Η ζωή σου...

Ανήκει σε σένα....

Μην την σπαταλάς προσπαθώντας να γίνεις 

ότι θέλουν οι άλλοι.

Εσύ διαλέγεις τα όνειρα σου

και εσύ τα ακολουθάς.

Μην θυσιάζεις την ευτυχία σου

για να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους.

Ζήσε την ζωή σου όπως θέλεις.

ΖΕΙΣ μόνο μια φορά. 

Αφιερωμένο...

11ος Διαγωνισμός ''Φωτογραφίζειν''. Η συμμετοχή μου!

Ένας αγαπημένος διαγωνισμός που πλέον έγινε θεσμός.

Εμπνευστής του, η φίλη blogger Μαρία Νι, από το blog Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά , η οποία δίνοντας μας ένα θέμα μας καλεί να συμμετέχουμε με μια φωτογραφία.

Για πρώτη φορά και προς μεγάλη μου έκπληξη μιας και δεν είμαι και η τέλεια φωτογράφος, η δικιά μου φωτογραφία πήρε την πρώτη θέση στην ψηφοφορία και είμαι πολύ χαρούμενη γιαυτό. 

Οι συμμετοχές ήταν όλες αξιόλογες με την κάθε μία να αφήνει το δικό της στίγμα.

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε από το κινητό μου τον περασμένο χειμώνα, από το εσωτερικό του ξενοδοχείου Βερεγγάρια που πρίν λίγο καιρό σας γνώρισα μέσα από αυτή  την ανάρτηση. 

Η εναλλαγή του σκηνικού την δεδομένη στιγμή με ώθησε στην φωτογράφηση της συγκεκριμένης σκηνής και όχι άδικα οπως φάνηκε τελικα καθώς ήταν ένα μαγικό θέαμα. 

 Συγχαρητήρια σε όλες τις συμμετοχές και ευχαριστώ πολύ όσους ψήφισαν την  φωτογραφία μου καθώς και την Μαρία που συντονίζει κάθε φορά άψογα αυτό τον διαγωνισμό 

Φιλακια 

Να μάθεις να φεύγεις…

Σε μια βόλτα μου στο διαδίκτυο, έπεσα στο πιο κάτω κείμενο.

Μιλάει για αλήθειες, για πολλές αλήθειες αλλα με ενα πολύ ιδιαίτερο τρόπο.

Δεν ξέρω ποιος είναι ο δημιουργός του αλλα συγκλονίστηκα μόλις το διάβασα και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας..

''Να μάθεις να φεύγεις…''

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών

Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν

Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας

Να φεύγεις -αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για τον δρόμο

Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι

Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο

Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ

Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου

(Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας -αποδέξου το)

Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας

Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι -από κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε

Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες

Δεν έχεις τόσο περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις

Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι

Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη άνοιξη

Να φεύγεις από εκεί που δεν σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι

Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο

Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς

Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, τον χρόνο σου και την καρδιά σου

Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει

Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει

Να μη συγχωρείς όσους δεν σου έπλυναν τα πόδια σου με δάκρυα μετανοίας

Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους

Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία, κοροϊδία

Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο

Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου

Και. Να μάθεις να φεύγεις. Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες

Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα

Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά

Του φεγγαριού..

Χθες βράδυ, καθισμένη στην βεράντα του σπιτιού χαλαρώνοντας, 

έριξα το βλέμμα μου στο φεγγάρι..

Καιρό είχα να το δω τόσο όμορφο. Ναι... 

Μικρότερη έπαιρνα τα κυάλια του μπαμπά και κοιτάζοντας το για ώρα 

προσπαθούσα να ανακαλύψω αυτό το μυστήριο φαινόμενο. 

Τι να συμβαίνει άραγε εκει πάνω? Τι να υπάρχει ? 

Βλέποντας το, σου δημιουργείται μια απίστευτη μαγεία και ηρεμία.

Γι αυτό και η πανσέληνος θεωρείται κάτι το φανταστικό.

Θυμήθηκα το αγαπημένο μου τραγουδάκι των παιδικών χρόνων..

''Φεγγαράκι μου λαμπρό..φέγγε μου να περπατώ...''

Μετά θυμήθηκα και αλλο...και αλλο και αλλο... 

Και με την πάροδο του χρόνου... πολλοί εμπνεύστηκαν
 και γράφτηκαν πολλά και μοναδικά τραγούδια για το φεγγάρι..

Ξεκινήσέ λοιπόν κάπως έτσι...

''Φεγγαράκι μου λαμπρό

φέγγε μου να περπατώ

να πηγαίνω στο σχολειό,

να μαθαίνω γράμματα,

γράμματα, σπουδάγματα,

του Θεού τα πράγματα.''

Και στην πορεία... συνέχισε έτσι...

''Χάρτινο το φεγγαράκι,

ψεύτικη ακρογιαλιά.... 

....αν με πίστευες λιγάκι 

θα 'σαν όλα αληθινά....''

και έτσι....

''Θα πιω απόψε το φεγγάρι

και θα μεθύσω και θα πω

αφού πονάς για κάποιον άλλο

ρίξε μαχαίρι να κοπώ''

και έτσι....

''Αχ φεγγάρι, αχ φεγγάρι

κάνε μου αυτή τη χάρη

Γίνε ψέμα, γίνε κέρμα

να χωράς στο χέρι που αγαπώ''

και έτσι...

''Φεγγάρι μου να ψάξεις να τον βρεις 

και να του πεις πως δε θ' αντέξω δε θα ζήσω

φεγγάρι μου στο δρόμο του να μπεις 

και να του δείξεις πώς να 'ρθει σε μένα πίσω''

και έτσι...

''Σβήσε το φεγγάρι, σβήσε μου τα μάτια, 

σβήσε μου τις λέξειςνα μη σε φωνάξω πίσω.

Σβήσε το φεγγάρι, σπάσ' το σε κομμάτια

να μη δω που φεύγεις, να μη σε ξαναγαπήσω.''

και έτσι...

''Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε

που με κάνει κι αρρωσταίνω

Έχει ένα φεγγάρι απόψε

που μελαγχολώ

Έχει ένα φεγγάρι απόψε

σαν κι εμένα δακρυσμένο

Πες μου πως θα έρθεις πάλι

σε παρακαλώ''

και άλλα πολλά τα οποία δεν θα χωρέσει η σελίδα αν τα γράψω.. :)