Χθες βράδυ παρακολουθώντας μετά από αρκετό καιρό τηλεόραση, έπεσε το μάτι μου σε μια συνέντευξη της κυρίας Βάσως, της γυναίκας του μεγάλου Στέλιου Καζαντζίδη.
Η συγκεκριμένη εκπομπή αρχικά είχε δείξει ένα βίντεο αφιέρωμα στον μεγάλο μας τραγουδιστή.. Η κύρια Βάσω κοιτούσε με προσοχή και δακρυσμένη..Χωρίς να το θέλω συγκινήθηκα απίστευτα και κατέληξα να κλαίω μαζί.
Βλέποντας το βίντεο, έπιασα τον εαυτό μου αυθόρμητα να σιγοτραγουδάει .
Ξέροντας κάθε στίχο απ έξω. Και σκέφτηκα, πως να μην γνωρίζω αυτά τα διαμάντια αφού μικρή ταξιδεύοντας με την οικογένεια μόνο αυτά ακούγαμε στο αυτοκίνητο. Πόσους δίσκους είχε στο συρταράκι ο πατέρας μου... Και πόσους άλλους στο σπίτι.
Διονυσίου, Ζαγοραίος, Μητροπανος, Βοσκόπουλος, Σακελλαρίου, Μαρινέλλα, Μαίρη Λίντα...και άλλοι πολλοί
Ο Στέλιος Καζαντζίδης για μένα είχε τα πιο πονεμένα τραγούδια, που κάθε στίχος σε ανατρίχιαζε .. Πόσο αληθινός αλλα και πόσο κύριος ήταν... Αυθόρμητος και παρορμητικός. Με μια φτωχή αλλά γεμάτη με δόξα ζωή.
Δεν ήθελε την νύχτα, ήθελε μόνο να δουλεύει περιστασιακά και γιαυτό και πολύ νωρίς παράτησε τις πίστες και απογοήτευσε το κοινό του.
Έρχονται χρόνια δύσκολα... έλεγε σε ένα τραγούδι του.. και πόσο προφητικό, πόσο μέσα είχε πέσει...
Σκέφτομαι..Πόσα διαμάντια μας έχουν αφήσει μεγάλοι τραγουδιστές που έχουν φύγει από την ζωή..Πόσα τραγούδια γεμάτα από βιώματα και προσωπικές εμπειρίες,πόσα τραγούδια με πόνο, χαρά,έρωτα.
Τι κρίμα να έχουν πάρει την θέση τους, παρατράγουδα, τραγούδια για γέλια και για κλάματα, τραγούδια χωρίς νόημα που το μόνο που σε κάνουν είναι να κουνάς το κορμί και να προκαλείς...
Είμαι σίγουρη όμως ότι αυτα τα ''ιερά τέρατα'' της μουσικής δισκογραφίας κα τα διαμάντια τους θα μείνουν για πάντα χαραγμένα μέσα μας αλλά και θα διατηρηθούν στον χρόνο αφήνοντας πίσω τους αξέχαστες αναμνήσεις..
Θα μπορούσα να αναφέρω πάρα πολλά από τα αγαπημένα μου τραγούδια... Μόνο που δεν θα αρκούσε μια ανάρτηση..
Καλό Σαββατοκύριακο !!!!















