι δωρεάν σε όλα τα μουσεία του μοναστηριού.

Στα αξιοθέατα επίσης είναι και ο Ληνός (πατητήρι σταφυλιών) που βρίσκεται κοντά στην εκκλησία, όπως και το κρησφύγετο, που κατασκευάστηκε το 1956, με οδηγίες του αγωνιστή της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου.

Πηγή πληροφοριών: http://www.inside.com.cy/

Που πάς ψυχή;

Που πας ψυχή;

Όταν ελεύθερη τα βράδια φεύγεις;

Που πας ψυχή;

Σε ποιους και πόσους γαλαξίες ταξιδεύεις;

Που πάς ψυχή;

Σε ποιών τα όνειρα, μπαίνεις και τα κουρσεύεις;

Που πας ψυχή;

Με ποιες ψυχές, μαζί τους να βρεθείς γυρεύεις;

Δεν είσαι λεύτερη εδώ, μα λεύτερη θέλεις να ζήσεις

Και λαχταράς να κοιμηθώ, αλλού να πάς να ξενυχτήσεις

Δεν είσαι λεύτερη εδώ, πουλί κλεισμένο στο κλουβί σου

Το σώμα που σε κουβαλά, είναι ψυχή μου η φυλακή σου

Που πάς ψυχή;

Για να ξεχάσεις των ανθρώπων τις κακίες;

Που πάς ψυχή;

Και ισορροπείς απ της ζωής τις αδικίες

Που πάς ψυχή;

Με ποιους Θεούς μιλάς, με ποιες λατρείες;

Που πάς ψυχή;

Λόγο να δώσεις για δικές μου αμαρτίες; 

Και εγώ υπάρχω μα δεν ζω, άψυχο σώμα απομένω 

Όσο μακριά εσύ πετάς, τον γυρισμό σου περιμένω

Κάθε πρωί να σε ρωτώ, εσένα της ζωή μου το στολίδι

Πότε θα κάνουμε μαζί, το βραδινό σου το ταξίδι;

 John Fenix