Για τον Παντελή μας....

Πραγματικά δεν ξέρω πως να αρχίσω αυτή την ανάρτηση.
Με πόνο ψυχής και ένα βάρος στην καρδιά παρακολουθώ την τελευταία πράξη αυτού του δράματος.

Δύο μέρες τώρα προσπαθώ να αποδεχτώ πως ένας πολύ αγαπημένος (μου) νέος επιτυχημένος καλλιτέχνης έχει φύγει από την ζωή τόσο άδικα και ξαφνικά όπως μπήκε στην ζωή μας.

18/02/16, παγώνω στην είδηση του θανάτου σου. Νόμιζα πως ήταν ένα από τα κρύα αστεία που είχαν κάνει κάποιοι άρρωστοι 3 χρόνια πριν.. Και όμως...  έφυγες ακριβώς με τον ίδιο τρόπο..
20/02/16, και σήμερα σου φόρεσαν τα καλά σου για να οδηγηθείς στην τελευταία  σου κατοικία Παντελή μου. Ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω αυτό που έγινε. Ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι δεν είσαι πια σε αυτό τον κόσμο που τόσο σε αγάπησε μέσα από την μουσική σου. Ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα μας κρατάς συντροφιά με τα τόσο απλά αλλά γεμάτα νόημα τραγούδια σου. Αχ ρε Παντελή..

Το πως και το γιατί δεν μπορεί κανείς να το απαντήσει...παρά μόνο εσυ!
Οι μεγάλοι πάντα φεύγουν με τον πιο άδικο τρόπο. Και εσύ ήσουν ένας απο αυτούς. Ένας άνθρωπος όμορφος, απλός και ταπεινός που συμπονούσε και βοηθούσε όσους είχαν ανάγκη. Ένας άνθρωπος που λάτρευε την οικογένεια, τους φίλους του αλλα και τους συναδέλφους που τον είχαν στηρίξει από τα πρώτα του βήματα.

Σε ζήλευαν Παντελή μου. Ζήλευαν το ταλέντο σου, την ψυχή σου, το ήθος και την απλότητα σου  ,την επικοινωνία και την αμεσότητα που είχες με τον κόσμο...μα πιο πολύ σε ζήλευαν για το πάθος και την αγάπη σου για την μουσική.

Ίσως γι αυτό και ο Θεός αποφάσισε να σε πάρει κοντά του.
Ίσως γι αυτό σε διάλεξε να γίνεις ένας απο τους αγγέλους του.
Κοίτα να του τραγουδάς... για τον πόνο της αγάπης, όπως πολύ καλά ξέρεις.

Καλό ταξίδι Παντελή, καλο ταξίδι Παντελή μας στην γειτονιά των αγγέλων, εκέι δεν θα σαι μόνος, θα βρεις αρκετούς ''μεγάλους'' και θα τραγουδάτε παρέα...
Να σαι σίγουρος πως το αστέρι σου θα λάμπει πάντα στις καρδιές όσων σε αγάπησαν. Και να σαι επίσης σίγουρος πως δεν θα ξεχαστείς ....

Εκείνο το πρωί, 

ξέχασε να φορέσει το Αλεξίσφαιρο γιλέκο , 

την ώρα που έφευγε από το μαγαζί..

Μια από τις πολλές Αλκοολικές Νύχτες...

Έμεινε για λίγο Στο Φανάρι,

Σκέφτηκε...Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει...

αλλά..Παραμυθιάστηκε. 

Πάτησε δυνατά το γκάζι και φώναξε, Προκάλεσε με αν μπορείς στον Χάρο..

και αυτός τον άκουσε.

Πριν του παίξει το παιχνίδι, του σιγοψιθύρισε Σε παραδέχομαι.

Εισπνοή... Με εκπνοή δεν ήρθε ποτέ...

Πάμε στοίχημα θα ξαναρθείς, του φωνάξαμε όλοι...

Όσοι δεν τον ήξεραν, αναφώνησαν, Ποιος είναι αυτος..

Κάποιοι τρίτοι ισχυρίστηκαν πως τον είδαν σε κάποιον Οίκο Ανοχής.

Η Αθηνά..Τα πράσινα μάτια της θα τα φωτίζουν Ψεύτικα Φεγγάρια πια..

Και Τα Σχοινιά του, άδεια...

Δεύτερη φορά δεν έχει για τον Παντελή...

Όλοι εμείς, που τον θεωρούσαμε Δεδομένο, 

θα τον βλέπουμε να Πίνει απο κει ψηλά για μας..

πάνω σε ένα Ουράνιο τόξο που του λείπανε δυο χρώματα. 

Μαρία 

Ένα μικρό αντίο...

Σε ένα μεγάλο καλλιτέχνη και άνθρωπο...

...Αντώνη Βαρδή...

Καλό δρόμο στον παράδεισο..

Από τότε που είχα ακούσει για την άσχημη κατάσταση της υγείας σου, 

κάθε μέρα περίμενα το κακό μαντάτο. 

Οι λίγες γνώσεις μου περί ιατρικής 

δεν μου άφηναν αμφιβολία πως δυστυχώς στο μέλλον δεν θα είσαι μαζί μας.

Είμαι σίγουρη

 πως οι αγγέλοι θα υποκλίνονται στο ταλέντο σου. 

Μπορεί να μην έτυχε να σε γνωρίσω απο κοντά 

αλλά τα τραγούδια και οι δημιουργίες σου ηταν αρκετά 

για να καταλάβω την ομορφιά της ψυχής σου.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει...

Σε αποχαιρετώ με το αγαπημένο μου δικό σου τραγούδι...

Δε θα με ξεχάσεις,

θα ΄μαι σκιά μες στον καθρέφτη, με τα σύνεργα του κλέφτη,

ένα γέλιο να σου κλέψω αν γελάσεις,

δε θα με ξεχάσεις

Δε θα με ξεχάσεις,

θα ΄μαι σιωπή και αϋπνία, η κρυφή σου αγωνία,

ο καπνός απ΄το τσιγάρο που θ΄ανάψεις,

δε θα με ξεχάσεις,δε θα με ξεχάσεις

Δε θα με ξεχασεις,

θα ΄μαι το τέλος σ΄ένα έργο που θα χάσεις,

δε θα με ξεχάσεις

σε ανεξέλεγκτες κρυφές σου καταστάσεις

δε θα με ξεχάσεις,δε θα με ξεχάσεις

Δε θα με ξεχάσεις,

θα ΄μαι στη νύχτα μια σειρήνα και τα όνειρα εκέινα

που θα τρέχεις βιαστικά να προσπεράσεις,

δε θα με ξεχάσεις,δε θα με ξεχάσεις

Δε θα με ξεχάσεις θα ΄μαι βροχούλα σ΄ένα τζάμι, ένα δάκρυ, ένα ποτάμι

μια ρυτίδα στη μορφή σου πριν γεράσεις,

δε θα με ξεχάσεις, δε θα με ξεχάσεις

Δε θα με ξεχάσεις θα ΄μαι το τέλος σ΄ένα έργο που θα χάσεις

Δε θα με ξεχάσεις

σε ανεξέλεγκτες κρυφές σου καταστάσεις,

δε θα με ξεχάσεις, δε θα με ξεχάσεις .....

... Το σίγουρο είναι ...

... πως εσύ δεν θα ξεχαστείς... 

Τα αντίο είναι δύσκολα..

Γιατί τα αντίο πρέπει να είναι τόσο δύσκολα ?

Γιατί ο αποχωρισμός πρέπει να είναι τόσο οδυνηρός ?

Είτε είναι από την ζωή είτε άπλα για κάτι καινούριο..

Ποτέ δεν είχα καλή σχέση με τους αποχαιρετισμούς.

Με πιαναν τα ζουμιά και γινόμουνα σαν μικρό παιδί που του αρπάζεις το παιχνίδι.

Αυτό έπαθα και σήμερα που αποχαιρέτησα μια φίλη έστω και μέσω τηλεφώνου.

Είμαι συναισθηματικά πολύ φορτισμένη και συγχωρέστε την αδυναμία μου αυτή.

Πόσο δύσκολο είναι να αποχαιρετάς έναν άνθρωπο που τον ένιωθες σαν οικογένεια σου,

που ήταν εκεί στα εύκολα άλλα και στα δύσκολα, που σου δωσε τον ώμο του να στηριχτείς..

Που σου έλεγε να φανείς δυνατή στις δυσκολίες, που σε έκανε να ξεχνιέσαι και να χαμογελάς.

Έχει αποφασίσει να αρχίσει μια νέα ζωή.. Κάπου μακριά.. Είναι συνηθισμένη εξάλλου σ αυτο.. 

Πάνε χρόνια που δεν έχει σταθερό τόπο διαμονής. Πίστευα όμως πως αυτή την φορά θα ήταν αλλιώς.

Ξέρω πως είναι για το καλύτερο. 

Ξέρω πως η ψυχή της ζητά την ελευθερία. 

Πως πνιγόταν στην μικρή Κύπρο μας. Και έχει δίκαιο. Δεν είναι πια το ίδιο εδώ. 

Σιγά σιγά όλοι φεύγουν.. Σε λίγες  μέρες άλλη μια φίλη .. 

Οι αναμνήσεις όμως παραμένουν εκεί, στην καρδιά και στην ψυχή, 

βαθιά χαραγμένες και ανεξίτηλες. 

Δεν θα σου πω αντίο.

Θα σου πω Καλή τύχη και στο επανιδείν.